Στην Κρήτη, η τελευταία πράξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Στις 8 Μαϊου 1945, η Ναζιστική Γερμανία παραδίδεται άνευ όρων στις Συμμαχικές Δυνάμεις, το Βερολίνο ισοπεδώνεται, και οι ηττημένοι Γερμανοί στρατιώτες, εγκαταλείπουν ατάκτως, όλα τα έως τότε, ανοιχτά μέτωπα. Όλα..εκτός από ένα... την Κρήτη! 

Είναι αλήθεια, ότι η τελευταία πράξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, γράφτηκε στην Κρήτη, στις 10 Μαϊου 1945, στη βίλα Αριάδνη στο Ηράκλειο. Ενώ, ο Πόλεμος είχε τυπικά τελειώσει, για όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ οι Γερμανοί  είχαν αποχωρήσει από την Ελλάδα, ήδη από τον Οκτώβριο του 1944, γερμανικά στρατεύματα, παρέμεναν στην Κρήτη μέχρι το Μάϊο του 1945, συμπτύχθηκαν στα Χανιά, για να μην εγκαταλείψουν την οχυρή Σούδα, και πιθανώς να ονειρεύονταν μια διχοτομημένη Κρήτη.

Κατά τον ιστορικό Anthony Beevor (Crete: the Battle and the Resistance), τον Μάϊο του 1945, οι Γερμανοί βρίσκονται πολιορκημένοι στα Χανιά, όταν ο Γερμανός στρατηγός Benthag λαμβάνει σήμα, να παραδοθεί στους Βρετανούς. Στο σπίτι του Ελ. Βενιζέλου στη Χαλέπα, όπου στεγάζεται το γερμανικό στρατηγείο, τον επισκέπτεται στις 9 Μαϊου, ο πληρεξούσιος αξιωματικό Deniw Ciclitira, μαζί με τον Κώστα Μητσοτάκη, που γνωρίζει γερμανικά. Με απόλυτη μυστικότητα, την επόμενη ημέρα, ο στρατηγός μεταφέρεται στο Ηράκλειο με αγγλικό αεροσκάφος, που προσγειώνεται στο αεροδρόμιο του Μάλεμε.

Στη βίλα που έκτισε ο ανασκαφέας της Κνωσού, σερ Άρθουρ Έβανς και χρησιμοποιήθηκε σαν στρατηγείο από τους Γερμανούς στην κατοχή, υπογράφτηκε, η ανευ όρων παράδοση των Γερμανών στην Κρήτη, τέσσερα χρόνια ακριβώς, από τη "Μάχη της Κρήτης", στο μακρόστενο δωμάτιο που χρησιμοποιούσε ο Έβανς για τραπεζαρία. Τους Βρετανούς εκπροσώπησε ο ταξίαρχος Kirwan, της 4ης μεραρχίας, που κατέβηκε στην Αθήνα για να "αντιμετωπίσει" τον ΕΛΑΣ στα Δεκεμβριανά.

Οι Γερμανοί, παρότι, παραδόθηκαν, δεν παρέδωσαν τον οπλισμό τους. Η μυστικότητα της υπογραφής της γερμανικής παράδοσης, και η πρωτοφανής απόφαση για τη διατήρηση του οπλισμού των ηττημένων γερμανικών στρατευμάτων με τη συναίνεση των Βρετανών, δικαιολογείται και εξηγείται, από τον φόβο των Συμμάχων, μήπως καταλάβει τα Χανιά ο Ε.Λ.Α.Σ., ο οποίος, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ελλάδα, δεν είχε παραδώσει τα όπλα μετά τη Βάρκιζα. Και οι Γερμανοί φυσικά, έτρεμαν τη λαϊκή οργή, για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει στο νησί, ιδιαίτερα τον Αύγουστο του 1944, όταν έκαψαν τα Ανώγεια και τα χωριά στο Αμάρι Ρεθύμνου, εκδικούμενοι για την απαγωγοί του στρατηγού Κράιπε.

Τελικά οι Γερμανοί αφοπλίστηκαν στην 23 Μαϊου 1945, όταν έφτασε στο νησί το Σύνταγμα των Hamshire. Οι Γερμανοί στρατιώτες αποχώρησαν από την Κρήτη με πλοία στις 12 Ιουνίου, δηλαδή, ένα και πλέον μήνα, από την παράδοση...του Βερολίνου!

Επανερχόμεθα!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΡΥΘΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΙ ΕΡΥΘΡΑΣ ΗΜΙΣΕΛΗΝΟΥ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαϊου, ημερομηνία γέννησης του ιδρυτή του Ερυθρού Σταυρού Ερρίκου Ντυνάν.

Η ιδέα προήλθε από την Εθνική Επιτροπή της Τσεχοσλοβακίας, η οποία το 1922 κήρυξε τριήμερη εκεχειρία κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα για την προώθηση της ειρήνης.

Κάθε χρόνο στις 8 Μαΐου, οι δύο οργανισμοί μάς υπενθυμίζουν τις τιτάνιες προσπάθειες που καταβάλλουν σε όλο τον κόσμο για την ανακούφιση των ανθρώπων από τις αρρώστιες, τους λοιμούς, τις καταστροφές και τους πολέμους.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/104#ixzz3ZMBHk2ZM

Coca Cola Ετών 129!

Η Coca-Cola εφευρέθηκε στις 8 Μαΐου 1886 από τον Τζον Στιθ Πέμπερτον (John Pemberton), αρχικά προοριζόμενη ως φάρμακο. Ο Πέμπερτον ξεκίνησε να ψάχνει στα λιμάνια της Σαβάννα (Savannah) της πολιτείας Τζόρτζια, αναζητώντας το ιδανικό μείγμα φρέσκων συστατικών και μπαχαρικών από όλο τον κόσμο - μέχρι που τελικά το Μάιο του 1886, μέσα στο εργαστήριό του, «γεννήθηκε» η πρώτη σταγόνα του πιο δημοφιλούς προϊόντος στον κόσμο: της Coca-Cola.

