Σάββατο 11 Απριλίου 2015

ΠΑΣΧΑ - ΠΙΣΑΧ

 Το Πάσχα υπήρχε σαν έθιμο στην Αρχαία Αίγυπτο. Ήταν η γιορτή του Πισάχ, η διάβαση του ήλιου από τον ισημερινό, δηλαδή, η εαρινή ισημερία.
 Η αντίστοιχη Ελληνική λέξη για το Πάσχα, είναι η Λαμπρή, η ημέρα της Ανάστασης του Χριστού, ημέρα λάμψης, ευφροσύνης και χαράς.
Οι Εβραίοι, γιορτάζουν το Πισάχ, την μετάβασή τους δηλαδή από την Αίγυπτο, στην πατρώα γή τους την Χαναάν.
 Οι Χριστιανοί και των δύο Εκκλησιών ( Ανατολικής και
Δυτικής) γιορτάζουν το Πάσχα,την μετάβαση του ανθρώπου, από το σκοτάδι της αμαρτίας, στο Άγιο Φως της Ανάστασης του Χριστού.
 ΚΑΛΗ ΛΑΜΠΡΗ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ

Εκπέμπουμε από Πάρο!

Χρόνια Πολλά σε όλους!Καλό Πάσχα καιΚαλή Ανάσταση.  Εκπέμπουμε Live Από την όμορφη Πάρο.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ: "Η ΚΟΡΥΦΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΜΟΥ"

Ο Μίκης Θεοδωράκης αναλαμβάνει υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στη νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη στις 11 Απριλίου 1990.

Συνέντευξη του Μ. Θεοδωράκη στην Ελευθεροτυπία το 2008: "Η κορύφωση των παθών μου, ήταν η συμμετοχή μου στην κυβέρνηση Μητσοτάκη - αυτό ήταν το χειρότερο".                                                                                                                                              -Όταν σας έκανε Υπουργό άνευ χαρτοφυλακίου - άνευ τίποτα, δηλαδή, Πως το δεχτήκατε;

«Ο Μητσοτάκης ήταν ένας άνθρωπος με τον οποίο, ενώ προδικτατορικά οι σχέσεις μας ήταν τεταμένες, όταν βρεθήκαμε στο Παρίσι μου ζήτησε να συναντηθούμε. Πήγαμε σε μια καφετέρια, πρώτη φορά μαζί, και μου λέει ότι ήθελε να γραφτεί στο Πατριωτικό Μέτωπο, σαν απλό μέλος. “Εχω μεγάλη οικογένεια”, μου είπε, “και αν το Μέτωπο θέλει, θα πάω στην Κρήτη να κάνω αντάρτικο”».– Ακούγεται σαν καλαμπούρι.

«Του είπα ότι δεν μπορεί να γίνει. Με συγκινείς, αλλά πολιτικά δεν στέκει. “Αυτή είναι η προσωπική μου τραγωδία”, μου λέει τότε, “εμένα που υπήρξα βενιζελικός”. Μείναμε σύμφωνοι, όμως, να έχουμε μια επαφή, γιατί ο Μητσοτάκης ήταν ο καλύτερα πληροφορημένος Ελληνας του Παρισιού: Είχε τον Μπακογιάννη στο Μόναχο, τον Λαμπρία στο Λονδίνο, τον Μαθιόπουλο στην Κολονία και ήξερε τι ακριβώς γινόταν με τη χούντα. Είδα έναν άνθρωπο πανέξυπνο, πολύ μορφωμένο, με μυαλό τόσο αναλυτικό, όσο και συνθετικό, και μια μνήμη φοβερή. Είχε πολλά προσόντα».

– Αλλά δεν έπεισε σε τίποτα. Φαίνεται, όμως, ότι έπεισε εσάς. Πώς έγινε και, πήγατε μαζί του;


«Είχε προηγηθεί το σκάνδαλο Κοσκωτά, που δεν ήταν μόνο ένα σκάνδαλο οικονομικό, ήταν και σκάνδαλο Τύπου και μην ξεχνάς ότι τα πρώτα πυρά εναντίον του Παπανδρέου ξεκίνησαν από εφημερίδες που τον υποστήριζαν, όπως η δική σας. Ο Ανδρέας ήταν ένας άνθρωπος εγωκεντρικός και τα πρότυπά του ποια ήταν; Ο Καντάφι, ο Ασαντ, ο Σαντάμ Χουσέιν. Λοιπόν, ο Ανδρέας συνέλαβε αυτή τη μονοκρατορία με πολιτικά και εκλαϊκευτικά μέσα. Μολονότι είχε το μονοπώλιο της ΕΡΤ, τον ενοχλούσε ότι υπήρχαν δικές του εφημερίδες που του έκαναν κριτική. Δεν το ήθελε αυτό, ήθελε ένα είδος πολιτισμένης δικτατορίας -γι′ αυτό κι εγώ ξεσηκώθηκα».

– Και βρεθήκατε με τον Μητσοτάκη.

