Marfin - 5 χρόνια μετά.

Το μεσημέρι της 5ης Μαϊου 2010, χιλιάδες διαδηλωτών διέσχιζαν το κέντρο της Αθήνας, διαμαρτυρόμενοι ενάντια στα πρώτα μνημονιακά μέτρα που είχε εξαγγείλει η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα. Και θα την θυμόμασταν μόνο ως τέτοια αν κατά τη διάρκειά της δεν συνέβαινε ένα από τα πιο τραγικά γεγονότα της μνημονιακής τελευταίας πενταετίας: ο εμπρησμός του υποκαταστήματος της τράπεζας Marfin στην οδό Σταδίου, που στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενούς της.

 1. Θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Χρειάστηκε να περάσουν τρία χρόνια για να αποδοθεί μέρος της δικαιοσύνης που ζητούν οι συγγενείς των θυμάτων, της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, της Παρασκευής Ζούλια και του Νώντα Τσακάλη.  Τον Ιούλιο του 2013, τρία στελέχη της Τράπεζας καταδικάστηκαν για τις σοβαρές παραλείψεις τους σε ζητήματα ασφαλείας του υποκαταστήματος, οι οποίες στοίχησαν τη ζωή των τριών υπαλλήλων και οδήγησαν στον τραυματισμό άλλων 21. 'Οπως αποδείχτηκε, το κτίριο δεν διέθετε άλλη έξοδο πλην της κύριας εισόδου, η οποία φλεγόταν μετά τη ρίψη μολότοφ, κι έτσι οι εργαζόμενοι εγκλωβίστηκαν μέσα και όσοι από αυτούς δεν κατάφεραν να διαφυγουν από αυτοσχέδιες εξόδους προς την οροφή και το γειτονικό κτίριο, πέθαναν από ασφυξία. Επιπλέον, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, δεν τους είχε δοθεί εντολή να εγκαταλείψουν τις θέσεις τους πριν τον εμπρησμό, όταν ήδη υπήρχαν φόβοι για σοβαρά επεισόδια στην πορεία που διέσχιζε τη Σταδίου.

 Ο δικαστικός αγώνας των συγγενών των θυμάτων, ωστόσο, δεν έχει τελειώσει, καθώς εκκρεμούν αγωγές σε βάρος της τράπεζας Marfin, η οποία έχει πλέον απορροφηθεί από την Τράπεζα Πειραιώς.

Επιπλέον εκκρεμεί η απονομή δικαιοσύνης σε σχέση με τον ίδιο τον εμπρησμό, δηλαδή την ρίψη μολότοφ στο κτίριο, που έγινε από κουκουλοφόρους, οι οποίοι δρούσαν, ως συνήθως, στο πλάι της πορείας.

2. Το φάντασμα της Μαρφίν.