Όταν το πείραμα ολοκληρώθηκε, το πήγε στο φαρμακείο του Τζέικομπς, που βρισκόταν λίγο παρακάτω. Εκεί πρόσθεσαν στο μείγμα ανθρακούχο νερό και το έδωσαν στους πελάτες να το δοκιμάσουν. Όλοι συμφώνησαν ότι αυτό το νέο αναψυκτικό, το οποίο στην αρχική μορφή του και ως το 1903 περιείχε και ποσότητα κοκαΐνης^, ήταν κάτι το ξεχωριστό. Έτσι, το φαρμακείο του Τζέικομπς άρχισε να το πουλά προς πέντε σεντς το ποτήρι. Ο λογιστής του Πέμπερτον, Φρανκ Ρόμπινσον, έδωσε στο μείγμα το όνομα Coca-Cola και το έγραψε με τον χαρακτηριστικό γραφικό του χαρακτήρα. Αυτός είναι ο λογότυπος που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Κατά το πρώτο έτος, η εταιρία πουλούσε 9 ποτήρια Coca Cola την ημέρα. Έναν αιώνα αργότερα, είχαν παραχθεί πάνω από 10 δισεκατομμύρια γαλόνια σιρόπι. Όμως, ο Πέμπερτον ήταν περισσότερο εφευρέτης παρά επιχειρηματίας και δεν είχε ιδέα ότι είχε εφεύρει ένα από τα σπουδαιότερα προϊόντα στον κόσμο. Τρία χρόνια αργότερα πούλησε την εταιρία του σε έναν επιχειρηματία της Ατλάντα, τον Asa Griggs Candler, έναντι 2.300 δολαρίων. Γεννημένος πωλητής, ο Κάντλερ μεταμόρφωσε την Coca-Cola από εφεύρεση σε επιχείρηση. Γνώριζε πως υπήρχαν πολλοί διψασμένοι τριγύρω και βρήκε πανέξυπνους και καινοτόμους τρόπους να τους γνωρίσει αυτό το νέο αναψυκτικό. Χάριζε κουπόνια για τη δωρεάν δοκιμή της Coca Cola και εξόπλιζε τα φαρμακεία που διέθεταν το προϊόν με ρολόγια, υδρίες, ημερολόγια και φαρμακευτικές ζυγαριές, που έφεραν το σήμα της.

Ήταν μια επιθετική πρακτική, που αποδείχθηκε άκρως αποτελεσματική. Ως το 1895, ο Κάντλερ είχε κατασκευάσει εργοστάσια παραγωγής του σιροπιού στο Σικάγο, το Ντάλας  και το Λος Άντζελες. Ο Τζόζεφ Βίντενχαρμ, ένας επιχειρηματίας από το Μισισίπι, ήταν ο πρώτος που εμφιάλωσε το αναψυκτικό. Το πρώτο μπουκάλι πωλήθηκε στις 12 Μαρτίου του 1894, ενώ έστειλε 12 φιάλες και στον Κάντλερ, ο οποίος, όμως, δεν ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό. Παρότι ήταν ένας πανέξυπνος και καινοτόμος επιχειρηματίας, δεν κατάλαβε τότε ότι το μέλλον βρισκόταν στα εμφιαλωμένα αναψυκτικά, που θα μπορούσαν οι πελάτες να τα παίρνουν μαζί τους οπουδήποτε. Πέντε χρόνια αργότερα, το 1899, δύο δικηγόροι από την Τσατανούγκα, ο Μπέντζαμιν Φ. Τόμας και ο Τζόζεφ Β. Γουάιτζεντ, εξασφάλισαν το αποκλειστικό δικαίωμα εμφιάλωσης και πώλησης του αναψυκτικού, έναντι ενός δολαρίου.

Η επιτυχία του αναψυκτικού συνοδεύτηκε - μεταξύ άλλων - και από την εμφάνιση πολλών απομιμήσεων, γεγονός που δεν άρεσε καθόλου στην εταιρία. Έτσι, η διαφήμιση άρχισε να εστιάζει στην αυθεντικότητα της Coca Cola, παροτρύνοντας τους καταναλωτές να «Απαιτούν το Γνήσιο» και «Να μην δέχονται υποκατάστατα». Για το σκοπό αυτό αποφασίστηκε η δημιουργία κι ενός μπουκαλιού με χαρακτηριστικό σχήμα. Το 1916, η Εταιρία Ρουτ Γκλας από την Ιντιάνα άρχισε να παράγει το διάσημο μπουκάλι με τις καμπύλες, το οποίο αποδείχτηκε εξαιρετικά επιτυχημένο (και εξακολουθεί να υπάρχει έως και σήμερα) χάρη στην ελκυστική του εμφάνιση, το πρωτότυπο σχέδιο και το γεγονός ότι ακόμη και στο σκοτάδι μπορούσες να αναγνωρίσεις το γνήσιο προϊόν. Στις επόμενες δεκαετίες, η Coca Cola άρχισε να εισχωρεί στην Κούβα, στο Πουέρτο Ρίκο, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες, για να κατακτήσει τελικά όλο τον κόσμο.

Συνεχίζεται σήμερα η δίκη της Χρυσής Αυγής

Συνεχίζεται σήμερα, κατόπιν διακοπής, από την 20η Απριλίου, η δίκη της Χρυσής Αυγής. 

Η πρώτη συνερδρίαση διεκόπη για σήμερα, διότι υπήρξε κατηγορούμενος για τον οποίο διορίστηκε συνήγορος υπεράσπισης και προκειμένου ο τελευταίος, να λάβει το έγγραφο διορισμού του για να νομιμοποιηθεί.