«Είχε προηγηθεί η συμφιλίωση αριστεράς-δεξιάς με τις κυβερνήσεις Τζαννετάκη και Ζολώτα, η αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου, μ’ εμένα απ’ έξω. Κι εκεί, το 1989, όταν ο Μητσοτάκης διεκδικούσε την πρωθυπουργία, αποφάσισα να τον ενισχύσω. Και τότε μου είπε ότι πρέπει να μπω στο υπουργικό συμβούλιο. Του είπα ότι αυτό είναι αδύνατο, αυτό τον καιρό γράφω μια όπερα, δουλεύω 18 ώρες το εικοσιτετράωρο, τι να πάω να κάνω; Γραφειοκρατία;»
Υπουργός άνευ… τίποτα

-Τελικά, όμως, ενδώσατε.


«Τελικά, μου λέει, “το βρήκα. Θα έχεις μια θέση επιτελική, θα γίνεις υπουργός Επικρατείας. Θα γίνει μια επιτροπή όπου θα είναι οι υπουργοί Πολιτισμού και Παιδείας και εγώ, αλλά εσύ θα έχεις τον πρώτο λόγο σε θέματα πολιτισμού και παιδείας” -και με έπεισε. Θα ήταν, πρόσθεσε, μια θέση τιμητική, αμέσως μετά τον πρωθυπουργό. Αν θυμάσαι, η κυβέρνηση εκείνη άργησε να συγκροτηθεί. Κάποια στιγμή με παίρνει νύχτα στο τηλέφωνο και μου λέει, “αύριο ορκιζόμαστε”. Πήγα εκεί μπροστά και περίμενα. Κι έρχεται η στιγμή να υπογράψουμε. Πρώτος ο Μητσοτάκης -λέω θα’ μαι αμέσως μετά. Αλλά ήταν άλλοι, όλοι οι άλλοι, και στο τέλος “κύριε Θεοδωράκη, η σειρά σας”, μου λέει ο γραμματέας. “Τι γίνεται;”, ρωτάω τον Μητσοτάκη. “Εγινε κάποιο λάθος”, μου λέει. “Σε μία βδομάδα θα τακτοποιηθεί”. Η βδομάδα κράτησε ένα χρόνο!».

– Ωσπου παραιτηθήκατε. Τελικά, ο Μητσοτάκης σας ενέπαιξε;


«Δεν με ενέπαιξε, γιατί όχι μόνο ήθελε να μείνω και να γίνει αυτό που μου υποσχέθηκε, αλλά και να στελεχώσει τη Ν.Δ. με νομάρχες, γενικούς γραμματείς, ακόμα και υπουργούς από την αριστερά. Αλλά οι δυνάμεις οι αντίθετες ήταν μεγάλες, δεν μπορούσε να το κάνει».

– Οταν μπήκε στην κουβέντα ο Μητσοτάκης, είπατε ότι η συμμετοχή σας στην κυβέρνησή του ήταν η κορύφωση των παθών σας -αυτά που είπατε εννοούσατε;


«Εννοούσα ότι η αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, βλέποντας το θέμα πολιτικά, αλλά και συναισθηματικά, θεώρησαν τη συμμετοχή μου στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ως προδοσία, κι αυτό είχε ως συνέπεια μια συμπεριφορά απέναντί μου ανελέητη. Οι περισσότεροι φίλοι μου χάθηκαν, τα έντυπα της αριστεράς με αντιμετώπιζαν με υποτίμηση, σαρκασμό και ειρωνεία. Από την άλλη μεριά οι δεξιοί, που με είχαν για αρχικομμουνιστή, δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι είμαι μαζί τους. Και βρέθηκα στο απόλυτο κενό, σ’ ένα ψυχολογικό χάος, που δεν το είχα μόνο εγώ, αλλά και η οικογένειά μου. Ηταν μια πολύ τραγική εμπειρία».

με το Γιάννη Ρίτσο,1964

Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΟΥ 1964

Ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας και Υπουργός Παιδείας της Κυβέρνησής του, ο Γεώργιος Παπαναδρέου ανακοινώνει τις αποφάσεις της κυβέρνησης για την Παιδεία στις 11 Απριλίου 1964. 
Καθιερώνονται η υποχρεωτική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά ηλικίας 6-15 ετών, η διδασκαλία της δημοτικής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, η δωρεάν διανομή συγγραμμάτων σε άπορους μαθητές και η εφαρμογή του «Ακαδημαϊκού Απολυτηρίου».
Επρόκειτο για την πρώτη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με προσανατολισμό αστικού εκσυγχρονισμού στη χώρα και με έντονα κοινωνικά αποτελέσματα, διότι, περιορίστηκε ο αναλφαβητισμός, αυξήθηκε ο αριθμός των φοιτητών, ιδίως παιδιών από οικογένειες χαμηλότερων εισοδημάτων, αυξήθηκε η συμμετοχή των κοριτσιών στις εκπαιδευτικές βαθμίδες της Μέσης και Ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ διευκολύνθηκε η κοινωνική κινητικότητα και η βελτίωση της κοινωνικής θέσης παιδιών χαμηλότερων κοινωνικών ομάδων.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : ΠΑΓΚΟΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝ

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ασθένειας του Πάρκινσον καθιερώθηκε το 1997 με πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ασθένεια Πάρκινσον (EPDA) και την υποστήριξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. 
Τον ίδιο χρόνο δόθηκε στη δημοσιότητα η «Χάρτα της EPDA», που σκοπό είχε να ενημερώσει τους πάσχοντες από την ασθένεια για τα δικαιώματά τους. Από τον Απρίλιο του 2005, η κόκκινη τουλίπα είναι επίσημα το παγκόσμιο σύμβολο της ασθένειας Πάρκινσον.