Με τον φόβο ότι η αλήθεια δεν θα βρεθεί ποτέ, το φάντασμα της Μαρφίν φαίνεται πως δεν θα γλυτώσει τελικά ούτε από την χρήση του κατά το δοκούν. Απ' όλες τις μικρές ή μεγάλες τραγωδίες που σφράγισαν τα χρόνια της μνημονιακής κρίσης στην Ελλάδα, η συγκεκριμένη ξεχωρίζει φέροντας έναν από τους βαρύτερους συμβολισμούς. Αλλά όχι τον ίδιο για όλους. Ο καθένας που επικαλείται τον συγκεκριμένο συμβολισμό, συνδέει το γεγονός με τα αίτια στα οποία ο ίδιος αποδίδει την κρίση και με τους πολιτικούς του αντιπάλους. Το περίφημο "ναι, αλλά για την Μαρφίν δεν λέτε τίποτα", λειτουργεί τα τελευταία πέντε χρόνια ως βολική υπενθύμιση των νεκρών της 5 Μαϊου 2010, σε μια σειρά από περιστάσεις. Η άκρα δεξιά, καταρχάς, το χρησιμοποιεί ως αντεπιχείρημα στον αντιφασιστικό λόγο για να δικαιολογήσει τη χρήση βίας από τα μέλης της Χρυσής Αυγής. 
Από ένα ευρύτερο πολιτικό φάσμα, οι ένοχοι του εμπρησμού της Μαρφίν αναγνωρίζονται ως μέλη ενός "πολιτικού άκρου" αντίστοιχου της ακροδεξιάς και εξίσου επικίνδυνου με αυτήν, το οποίο "άκρο" εξαπλώνεται ανάλογα με τα όρια που θέτει ο καθένας στο τι αποτελεί αποδεκτή δημοκρατική αντίδραση και τι όχι. Με αυτή τη λογική, ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, έχει παραλληλίσει (σε ομιλία του, τον Οκτώβριο του 2012) τις επιθέσεις χρυσαυγιτών εναντίον εργατών στο Πέραμα με τον εμπρησμό της Μαρφίν. Ακόμη συχνότερα, πρώην κυβερνητικοί παράγοντες επικαλούνταν μέχρι πρόσφατα, τον συγκεκριμένο συμβολισμό για να δικαιολογήσουν τη βίαιη καταστολή των κοινωνικών αντιδράσεων. Οι αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις και τα αντίστοιχα κοινωνικά κινήματα, με τη σειρά τους, διαβλέπουν πίσω από την επίκληση της τραγωδίας της Μαρφίν, την προσπάθεια να τροφοδοτηθεί μια συλλογική ενοχή για κάθε μαζική αντίδραση. Ο δε αναρχικός χώρος, θεωρεί ότι μέσω της συγκεκριμένης υπόθεσης, επιχειρήθηκε η στοχοποίησή του. Ακόμη και πριν απαγγελθούν κατηγορίες σε κάποιον αναρχικό για τον εμπρησμό, πάντως, το συγκεκριμένο γεγονός είχε πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στο εσωτερικό του συγκεκριμένου χώρου, με δόσεις αυτοκριτικής σχετικά με τον τρόπο δράσης τους στο πλαίσιο των διαδηλώσεων.

3. Ο χώρος της τραγωδίας.

Το κουφάρι του υποκαταστήματος παραμένει σφραγισμένο, με την εκκρεμότητα της αποκατάστασής του, μια μέρα. Αλλά δεν είναι το μόνο που περιμένει, καθώς, στέκεται σε μια γειτονιά που αφενός είχε αρχίσει να ερημώνει χρόνια νωρίτερα, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, αφετέρου, γνώρισε άλλον ένα μεγάλο εμπρησμό, το 2012.
Το βράδυ της 12 Φεβρουαρίου, παλι κατά τη διάρκεια επεισοδίων που σημειώθηκαν ενώ ήταν σε εξέλιξη μεγάλη διαδήλωση - αυτή τη φορά εναντίον της ψήφισης του δεύτερου μνημονίου από το Κοινοβούλιο - σημειώθηκαν διάφοροι εμπρησμοί, μεταξύ των οποίων και τα παραδιπλανά της Μαρφίν κτίρια, που στέγαζαν τους ιστορικούς κινηματογράφους "Απόλλων" και "Αττικόν", καθώς και το κατάστημα "Kosta Boda".
Τα δύο συγκεκριμένα κτίρια αποφασίστηκε να αποκατασταθούν ως διατηρητέα με έξοδα της Πολιτείας, ενώ η ευρύτερη περιοχή του κέντρου - με επίκεντρο την οδό Πανεπιστημίου - είχε ενταχθεί στο πολυσυζητημένο σχέδιο ανάπλασης της Αθήνας. Μέχρι σήμερα η μεν αποκατάσταση των διατηρητέων καθυστερεί λόγω αντιδικίας μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών για την αποζημίωση που τους αντιστοιχεί, το δε πρόγραμμα ανάπλασης, πάγωσε τον περασμένο Νοέμβριο, όταν οι Βρυξέλλες απέρριψαν την ένταξή του στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ.

Πηγή: http://news247.gr/