Έτσι για την σημερινή συνεδρίαση αφέθηκε το ζήτημα της παράσταση πολιτική αγωγής, αλλά και το θέμα της ακαταλληλότητας της δικαστικής αίθουσας, παρά τις εκκλήσεις τόσο πληρεξουσίων δικηγόρων όσο και των εκπροσώπων της ΕΣΗΕΑ που βρίσκονταν στο χώρο. Μάλιστα, ο Δήμαρχος Κορυδαλλού έκανε έκκληση για τη μεταφορά της δίκης από την πόλη του σε άλλη περιοχή. 

Συνολικά 44 κατηγορούμενοι κάθισαν στο εδώλιο του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, ενώ οι υπόλοιποι 25 απουσίαζαν. Από αυτούς οι 24 εκπροσωπούνταν από συνηγόρους υπεράσπισης, ενώ ένας φέρεται να έχει αποβιώσει.

Σχεδόν σύσσωμη η πρώην κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής απουσίαζε από το δικαστήριο. Μοναδικές εξαιρέσεις ο νυν βουλευτής Αρτ. Ματθαιόπουλος και ο Στ. Μπούκουρας, οι οποίοι έχουν ανεξαρτητοποιηθεί από το κόμμα ήδη από το στάδιο της ανάκρισης και ο πρώην βουλευτής Πολύβιος Ζησιμόπουλος.

Αίσθηση επίσης προκάλεσε το γεγονός ότι υπήρξε κατηγορούμενος, που σχετίζεται με επίθεση σε βάρος μεταναστών στην Ιεράπετρα, ο οποίος φωτογράφιζε δημοσιογράφους εντός της αίθουσας.

Κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης, δεν υπήρξε καθόλου ένταση. Μόνο όταν δικηγόρος σηκώθηκε ζητώντας ολιγόλεπτη διακοπή προκειμένου να ενημερωθεί για επίθεση που δέχθηκε τουλάχιστον ένας μάρτυρας από το περιβάλλον του Π. Φύσσα. Ο τελευταίος κατέληξε στην Ασφάλεια Πειραιά για να καταθέσει για το επεισόδιο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκάλεσε η σύνδεση μέσω τηλεδιάσκεψης με τον ειδικά διαμορφωμένο χώρο της ΓΑΔΑ όπου βρίσκονται οι πέντε προστατευόμενοι μάρτυρες. Με αλλοιωμένες φωνές έδωσαν το παρόν, έτσι ώστε να παραμείνει όσο είναι δυνατόν μυστική η πραγματική τους ταυτότητα.

Μάης : Μήνας Πληρωμών και Συμφωνιών

Την Παρασκευή 1η  Μαΐου η Ελλάδα έπρεπε να πληρώσει την δόση 200 εκατ.ευρώ προς το ΔΤΝ. Ωστόσο λόγω Πρωτομαγιάς η ημερομηνία καταβολής, μεταφέρθηκε για σήμερα! Επιπλέον στις 12 του μηνός, η Ελλάδα πρέπει  να αποπληρώσει στους δανειστές, κεφάλαιο ύψους 750 εκατ.ευρώ. Ο προβληματισμός είναι έντονος σχετικά με την αποπληρωμή αυτής της δεύτερης δόσης, διότι με τα υφιστάμενα δεδομένα, τίθεται εν αμφιβολία η επάρκεια ταμειακών διαθεσίμων, για την καταβολή μισθών και συντάξεων στο τέλος Μαΐου.
 Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση έχει δημοσίως εκφράσει τη δέσμευση να είναι συνεπής στις διεθνείς υποχρεώσεις της και μεταξύ αυτών στις υποχρεώσεις της απέναντι στο ΔΝΤ και μέχρι σήμερα είναι συνεπής σε αυτό.

Παράλληλα, μέχρι το τέλος Μαϊου, αναμένεται μία συμφωνία - Πακέτο ή Τελική Συμφωνία (αφού εγκαταλείφθηκε το εγχείρημα της "ενδιάμεσης Συμφωνίας"), ανάμεσα στην Κυβέρνηση και στο ...Brussels Group (βλ. Τρόικα..Ναι ναι, αυτή που θα έδιωχναν κλωτσηδόν!). Ετοιμαστείτε για ... μεγάλο "Πακέτο" γιατί τα περιθώρια διαπραγμάτευσης εξαντλούνται μαζί με τα ταμειακά διαθέσιμα. Αύξηση του φόρου πολυτελείας, "χαράτσι διανυκτέρευσης" στον τουρισμό, αύξηση στο φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, επιβολή έκτακτης εισφοράς για τα "μεγάλα" εισοδήματα, και άλλα πολλά που θα εφεύρει Αλέξης + Τσακαλώτος, σε συνδυασμό πάντα με τα ήδη υπάρχοντα, για να εξευμενίσουμε τα παιδιά, μετά τις 100 πρώτες μέρες "Πρώτη φορά Αριστερά", να μαζέψουμε τα σπασμένα του "Γιάνη", κι άντε το πολύ...να ζήσουμε και το δεύτερο δημοψήφισμα της μεταπολίτευσης, γιατί είναι μεγάλη και η ευθύνη εδώ που τα λέμε!

Και μη Χειρότερα!

Ο "Επικίνδυνος" Στάινμπεκ και το Πούλιτζερ για τα Σταφύλια της Οργής

Στις 6 Μαϊου 1940, ο Τζον Στάινμπεκ, τιμάται με βραβείο Πούλιτζερ για το αριστουργηματικό μυθιστόρημά του "Τα Σταφύλια της Οργής".  Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία των ταπεινών και καταφρονεμένων της Αμερικής, στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής κρίσης, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, αμέσως μετά το μεγάλο κραχ του 1929. Με τις σοδειές τους κατεστραμμένες από την παρατεταμένη ξηρασία και από θυελλώδεις ανέμους που κουβαλούσαν πυκνά σύννεφα από χώμα, ξεριζωμένοι από τα χωράφια τους λόγω της εισβολής νέων καλλιεργητικών μεθόδων, χιλιάδες εξαθλιωμένοι αγρότες του αμερικανικού Νότου εγκαταλείπουν τις εστίες τους, κατευθυνόμενοι προς τη Γη της Επαγγελίας, την Καλιφόρνια.