Παρασκευή 10 Απριλίου 2015

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ρέκβιεμ του Μότσαρτ, με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Μουσική του μεγάλου μουσουργού. χαρισμένη στην αιωνιότητα. Για τα Θεία Πάθη του Ιησού, και την οδυνηρή ώρα της περισυλλογής και της μετάνοιας του ανθρώπου
Η εβδομάδα των Παθών εμπεριέχει εσωτερικότητα, αυτογνωσία και μετάνοια.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ

Τη νύχτα της 10ης  Απριλίου 1826, παραμονή των Βαϊων τότε, οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι του Μεσολογγίου, αποφάσισαν κι επιχείρησαν ηρωική έξοδο απο την πολιορκούμενη πόλη τους, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα.
Το Μεσολόγγι επαναστάτησε αρχικά, στις 20 Μαϊου 1821. Το 1822 η πόλη πολιορκήθηκε για πρώτη φορά από τα στρατεύματα του Κιουταχή αλλά η επίθεση, αναχαιτήθηκε έγκαιρα, ενώ τον επόμενο χρόνο, τα τούρκικα στρατεύματα, δεν κατάφεραν να πλησιάσουν ούτε μέχρι το Αιτωλικό. Το 1825 ο Κιουταχής επανήλθε με πολυάριθμο στρατό και στα τέλη του Απριλίου στρατοπέδευσε στην περιοχή και ξεκίνησε την πολιορκία του Μεσολογγίου. Μέχρι τον Φεβρουάριο του 1826, ο τουρκικός στρατός αν και ενισχυμένος, δεν σημείωσε καμία επιτυχία, καθώς ο Μιαούλης κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι με πρώτες ύλες, διατηρώντας τον έλεγχο των τριών στρατηγικών νησίδων, που σχηματίζονταν στις εκβολές του Αχελώου και του Ευήνου.
Από τον Μάρτιο η κατάσταση άρχισε να αλλάζει, καθώς ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, πολιορκούσε στενά από τη λιμνοθάλασσα, αφήνοντας πολύ μικρά περιθώρια στο στόλο του Μιαούλη. Η κατάσταση είχε γίνει δραματική, λόγω της πείνας και των ασθενειών που θέριζαν τον πληθυσμό, κι έτσι οι πολιορκημένοι αποφάσισαν το σχέδιο της εξόδου τη νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου.
Με δύο αγγελιοφόρους, ειδοποίησαν τους οπλαρχηγούς για την έξοδο και ζήτησαν να γίνει ταυτόχρονη επίθεση απέξω, ώστε να διευκολυνθούν κατά τη φυγή τους. Θα περνούσαν από τις ξύλινες γέφυρες χωρισμένοι σε 3 σώματα. Τα 2 πρώτα θα αποτελούνταν από άντρες της Φρουράς και το τρίτο από γυναικόπαιδα με επικεφαλής ντόπιους αρχηγούς.
Το σχέδιο διέρρευσε στον εχθρό, είτε από προδοσία, είτε από μαρτυρία κάποιου φυγάδα που αιχμαλωτίστηκε και γνώριζε επακριβώς τα σημεία της εξόδου. Μετά από διήμερη αντίσταση και αρκετές κακοτυχίες, το Μεσολόγγι έπεσε, και ο Ιμπραήμ, μπήκε σε μια νεκρή πόλη, "ένα σωρό ερειπίων, στάκτης, πετρών και πτωμάτων".
Η "πτώση" του Μεσολογγίου, οδήγησε στη διάλυση της Γ' Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου του 1826 και στην παραίτηση της Κυβέρνησης Κουντουριώτη. Στο εξωτερικό αναθέρμανε το φιλελληνικό κίνημα και επιτάχυνε τις διαδικασίες για επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, για την τελική λύση του ελληνικού ζητήματος.

___________________________________________________________________________________

Μ. Παρασκευή "Σήμερον κρεμάται επί ξύλου"¨
Χρόνια Πολλά, Καλή Ανάσταση!

Πέμπτη 9 Απριλίου 2015

Ο ΛΑΟΣ ΚΙ Η ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ


Μεγάλη Πέμπτη σήμερα και το θείο δράμα φτάνει στην κορύφωσή του. Τη Μεγάλη Παρασκευή, έμπλεοι θρησκευτικού συναισθήματος, θα ακολουθήσουμε τον επιτάφιο γύρω από τη γειτονιά του χωριού μας ή της πόλης μας και το Μεγάλο Σάββατο, γύρω στις 12 παρά, θα στηθούμε, αναμένοντας το Άγιο Φως έξω από κάποια εκκλησία και γεμάτοι χαρά θα προσπαθήσουμε να το μεταφέρουμε σπίτι χωρίς να μας σβήσει.. 
Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός που έχει συνδέσει άρρηκτα την παράδοσή του με τα θρησκευτικά δρώμενα. Θα έλεγε κανείς πως είναι θεμελιωμένα στην ιστορική και κοινωνική του συνείδηση. Τα έθιμα, οι αργίες, οι μεγάλες εθνικές εορτές είναι όλες συνυφασμένες με μεγάλες γιορτές της χριστιανοσύνης: Η 25η Μαρτίου, το Δεκαπεντάυγουστο, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα.. Ζούμε σε άνα κράτος εορταστικά θεοκρατούμενο, χωρίς όμως κατά μόνας θρησκευτική ταυτότητα, καθώς μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων μπορεί να δηλώνουν Χριστιανός Ορθόδοξος, αλλά δεν ακολουθεί την πίστη στις θρησκευτικές της εκφάνσεις και τελετουργίες. Τα σύμβολά μας, οι εικόνες στο σχολείο, η προσευχή.. Όλα συγκροτούν μία θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, που τελικά περισσότερο απωθεί τους ανθρώπους από την πίστη παρά τους προσελκύει.
Μόνιμη εικόνα στις εκκλησίες είναι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας και λίγοι να παρακολουθούν τις λειτουργίες, αλλά και άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα που προσεύχονται σε μία ανώτερη δύναμη να προστρέξει στο πλάι τους, αφού οι επίγειες δεν βοηθούν πλέον.
Τίς πταίει, όμως;
Πρώτον, η εκτός πραγματικότητας γλώσσα της εκκλησίας. Βρέθηκα πρόσφατα σε γάμο καθολικών, όπου οι πάντες εντός της εκκλησίας τραγουδούσαν σε νέα ελληνικά, σε γλώσσα κατανοητή κι έψελναν τους ύμνους γνωρίζοντας τι ακριβώς λένε.
Δεύτερον, αυτή η "σύνδεση" των ιερέων με την "άλλη ζωή" και το θάνατο, σε πολλές περιπτώσεις, τους δίνει μία δύναμη που δεν θα έπρεπε να έχουν. Μία οιωνεί δύναμη διαμεσολάβησης μεταξύ του τώρα και του "μετά", που σε έναν κόσμο αμαθή, τους κάνει να φαντάζουν κήνσορες. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν εκμεταλλεύονται αυτή την οιωνεί εξουσία τους. Υπάρχουν και άλλοι, όμως, που το κάνουν. Και τότε ο σκοπός και το νόημα της εκκλησίας εκφυλίζονται, μετατρέποντας μία συνειδησιακή λειτουργία σε σκοπό οικονομικής εκμετάλλευσης και αφαίμαξης.
Τρίτον, η οικονομική διασύνδεση ιερέων - κράτους. Δεν νοείται σε μία ευνομούμενη χώρα η πληρωμή των οφειλών των λειτουργών μίας θρησκείας, ακόμα κι αν αυτή είναι η "επίσημη", από τους πολίτες αυτού του κράτους. Αυτό δεν κάνει καλό ούτε στην ίδια την εκκλησία, που ενδεχόμενα κάποιες φορές να την καταστήσει έρμαιο της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας και άλλες να της προσδώσει πολιτική δυναμική που δεν έχει, καθιστώντας την ανοίκεια, σε όσους ενδεχόμενα θα ήθελαν να την προσεγγίσουν (βλ. συλλαλητήρια για ταυτότητες).
Σε γενικές γραμμές, η χριστιανορθόδοξη πίστη έχει εξαιρετικά διδάγματα να προσφέρει, φοβερά κατανυκτικές τελετουργίες και είναι πραγματικά ένα πολύ σημαντικό αποκούμπι σε όσους έχουν χάσει την ελπίδα τους στα επίγεια. Και πραγματικά υπάρχουν στους κόλπους της φοβερά φωτισμένοι άνθρωποι, που έχουν πολλά να δώσουν και να προσφέρουνΕίναι κρίμα, ομως, όλα αυτά τα θετικά χαρακτηριστικά μίας πίστης, μίας θρησκείας, να γίνονται έρμαιο εκμετάλλευσης και δη οικονομικής από ανθρώπους που δεν μπορούν ή δεν θα έπρεπε να διαχειριστούν την όποια "εξουσία" ήθελε υποτεθεί ότι τους παρέχει το λειτούργημά τους. Με νηφάλιο και σοβαρό διάλογο, το μόρφωμα που θα εξασφαλίσει τόσο τη θρησκευτική ομαλότητα, όσο και την ιστορική - κοινωνική συνείδηση ενός λαού είναι εφικτό. Και ο κόσμος θα μένει το βράδυ της Ανάστασης, μετά το "Χριστός Ανέστη" στην ομορφότερη κατά το κοινώς λεγόμενο ακολουθία της εκκλησίας μας..