Ο Στάινμπεκ για να αποδώσει όσο μπορούσε πιο ρεαλιστικά την εξιστόρησή του, έζησε για ένα διάστημα, ανάμεσα στους εσωτερικούς μετανάστες, οι οποίοι φθάνοντας στον προορισμό τους, δεν άργησαν να αντιληφθούν ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως είχαν ελπίσει. Τους περίμεναν η καχυποψία, η εχθρότητα, η αναδουλειά, η πείνα και η ανάλγητη συμπεριφορά  των εργοδοτών και των εκπροσώπων του κράτους. 
Για όποιον δεν έχει διαβάσει -ακόμη- το βιβλίο, θα πρέπει να τονίσουμε, ότι το "μεγαλείο" του, δεν συνίσταται σε ερμητικούς γρίφους και μεγαλοπρεπείς εκφράσεις, αλλά στην ψυχική και ανθρωπιστική "δόνηση" που σου προκαλεί η περιγραφή της απόλυτης και απλούστατης αλήθειας, με συγκλονιστικά οικείες λέξεις, σε συνδυασμό φυσικά, με το συντηρητικό και υποκριτικό προφίλ της αμερικανικής κοινωνίας του '30.

Οι κριτικές:

Το βιβλίο του Στάινμπεκ συζητήθηκε όσο κανένα άλλο στην εποχή του, με την ίδια ζέση επαινέθηκε και κατηγορήθηκε («ένα μάτσο ψέματα», «επικίνδυνη κομμουνιστική προπαγάνδα», κ.α.). Χαρακτηριστικά, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι τράπεζες θεωρούσαν το μυθιστόρημα επικίνδυνα ανατρεπτικό, η εταιρία παραγωγής 20th Century Fox γύρισε την ταινία με τον παραπλανητικό τίτλο «Λεωφόρος 66», το όνομα της κεντρικής λεωφόρου στις ΗΠΑ που οδηγεί στην Καλιφόρνια. Παρά τις πιέσεις, το βιβλίο διαβάστηκε ευρύτατα και εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα κλασικά αριστουργήματα της αμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Οι φιλελεύθερες πολιτικές απόψεις του Στάινμπεκ, η απεικόνιση της αρνητικής πλευράς του καπιταλισμού, και η επανερμηνεία των ιστορικών γεγονότων των μεταναστεύσεων εξαιτίας του Dust Bowl, οδήγησαν σε αντιδράσεις εναντίον του συγγραφέα, ιδιαίτερα, στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Πράγματι, υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο ήταν και άσεμνο και παραπλανητικό σχετικά με τις συνθήκες στην επαρχία, το Συμβούλιο της επαρχίας Κερν απαγόρευσε το βιβλίο από τα δημόσια σχολεία και βιβλιοθήκες της επαρχίας τον Αύγουστο του 1939. Αυτή η απαγόρευση ίσχυε μέχρι τον Ιανουάριο του 1941. Σχετικά με αυτές τις αντιρρήσεις, ο Στάινμπεκ έγραψε, «Η δυσφήμισή μου εκεί έξω από τους μεγάλους γαιοκτήμονες και τραπεζίτες είναι αρκετά κακή. Το τελευταίο είναι μια φήμη από αυτούς ότι οι κάτοικοι της Οκλαχόμα με μισούν και έχουν απειλήσει να με σκοτώσουν επειδή λέω ψέματα γι' αυτούς. Είμαι τρομοκρατημένος με την αυξανόμενη οργή από αυτό το καταραμένο πράγμα. Έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο, εννοώ ένα είδος υστερίας αναπτύσσεται για το βιβλίο και αυτό δεν είναι καθόλου υγιές.»

Το βιβλίο "κατέκτησε" την 7η θέση ανάμεσα στα 100 καλύτερα βιβλία του 20ου αιώνα, όπως ψηφίστηκαν την άνοιξη του 1999 μέσα από ειδική διαδικασία που συνδιοργάνωσαν η γαλλική αλυσίδα Fnac και η Παρισινή εφημερίδα Le Monde (Λε μοντ).

Η ταινία:

Δεν έχουμε τη δική μας ψυχή. Έχουμε ένα μέρος από μια μεγάλη ψυχή. Μια μεγάλη ψυχή που ανήκει σε όλους…

Θα βρίσκομαι παντού μέσα στο σκοτάδι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου δίνουν μάχη για να φάνε οι πεινασμένοι. Θα βρίσκομαι εκεί όπου ο μπάτσος δέρνει τον ανήμπορο. Θα βρίσκομαι εκεί όπου οι άνθρωποι φωνάζουν επειδή είναι έξαλλοι και δεν αντέχουν άλλο.

Αλλά θα βρίσκομαι και εκεί όπου τα παιδιά γελούν επειδή πεινούν μα ξέρουν ότι το δείπνο τα περιμένει. Και θα βρίσκομαι εκεί όταν οι άνθρωποι θα τρώνε τους δικούς τους καρπούς και θα ζουν στα σπίτια που οι ίδιοι έφτιαξαν.

Θα βρίσκομαι εκεί…

Ο Χένρι Φόντα ήταν αυτός θα κατέγραφε στο πάνθεον της 7ης τέχνης τις παραπάνω φράσεις, υποδυόμενος τον κεντρικό ήρωα, Τομ Τζόουντ, στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος. Ανάμεσα σε εξαιρετικές ερμηνείες αυτές που ξεχωριζουν ειναι του Χένρι Φόντα και της μητερας του στο φιλμ την οποία υποδύεται έξοχα η Τζέιν Ντάργουελ, κερδιζοντας ετσι και το όσκαρ.

Ο δημιουργικός εγκέφαλος της ταινίας, ωστόσο, ήταν ο σκηνοθέτης Τζoν Φορντ, ο οποίος κέρδισε το όσκαρ σκηνοθεσίας μετατρέποντας, με τη συνδρομή του οπερατέρ Γκρεγκ Τόλαντ, σε αξέχαστες εικόνες τις σελίδες του Στάινμπεκ.

Η σκηνοθετική ευφυΐα του ήταν η τολμηρή και άκρως αντιεμπορική ατμόσφαιρα της ταινίας μέσα από κάδρα της αμερικανικής φύσης στην απόλυτη μαυρίλα της: έρημες πεδιάδες, συννεφιασμένος ουρανός, λασπωμένοι δρόμοι. Μια προσέγγισή που διατήρησε στον υπέρτατο βαθμό το προνόμιο της εντιμότητας στην απεικόνιση των πραγματικών συνθηκών.

Τα «Σταφύλια της οργής» εξακολουθούν, ακόμη και σήμερα, να εντάσσονται σε πολλές λίστες των δέκα καλύτερων ταινιών στην ιστορία του αμερικανικού κινηματογράφου.

Σκηνοθεσία: John Ford
Παραγωγή: Darryl F. Zanuck, Nunnally Johnson
Σενάριο: Nunnally Johnson, βασισμένο στο μυθιστόρημα The Grapes of Wrath του John Steinbeck
Παίζουν: Henry Fonda, Jane Darwell, John Carradine, Shirley Mills, John Qualen, Eddie Quillan
Μουσική: Alfred Newman
Οπερατέρ: Gregg Toland
Μοντάζ: Robert L. Simpson

 

Marfin - 5 χρόνια μετά.

Το μεσημέρι της 5ης Μαϊου 2010, χιλιάδες διαδηλωτών διέσχιζαν το κέντρο της Αθήνας, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στα πρώτα μνημονιακά μέτρα που είχε εξαγγείλει η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Και θα την θυμόμασταν μόνο ως τέτοια αν κατά τη διάρκειά της δεν συνέβαινε ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα της μνημονιακής τελευταίας πενταετίας: ο εμπρησμός του υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin στην οδό Σταδίου, που στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενούς της.

 1. Θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια για να αποδοθεί μέρος της δικαιοσύνης που ζητούν οι συγγενείς των θυμάτων, της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Νώντα Τσακάλη.  Τον Ιούλιο του 2013, τρία στελέχη της Τράπεζας καταδικάστηκαν για τις σοβαρές παραλείψεις τους σε ζητήματα ασφαλείας του υποκαταστήματος, οι οποίες στοίχησαν τη ζωή των τριών υπαλλήλων και οδήγησαν στον τραυματισμό άλλων 21. 'Οπως αποδείχτηκε, το κτίριο δεν διέθετε άλλη έξοδο πλην της κύριας εισόδου, η οποία φλεγόταν μετά τη ρίψη μολότοφ, κι έτσι οι εργαζόμενοι εγκλωβίστηκαν μέσα και όσοι από αυτούς δεν κατάφεραν να διαφυγουν από αυτοσχέδιες εξόδους προς την οροφή και το γειτονικό κτίριο, πέθαναν από ασφυξία. Επιπλέον, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, δεν τους είχε δοθεί εντολή να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους πριν τον εμπρησμό, όταν ήδη υπήρχαν φόβοι για σοβαρά επεισόδια στην πορεία που διέσχιζε τη Σταδίου.

 Ο δικαστικός αγώνας των συγγενών των θυμάτων, ωστόσο, δεν έχει τελειώσει, καθώς εκκρεμούν αγωγές σε βάρος της τράπεζας Marfin, η οποία έχει πλέον απορροφηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς.

Επιπλέον εκκρεμεί η απονομή δικαιοσύνης σε σχέση με τον ίδιο τον εμπρησμό, δηλαδή την ρίψη μολότοφ στο κτίριο, που έγινε από κουκουλοφόρους, οι οποίοι δρούσαν, ως συνήθως, στο πλάι της πορείας.

2. Το φάντασμα της Μαρφίν.

Με τον φόβο ότι η αλήθεια δεν θα βρεθεί ποτέ, το φάντασμα της Μαρφίν φαίνεται πως δεν θα γλυτώσει τελικά ούτε από την χρήση του κατά το δοκούν. Απ' όλες τις μικρές ή μεγάλες τραγωδίες που σφράγισαν τα χρόνια της μνημονιακής κρίσης στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη ξεχωρίζει φέροντας έναν από τους βαρύτερους συμβολισμούς. Αλλά όχι τον ίδιο για όλους. Ο καθένας που επικαλείται τον συγκεκριμένο συμβολισμό, συνδέει το γεγονός με τα αίτια στα οποία ο ίδιος αποδίδει την κρίση και με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το περίφημο "ναι, αλλά για την Μαρφίν δεν λέτε τίποτα", λειτουργεί τα τελευταία πέντε χρόνια ως βολική υπενθύμιση των νεκρών της 5 Μαϊου 2010, σε μια σειρά από περιστάσεις. Η άκρα δεξιά, καταρχάς, το χρησιμοποιεί ως αντεπιχείρημα στον αντιφασιστικό λόγο για να δικαιολογήσει τη χρήση βίας από τα μέλης της Χρυσής Αυγής. 
Από ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα, οι ένοχοι του εμπρησμού της Μαρφίν αναγνωρίζονται ως μέλη ενός "πολιτικού άκρου" αντίστοιχου της ακροδεξιάς και εξίσου επικίνδυνου με αυτήν, το οποίο "άκρο" εξαπλώνεται ανάλογα με τα όρια που θέτει ο καθένας στο τι αποτελεί αποδεκτή δημοκρατική αντίδραση και τι όχι. Με αυτή τη λογική, ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, έχει παραλληλίσει (σε ομιλία του, τον Οκτώβριο του 2012) τις επιθέσεις χρυσαυγιτών εναντίον εργατών στο Πέραμα με τον εμπρησμό της Μαρφίν. Ακόμη συχνότερα, πρώην κυβερνητικοί παράγοντες επικαλούνταν μέχρι πρόσφατα, τον συγκεκριμένο συμβολισμό για να δικαιολογήσουν τη βίαιη καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων. Οι αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και τα αντίστοιχα κοινωνικά κινήματα, με τη σειρά τους, διαβλέπουν πίσω από την επίκληση της τραγωδίας της Μαρφίν, την προσπάθεια να τροφοδοτηθεί μια συλλογική ενοχή για κάθε μαζική αντίδραση. Ο δε αναρχικός χώρος, θεωρεί ότι μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης, επιχειρήθηκε η στοχοποίησή του. Ακόμη και πριν απαγγελθούν κατηγορίες σε κάποιον αναρχικό για τον εμπρησμό, πάντως, το συγκεκριμένο γεγονός είχε πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στο εσωτερικό του συγκεκριμένου χώρου, με δόσεις αυτοκριτικής σχετικά με τον τρόπο δράσης τους στο πλαίσιο των διαδηλώσεων.