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ

Η 18η Απριλίου κάθε χρόνου έχει ορισθεί από την UNESCO και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών (ΙCOMOS) ως Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών (International Day for Monuments and Sites).
Η επέτειος αυτή αποβλέπει στην ευαισθητοποίηση του κοινού στο σημαντικό θέμα της προστασίας της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Για το σκοπό αυτό διοργανώνονται σ' όλο τον κόσμο κάθε μορφής εκδηλώσεις, με τις οποίες επιδιώκεται όχι μόνο να γίνουν γνωστά στο ευρύτερο κοινό η σημασία των μνημείων κάθε χώρας και τα προβλήματά τους, αλλά και να προωθηθεί η υπόθεση της προστασίας και ένταξή τους στη σύγχρονη κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ζωή.
Το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθεσιών ICOMOS, που εδρεύει στο Παρίσι, είναι ο πιο έγκυρος διεθνής, επαγγελματικός, μη κυβερνητικός οργανισμός τεχνικός σύμβουλος της UNESCO για την προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Έχει ως μέλη ειδικούς επιστήμονες (αρχαιολόγους, αρχιτέκτονες, χημικούς, νομικούς κ.ά) από όλο τον κόσμο και δραστηριοποιείται σε 104 χώρες στις 5 ηπείρους.
Το Ελληνικό Τμήμα του ICOMOS οργανώνει κάθε χρόνο εκδηλώσεις με την ευκαιρία της παραπάνω επετείου. Στα πλαίσια των παραπάνω εκδηλώσεων, το Ελληνικό ICOMOS έχει προτείνει δράσεις για την καθιέρωση της ημέρας αυτής, ως ημέρα ελεύθερης εισόδου στα μνημεία, τη δημοσιοποίηση κάθε χρόνο την ημέρα αυτή καταλόγου των αγαθών της πολιτιστικής κληρονομιάς που απειλούνται, την ευαισθητοποίηση των νέων στο θέμα της προστασίας και διατήρησης των μνημείων.

Κατάλογος των αγαθών παγκόσμιας κληρονομιάς στην Ελλάδα

  • 1986 Ναός Επικουρείου Απόλλωνα στις Βάσσες
  • 1987 Δελφοί
  • 1987 Ακρόπολη
  • 1988 Άθως
  • 1988 Μετέωρα
  • 1988 Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά Μνημεία Θεσσαλονίκης
  • 1988 Επίδαυρος
  • 1988 Μεσαιωνική πόλη της Ρόδου
  • 1989 Μυστράς
  • 1989 Ολυμπία
  • 1990 Δήλος
  • 1990 Μονή Δαφνίου, Μονή Οσίου Λουκά, Νέα Μονή Χίου
  • 1992 Πυθαγόρειο και Ηραίον Σάμου
  • 1996 Βεργίνα
  • 1999 Μυκήνες, Τίρυνς
  • 1999 Χώρα, Ιερά Μονή Αγ. Ιωάννη Θεολόγου και Σπήλαιο της Αποκάλυψης Πάτμου
  • 2007 Ιστορική πόλη της Κέρκυρας

9Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2000: Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΚΑΘΕ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ

15 Χρόνια πριν, τη νύχτα της 9ης Απριλίου 2000, κανείς δε μπορούσε να φανταστεί το μέλλον των δύο μεγάλων κομμάτων που στη συγκεκριμένη εκλογική αναμέτρηση είχαν συσπειρώσει το 86% των ψηφοφόρων (!) και σίγουρα κανένας νεοδημοκράτης, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έφευγε από σπίτι του για να πανηγυρίσει τη νίκη του Κώστα Καραμανλή, και θα γύριζε...-για ακόμη μία φορά στη μεταπολιτευτική Ελλάδα- δεύτερος και ηττημένος.

Εκλογικό διακύβευμα ήταν η πορεία προς την Ισχυρή Νέα Ελλάδα της Νομισματικής Ένωσης του Ευρώ και των Ολυμπιακών Αγώνων.
Το βασικό προεκλογικό σύνθημα του ΠΑΣΟΚ ήταν «Όλοι μαζί δημιουργούμε την Νέα Ελλάδα» και το βασικό προεκλογικό σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και την θέλουμε» (Ναι, αυτή η γελοιότητα είχε βγει και σε μελωποιημένο σποτάκι).
Τελικά τις εκλογές τις κέρδισε το ΠΑΣΟΚ με μόλις 72.400 ψήφους διαφορά. Για αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα έχουν ειπωθεί πάρα πολλά και έχουν γραφτεί αρκετές ιστορίες συνομωσίας. Όμως το επίσημο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχει αποδεχτεί το αποτέλεσμα και ως εκ τούτου εμείς δεν έχουμε να πούμε οτιδήποτε.
Εκείνη την Κυριακή, η ιστορία έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι στους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας. Η ροή των πρώτων αποτελεσμάτων έδειχνε ότι η Νέα Δημοκρατία ήταν ο νικητής των εκλογών. Οι Νεοδημοκράτες ξεχύθηκαν στους δρόμους και πανηγύριζαν. Επτά χρόνια κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν πάρα πολλά… Το βράδυ και όταν στην ροή των αποτελεσμάτων ενσωματώθηκε και η Β΄ Αθηνών το αποτέλεσμα ανατράπηκε και το ΠΑΣΟΚ ήταν ο τελικός νικητής των εκλογών. Ήταν η σειρά των ΠΑΣΟΚων να πανηγυρίσουν.
Και οι μεν και οι δε, είναι οι ίδιοι, που σήμερα, μετά από 15 χρόνια, βιώνουν συλλήβδην την καταρράκωση του μεταπολιτευτικού δικομματισμού, και - στην καλύτερη περίπτωση- η μπλέ ή η πράσινη σημαία, βρίσκεται παρατημένη στο υπόγειο ή στο πατάρι του σπιτιού τους.

Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ

Σαν σήμερα, 9 Απριλίου του 1968 γίνεται η κηδεία του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ, μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχτηκε 5 ημέρες πριν, στο Μέμφις του Τενεσί. Βαπτιστής ιερέας και ιδρυτής του Νοτίου Συνεδρίου Χριστιανικής Ηγεσίας, ο Κινγκ οδηγούσε το κίνημα πολιτικών δικαιωμάτων από τα μέσα του 1950, χρησιμοποιώντας ένα συνδυασμό ισχυρών λέξεων και μη-βίαιων τακτικών όπως καθιστικές διαμαρτυρίες, μποϊκοτάζ και πορείες διαμαρτυρίας (όπως η γιγαντιαία πορεία στην Ουάσιγκτον το 1963) με στόχο να καταπολεμήσει τον διαχωρισμό και να επιτευχθεί σημαντική πρόοδος στα πολιτικά δικαιώματα και τα δικαιώματα ψήφου των Αφροαμερικανών.
Η κηδεία μετατράπηκε σε διαδήλωση

Η δολοφονία του έγινε αφορμή για ένα ξέσπασμα οργής της Αφροαμερικάνικης κοινότητας καθώς και για μια μεγάλη περίοδο εθνικού πένθους, η οποία βοήθησε ωστόσο στο να ανοίξει ο δρόμος και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για ένα ίσο νομοσχέδιο στέγασης που θα ήταν και το τελευταίο σημαντικό νομοθετικό έργο της εποχής των πολιτικών δικαιωμάτων.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Ο Πικάσο, η Ειρήνη και ο Πόλεμος

Κλείνουν σήμερα, 42 χρόνια από το θάνατο ενός εκ των σημαντικοτέρων καλλιτεχνών του 20ου αιώνα, μιας καλλιτεχνικής ιδιοφυϊας, που έφτασε και έζησε στην κορυφή, που εξύμνησε την τέχνη, την ειρήνη, τη γυναίκα... του Πάμπλο Πικάσο. Πρωτοπόρος και δημιουργός του κυβισμού και του κολάζ, καταπιάνονταν εντούτοις, με πολύ απλά θέματα, που πήραν χρώμα και μορφή στους πίνακές του, όπως η ειρήνη, η αγάπη, η ζωή, ο θάνατος και η φύση των ανθρώπων.


Το Περιστέρι της Ειρήνης
Ο Πικάσο δημιούργησε το Περιστέρι της Ειρήνης, Σύμβολο Ειρήνης ήδη, από την Παλαιά Διαθήκη, που ανασύρθηκε και μέσα από την τέχνη του, εγκαθιδρύθηκε με τη σημασία και τη μορφή, που έχει σήμερα. Έτσι του δίνει ζωή ξανά στον μοντέρνο πια, δικό του κόσμο, μέσα από μια λιθογραφία που εμφανίζεται για πρώτη φορά δημόσια στην αφίσα για το Παγκόσμιο Συνέδριο Ειρήνης, που έγινε στο Παρίσι.

Ανάμεσα στα πολλά και σημαντικά έργα του, ξεχωρίζουμε και μιλάμε σήμερα, για τη Γκουέρνικα (Γκέρνικα). Το πιο γνωστό ίσως, έργο του, εξολοκλήρου αφιερωμένο στον τρόμο του πολέμου και κατά συνέπεια στην ανάδειξη της ειρήνης. Το έργο ήταν μια παραγγελία της δημοκρατικής κυβέρνησης της Ισπανίας για μια έκθεση στο Παρίσι το 1937.
Ο Πικάσο εμπνεύστηκε το έργο όταν,κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου,Γερμανοί πιλότοι της αεροπορίας των εθνικιστών, βομβάρδισαν την κωμόπολη
Γκουέρνικα
Guernica της Χώρας των Βάσκων. Στο βομβαρδισμό εκείνο σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι και ισοπεδώθηκε το 70% της πόλης με 32 τόνους εκρηκτικά. Το έργο του Πικάσο είναι μία τεράστια ελαιογραφία (3,49 x7,77 μ.), που περιγράφει την απανθρωπιά, τη βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Δείχνει ένα σκηνικό θανάτου, με διαμελισμένα ζώα και ανθρώπους, γυναίκες να κλαίνε, κρατώντας νεκρά μωρά και κατεστραμμένα κτίρια. Αρχικά ο Πικάσο πειραματίστηκε με χρώμα, αλλά τελικά κατέληξε στο άσπρο-μαύρο και αποχρώσεις του γκρι, για να δώσει έτσι μεγαλύτερη ένταση στο θέμα. Πολλές φορές μετακίνησε τις φιγούρες πριν καταλήξει στην οριστική τους θέση.

Με μια ζωή γεμάτη τέχνη, έρωτες και δημιουργία, δικαίως "προκάλεσε" με τη δήλωσή του "Δώστε μου ένα μουσείο, και θα το γεμίσω"¨!

Επανέρχομαι!

Δευτέρα 6 Απριλίου 2015

Κένυα - Νιγηρία - Τυνησία - Γαλλία

Τριήμερο εθνικό πένθος έχει κηρυχθεί στην Κένυα, από εχθές, Κυριακή του καθολικού Πάσχα, στη μνήμη των 148 νεκρών φοιτητών του Πανεπιστήμιο της Γκαρίσα.

Συγκεκριμένα, την περασμένη Πέμπτη, ισλαμιστές της οργάνωσης Αλ Σαμπάαμπ, εισέβαλαν σε κενυατικό πανεπιστήμιο στα βορειοανατολικά της χώρας, διαχώρισαν τους μουσουλμάνους από τους χριστιανούς φοιτητές, αιχμαλώτισαν τους δεύτερους, και τελικά τους εκτέλεσαν, παρά την άμεση κινητοποίηση της τοπικών στρατιωτικών δυνάμεων. Νεκροί θεωρούνται και οι δράστες της επιχείρησης.

Η Αλ Σαμπαάμπ είναι μία οργάνωση που διατηρεί σχέσεις με την Αλ Κάιντα, και έχει πραγματοποιήσει πολλές επιδρομές σε κενυατικό έδαφος, ως αντίποινα για την αποστολή στρατευμάτων στα πάτρια εδάφη τους, στη Σομαλία.

Η οργάνωση διεκδικεί θέσπιση της δικής της σκληρής εκδοχής της σαρίας, έχει επιτεθεί επανειλημμένα σε Χριστιανούς στα εδάφη της Κένυας, και ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνάει τα 200 κατά τα τελευταία δύο χρόνια.

Σαμπαάμπ, σημαίνει "νεολαία" στα αραβικά, και η οργάνωση αριθμεί χιλιάδες μέλη. Ξεπήδησε μάλιστα, μέσα από μια βίαιη εξέγερση εναντίον της Αιθιοπίας, της οποίας τα στρατεύματα εισέβαλαν στη Σομαλία το 2006, υπό την κάλυψη των Η.Π.Α., για να ανατρέψουν τους ισλαμιστές που ήλεγχαν την πρωτεύουσα Μογκαντίσου και μέρος των οποίων, ήταν και η Σαμπάαμπ.

Μάλιστα, είχε προηγηθεί της τελευταίας αυτής επίθεσης, αεροπορική επίθεση των Η.Π.Α., εναντίον ηγετικού στελέχους της οργάνωσης, με μη επανδρωμένο αεροσκάφος στο Diinsoor της νότιας Σομαλίας, στις 12 Μαρτίου. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του Αντνάν Γκαράαρ, ενός εκ των ηγετών της οργάνωσης, και μάλιστα τότε, θεωρήθηκε ο θάνατός του σημαντικό πλήγμα για την οργάνωση... Ναι...

Ήδη σήμερα, πληροφορηθήκαμε ότι κενυάτικα μαχητικά βομβάρδισαν το πρωί, τις βάσεις της τρομοκρατικής οργάνωσης στη Σομαλία, σύμφωνα με τον κενυατικό στρατό. Προφανώς, πρόκειται για αντίποινα, στα οποία απάντησε η οργάνωση εξαπολύοντας, νέες απειλές "υποσχόμενη ότι οι πόλεις της χώρας θα κοκκινίσουν από το αίμα.

Και κάπως έτσι νέοι κύκλοι βίας και τρομοκρατίας ανοίγονται σε ακόμη μία χώρα, λίγο πιο Ανατολικά, από τη Νιγηρία λίγο πιο Νότια από την Τυνησία και τη Γαλλία, αλλά με τους ίδιους δράστες, με τα ίδια μέσα και τα ίδια κίνητρα.

Επανέρχομαι!


ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;;



Αφορμή για αυτό το άρθρο μου έδωσαν δυο παράγοντες. Ο πρώτος ήταν ένα άρθρο του Γιώργου Βασιλειάδη στο Oxygono.gr και ο δεύτερος, η πρόσφατη (1η Απριλίου) επέτειος του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ που, όπως κάθε χρόνο, ζωντανεύει μια έντονη συζήτηση κυρίως στα κοινωνικά δίκτυα για το κατά πόσον είμαστε (οι ελληνοκύπριοι) Έλληνες. Μέσα από αυτό το άρθρο θα υποστηρίξω το αυτονόητο, ότι δηλαδή οι ελληνοκύπριοι είναι Έλληνες (και αντίστοιχα βέβαια οι τουρκοκύπριοι είναι Τούρκοι). Καταρχάς, ο Έλληνας, ο Τούρκος, ο Ιταλός, ο Πολωνός κλπ, ως εθνοτικές ομάδες χαρακτηρίζονται από τη γλώσσα, τη θρησκεία (ή τη θρησκευτική παράδοση για όσους είναι άθεοι ή αγνωστικιστές), τα ήθη, τα έθιμα, τα φαγητά, τα τραγούδια, τις πολιτισμικές παραδόσεις κ.α. Σαφέστατα σε κάποιες περιπτώσεις μερικά από τα πιο πάνω στοιχεία μοιάζουν μεταξύ δύο εθνοτικών ομάδων: π.χ τα φαγητά όπως συμβαίνει με τους Έλληνες και τους Τούρκους. Το άθροισμα ωστόσο των πιο πάνω στοιχείων, όπως και μερικών άλλων, είναι που διαχωρίζει τη μια εθνοτική ομάδα από την άλλη.