3. Ο χώρος της τραγωδίας.

Το κουφάρι του υποκαταστήματος παραμένει σφραγισμένο, με την εκκρεμότητα της αποκατάστασής του, μια μέρα. Αλλά δεν είναι το μόνο που περιμένει, καθώς, στέκεται σε μια γειτονιά που αφενός είχε αρχίσει να ερημώνει χρόνια νωρίτερα, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αφετέρου, γνώρισε άλλον ένα μεγάλο εμπρησμό, το 2012.
Το βράδυ της 12 Φεβρουαρίου, παλι κατά τη διάρκεια επεισοδίων που σημειώθηκαν ενώ ήταν σε εξέλιξη μεγάλη διαδήλωση - αυτή τη φορά εναντίον της ψήφισης του δεύτερου μνημονίου από το Κοινοβούλιο - σημειώθηκαν διάφοροι εμπρησμοί, μεταξύ των οποίων και τα παραδιπλανά της Μαρφίν κτίρια, που στέγαζαν τους ιστορικούς κινηματογράφους "Απόλλων" και "Αττικόν", καθώς και το κατάστημα "Kosta Boda".
Τα δύο συγκεκριμένα κτίρια αποφασίστηκε να αποκατασταθούν ως διατηρητέα με έξοδα της Πολιτείας, ενώ η ευρύτερη περιοχή του κέντρου - με επίκεντρο την οδό Πανεπιστημίου - είχε ενταχθεί στο πολυσυζητημένο σχέδιο ανάπλασης της Αθήνας. Μέχρι σήμερα η μεν αποκατάσταση των διατηρητέων καθυστερεί λόγω αντιδικίας μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών για την αποζημίωση που τους αντιστοιχεί, το δε πρόγραμμα ανάπλασης, πάγωσε τον περασμένο Νοέμβριο, όταν οι Βρυξέλλες απέρριψαν την ένταξή του στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Πηγή: http://news247.gr/

2 Μήνες Chorochronika!

Κλείνουμε σήμερα 2 μήνες "ζωής", επικοινωνίας και έκφρασης, μέσα από τον δικό μας, διαδικτυακό χώρο. Ευχαριστούμε πολύ για τη θερμή υποδοχή, για τα χιλιάδες views, για τη στήριξη γνώστων και αγνώστων, αλλά και για τις ενστάσεις και διαφωνίες των επικριτών μας. Εμείς δεσμευόμαστε με τη σειρά μας, ότι θα στηρίξουμε αυτό το εγχείρημα, και θα συνεχίσουμε με την ίδια και περισσότερη όρεξη και τρέλα αυτό το διαδικτυακό μας ταξίδι στο Χωροχρόνο!

Ευχαριστούμε πολύ!

Χρόνια Πολλά Λεό!

Σήμερα 4 Μαϊου, γιορτάζουμε τα γενέθλια ενός εξέχοντος μέλους του blog μας, και ενός πολύ ξεχωριστού ανθρώπου για μένα, της Λεό (είναι καλλιτεχνικό, γι' αυτό δεν κλίνεται)! Για τη μειοψηφία, που δεν τη γνωρίζει, αναφέρω ενδεικτικά, ότι η Λεό, είναι το πιο γλυκό και χαμογελαστό κορίτσι, καλοπροαίρετη και συναισθηματική, κερδίζει πάντα τις εντυπώσεις με την απλότητα και την αμεσότητα του χαρακτήρα της. Διακριτική και ουσιαστική,  έξυπνη και δυναμική, και φυσικά, πολύ πολύ όμορφη και στυλάτη (όπως μπορείτε να συμπεράνετε και από τις φωτό).
 

Ναι βέβαια, η Λεό είναι άνθρωπος και έχει και μειονεκτήματα! Για την ακρίβεια..δύο!

Το ένα είναι ότι μπορεί να μιλάει ακατάπαυστα και για ώρες. Και για να είμαι ακριβής, μπορεί να περιγράψει ένα ρυάκι, πιο παραστατικά κι απ' το Μάρκες. Μπορεί επίσης να μιλάει το πρωί πριν πιει καφέ. Αλλά μάλλον αυτό πιάνεται στα προτερήματα. Ποτέ όμως, πριν πιω καφέ εγώ! Γι' αυτό, το πρώτο πράγμα που θα ρωτήσει το πρωί πηγαίνοντας προς το Ειρηνοδικείο είναι: "Νατασάκι έχεις πιει καφέ;", και η μέρα συνεχίζεται... Το δεύτερο μειονέκτημά της, είναι ότι συνήθως νυστάζει νωρίς. Πολύ νωρίς. Πριν κάνει αποφώνηση η Τρέμη δηλαδή. Συνεπεία αυτού, ξυπνάει και αξημέρωτα. Αλλά και αυτό μάλλον είναι πλεονέκτημα, γιατί πάντα θα χεις έναν άνθρωπο να σου "κρατήσει" το νούμερο, σε περίπτωση που έχεις ξενυχτήσει λίγο παραπάνω στο ροκ το προηγούμενο βράδυ. 

Καμία όμως σημασία δεν έχουν τα γλυκά μειονεκτήματα της Λεό, μπροστά στη μεγάλη και ευαίσθητη καρδιά της, που μπορεί να χωρέσει τις καλές και τις κακές μου μέρες, να στηρίξει τις μικρές και τις μεγάλες μου ιδέες, να αντιληφθεί τα λόγια και τη σιωπή μου, και τελικά, με τη δύναμη και την αισιοδοξία της, να κάνει μοναδική και ξεχωριστή την κάθε στιγμή, και τόσο όμορφο, το χρόνο που κυλάει!

Χρόνια Πολλά Λεό!Σ' αγαπάμε πολύ + Σ' αγαπώ πολύ!

Επανέρχομαι!

"ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ"

Είχα εδώ και καιρό ακούσει, όπως όλοι μας, για την επικείμενη συναυλία του Σάκη στην πλατεία της Νέας Σμύρνης, προς τιμήν του Μίκη Θεοδωράκη, που έκλεισε τα 90 του χρόνια. Δεν είχα τοποθετηθεί μέχρι σήμερα, γιατί ήλπιζα ότι μέχρι τελευταία στιγμή, κάποιος "από μηχανής Θεός" θα επενέβαινε, για να μη συμβεί αυτό το τσίρκο. Φυσικά δεν θα είχα κανένα πρόβλημα, εάν ο Σάκης, ακολουθούσε το συνηθισμένο ρεπερτόριό του, ή αν έστω του τραγουδούσε το "Happy Birthday" σαν άλλη Μέριλυν. Αντ' αυτού όμως, αποφάσισε να ερμηνεύσει κάποια μέρη από το "Άξιον Εστί"! 

Το ένα και μοναδικό έργο του Ελύτη, που απαρτίζεται από 11 ποιήματα, που μελοποιήθηκε από τον Θεοδωράκη, και που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Rex το 1964, με ερμηνευτή το Γρηγόρη Μπιθικώτση και αφηγητή το Μάνο Κατράκη. Ο ίδιος ο Ελύτης, όταν ρωτήθηκε για το πως εμπνεύστηκε τη δημιουργία αυτού του έργου, είχε πει: "Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας. Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοιρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους – και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου ‘δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ’ αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αξιον Εστί»."

Εντόπισα από το πρωί στο διαδίκτυο, αρκετά διθυραμβικά σχόλια για την χθεσινή συναυλία, ενώ έμαθα ότι πλήθος κόσμου αποθέωσε τον ερμηνευτή (περί τις 15.000 θεατών). Η προσέλευση του κόσμου, δεν με προβλημάτισε, γιατί η παρακολούθηση της συναυλίας ήταν δωρεάν, αλλά θορυβήθηκα από την κριτική... Έτσι, έψαξα αμέσως στο διαδίκτυο, για κάποιο σχετικό βίντεο! Σας προκαλώ να πληκτρολογήσετε στο youtube bar "Σάκης Ρουβάς" λοιπόν, όπου ανάμεσα στις 10 πρώτες αναρτήσεις θα δείτε, το "Ραδιόφωνα", το "Άξιον Εστί", το "Μια χαρά να περνάς", το "Ένα το Χελιδόνι" και το "Θέλεις ή δε θέλεις". Αφού συνήλθα απ' το πρώτο σοκ, κλίκαρα, στο Άξιον Εστί, για να δώσω μια ευκαιρία στον καλλιτέχνη... αλλά η ερμηνεία του, ήταν -τουλάχιστον - ανατριχιαστική. Με διαχρονικά προβλήματα στην άρθρωση και στην ορθοφωνία, με τη βλάχικη συνήθειά του, να "σβήνει" τις τελευταίες συλλαβές και με αυτά τα "κ" και "ρ", που μου θυμίζουν την Καλομοίρα, κακοποίησε ένα έργο - "Σύμβολο" του Ελληνικού Πολιτισμού και της σύγχρονης Ιστορίας μας. Η προφανής έλλειψη καλλιτεχνικού υπόβαθρου και η ματαιόδοξη μετριοφροσύνη και ταπεινότητα της σταρούμπας του Τίποτα, ήρθαν κι έδεσαν με το τραγικό αποτέλεσμα, μετατρέποντάς τη συναυλία, στο "Μεγάλο μας Τσίρκο", και δυστυχώς όχι σε αυτό, του Ιάκωβου Καμπανέλλη.

Ο ίδιος ο Θεοδωράκης, είπε ότι μια κακή εκτέλεση, είναι προτιμότερη από μία απαγόρευση. Αναρωτήθηκα, όμως, τι ήταν προτιμότερο αλήθεια, από την απαγόρευση του Θεοδωράκη τον Απρίλιο του 1984, στην Αλεξίου, το Νταλάρα και τη Γαλάνη να λένε τα τραγούδια του; Προτιμότερη ήταν τότε, η απόσυρση ενός νομοσχεδίου περί "Συγγενικών Δικαιωμάτων" για την κατοχύρωση του δικαιώματος των εκτελεστών (τραγουδιστών, μουσικών, ηθοποιών κ.λπ.) να εισπράττουν ποσοστά για τα έργα στα οποία συμμετείχαν, όταν παίζονταν σε ραδιόφωνο και τηλεόραση, νομοσχέδιο που έβρισκε αντίθετους τους συνθέτες. Τότε διακυβεύονταν οι "εισπράξεις" του συνθέτη, οπότε η απαγόρευση ήταν επιτακτική. Τώρα που διακυβεύεται η αξιοπρέπεια του Πολιτισμού και της Ιστορίας μας, "θυμήθηκε" ο συνθέτης να φανεί μεγαλόψυχος. 

Ομολογώ ότι ο "μύθος", του Θεοδωράκη, έχει καταρρεύσει για μένα οριστικά, εδώ και 25 Χρόνια, από τότε δηλαδή που έγινε υπουργός του Μητσοτάκη.. 

Το "Άξιον Εστί" όμως, δεν σχετίζεται μόνο με το Θεοδωράκη, τον Ελύτη, το Μπιθικώτση ή το Σάκη. Το έργο αυτό, σχετίζεται με τον πολύπαθο Ελληνισμό, την αξιοπρέπεια και την ιστορία του, τις μνήμες και τις πληγές του, το σπουδαίο ρόλο της τέχνης και του Πολιτισμού, τα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισότητας, τη διαχρονική μάχη μας με το άδικο, τους συλλογικούς και προσωπικούς μας αγώνες, τις προκλήσεις και τις αξίες της κάθε Γενιάς, και πάνω απ' όλα, με τον Άνθρωπο, με όλους εμάς συλλογικά, αλλά και με τον καθένα μας, ξεχωριστά!

Θα μπορούσα να συνεχίσω το "κράξιμο", αλλά επειδή δεν έχω εντοπίσει τον ιθύνοντα νου της χθεσινοβραδινής πρωτοβουλίας, πιθανώς να αδικήσω κάποιους από τους εμπλεκόμενους. Οπότε, κάπου εδώ θα κλείσω το θέμα, ευχόμενη παράλληλα, Περαστικά μας, στην ξεφτίλα της Γενιάς μας, που επιτρέπει να κατακρυουργείται η κληρονομιά της, και να ευτελίζονται τα ιδανικά και οι αξίες της!

Επανέρχομαι!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ένωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) το 1993, σε ανάμνηση της Διακήρυξης του Βίντχουκ, μίας έκκλησης για ελευθεροτυπία την οποία είχαν κάνει αφρικανοί δημοσιογράφοι το 1991.

Βέβαια, η Ημέρα μπορεί να γιορτάζεται αλλά η Ελευθερία του Τύπου μάλλον πάσχει αν δει κανείς τα στοιχεία από τις οργανώσεις ανά τον κόσμο.

Στην Ελλάδα, η Ελευθερία του Τύπου εμφανίζει υποχώρηση σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσίευσε η οργάνωση Freedom House για το 2014.
Στη μελέτη της η οργάνωση αναφέρεται στα συμβάντα του 2013 και την ανάμιξη της τότε κυβέρνησης στα χώρο των ΜΜΕ. Αναφέρεται σε μεροληπτική κάλυψη σε ό,τι αφορά εκλογές και ειδήσεις και βαθμολογεί την Ελλάδα με 46.

Η βαθμολογία για κάθε χώρα κυμαίνεται από 0 όπου υπάρχει πλήρης ελευθερία έως 100 που σημαίνει απόλυτη ανελευθερία.

Οι επιδόσεις της Ελλάδας την τελευταία 5ετία δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρες σε ό,τι αφορά την ενημέρωσή μας. Η ελευθερία του Τύπου υποχώρησε στην Ελλάδα κατά 21 μονάδες από το 2010 διαπιστώνει η έκθεση και αυτό την θέτει στον κατάλογο με τις 18 χώρες με τις μεγαλύτερες αλλαγές προς την ανελευθερία. Οι άλλες χώρες είναι το Χονγκ Κονγκ, η Ισλανδία, η Σερβία και η Νότια Αφρική.

Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα κατατάσσουν στο Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου την απόδοση 180 χωρών, σύμφωνα με μια σειρά κριτηρίων που περιλαμβάνουν την πολυφωνία των μέσων ενημέρωσης και την ανεξαρτησία, το σεβασμό για την ασφάλεια και την ελευθερία των δημοσιογράφων, καθώς και το νομοθετικό, θεσμικό και υποδομών περιβάλλον στο οποίο λειτουργούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Πρώτες πάντα με τη μεγαλύτερη ελευθερία στον Τύπο τους, παραμένουν τρεις σκανδιναβικές χώρες: Φινλανδία, Νορβηγία, Δανία. Στο άλλο άκρο της κλίμακας, τελευταίες από 180η θέση και πάνω βρίσκονται το Τουρκμενιστάν, η Βόρεια Κορέα και η Ερυθραία. Εκεί ο Τύπος είναι ολοκληρωτικά ανελεύθερος. Η Γαλλία κατατάσσεται 38η, οι Ηνωμένες Πολιτείες 49η, Ιαπωνία 61η, Βραζιλία 99η, η Τουρκία 149η, Ρωσία 152η, το Ιράν 173η, η Κίνα 176η.

Η έκθεση για τον Παγκόσμιο Δείκτη Ελευθερίας του Τύπου το 2015 τονίζει πως καταγράφεται παγκόσμια επιδείνωση της ελευθερίας της πληροφόρησης το 2014. Οι κίνδυνοι από συνεχόμενους πολέμους, η αυξανόμενη απειλή από μη κρατικούς πράκτορες, η βία κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων και η οικονομική κρίση καθώς και η ελευθερία των μέσων ενημέρωσης υποχωρούν σταθερά και στις πέντε ηπείρους.

Ειδικότερα για τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Βαλκάνια η Έκθεση σημειώνει τη μεγάλη πτώση στο δείκτη ελευθερίας μεταξύ του 2014 και 2015. Όπως αναφέρεται η ανησυχητική αυτή τάση αντανακλά αφενός τις υπερβολές ορισμένων χωρών μελών και την αδυναμία των μηχανισμών της ΕΕ για τον περιορισμό τους από την άλλη.