Ιστορικά, και μέχρι σχετικά πρόσφατα, κανένας εκ των Ελλήνων της Κύπρου δεν αμφισβητούσε το τι ήταν η δική του κοινότητα η οποία ναι μεν πέρασε από διάφορα στάδια (π.χ Χριστιανοί της Κύπρου) αλλά κατά βάση αναφερόταν πάντα στην ίδια ομάδα ανθρώπων. Μέχρι που δημιουργήθηκε το Κυπριακό κράτος και μια μερίδα ελληνοκυπρίων άρχισε να αυτοπροσδιορίζεται μοναχά ως "Κύπριοι" και άρα όχι Έλληνες. 

Κατά τη γνώμη μου, το κυριότερο επιχείρημα αυτών των ανθρώπων αγγίζει τα όρια της αφέλειας. Ήτοι πως αφού υπάρχει το κράτος της Κύπρου είμαστε Κύπριοι, όπως στη Γαλλία είναι Γάλλοι, στη Γερμανία - Γερμανοί, στη Δανία - Δανοί κ.ο.κ. Αγνοούν βέβαια το γεγονός ότι κάθε κράτος δεν ταυτίζεται κατ' ανάγκη με μια εθνοτική ομάδα. Για να υποστηρίξω την άποψη αυτή, παραθέτω μερικά παραδείγματα: Η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του Κοσόβου είναι Αλβανοί και ταυτίζουν τα στοιχεία που ανέφερα πιο πάνω με τους Αλβανούς. Οι περισσότεροι μάλιστα θα ήθελαν ένωση του Κοσόβου με την Αλβανία. Οι Καταλανοί ζουν σε ένα κράτος με το οποίο δεν ταυτίζονται και ζητούν ανεξαρτησία. Οι δε Κούρδοι, ζουν διασκορπισμένοι σε διάφορες χώρες αφού δεν υπάρχει Κουρδιστάν. Ταυτόχρονα κανείς δεν αρνείται ότι οι Έλληνες ή οι Ιταλοί σε άλλες χώρες (π.χ ΗΠΑ) δεν είναι Έλληνες ή Ιταλοί επειδή έχουν διαβατήρια και ζουν σε ένα άλλο κράτος. 

Είναι λοιπόν φανερό ότι το κράτος δεν ορίζει (κατ' ανάγκη) μια εθνοτική ομάδα που κατοικεί σε αυτό και το επιχείρημα πως υπάρχει ξεχωριστό κράτος που ονομάζεται "Κυπριακή Δημοκρατία" και άρα οι πολίτες του είναι "Κύπριοι" και τίποτα άλλο, είναι εσφαλμένο. Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο και από το οποίο ουσιαστικά πηγάζει το Κυπριακό πρόβλημα είναι ότι στο νησί κατοικούν δύο διαφορετικές εθνοτικές ομάδες που δεν ζουν στο αντίστοιχο εθνικό τους κράτος. 

Αντιλαμβάνομαι πως σε πολλές περιπτώσεις, κάποιοι προσπαθούν να το αρνηθούν αυτό, με καλή όμως θέληση γιατί ίσως θα ήταν ευκολότερο να υπάρξει συμφιλίωση στο νησί αν αγκαλιάζαμε όλοι μια κοινή ταυτότητα. Δεν διαφωνώ απόλυτα με αυτή την άποψη. Όντος, καλό θα ήταν να προβάλουμε την Κυπριακή μας ταυτότητα αναγνωρίζοντας ότι είμαστε δύο κοινότητες με πολλά κοινά στοιχεία. Πρέπει όμως αυτό να γίνει με σεβασμό στην ιστορία και την παράδοση της κάθε κοινότητας και αναγνωρίζοντας ότι παράλληλα είμαστε οι μεν Έλληνες και οι δε Τούρκοι. Με άλλα λόγια, και παραφράζοντας το άρθρο του Γιώργου Βασιλειάδη, ισχυρίζομαι πως κανείς δεν αρνείται την ύπαρξη της Κυπριακής ταυτότητας η οποία εδράζεται στην ίδια την ιδιότητα του πολίτη. Δεν πρέπει όμως να χαρακτηρίζεται ως εθνικιστής (ή ακόμη και φασίστας!) όποιος διαπιστώνει ότι οι ελληνοκύπριοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού από τα αρχαία χρόνια. 

Η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος καθαρά λόγω "ιστορικών συγκυριών." Θα μπορούσε να ήταν ένα νησί της Ελλάδος, της Τουρκίας ή της Αγγλίας. Αν το 1915 ο βασιλιάς Κωνσταντίνος (η Κυβέρνηση Ζαίμη) αποδεχόταν ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ως αντάλλαγμα για να μπει η Ελλάς στον πόλεμο με την Αντάντ, κανείς δεν θα αμφισβητούσε σήμερα ότι οι ελληνοκύπριοι είναι Έλληνες. Θέτω λοιπόν μερικά ερωτήματα στους ελληνοκύπριους που διαφωνούν: Αν η Κύπρος ενωνόταν με την Τουρκία, οι ελληνοκύπριοι τι θα λέγαμε οι είμαστε, Τούρκοι; Και αντίστοιχα οι Έλληνες της Πόλης δεν είναι Έλληνες γιατί ζουν στο Τουρκικό κράτος; Αν η χώρα παρέμενε ένα νησί που ανήκε στην Αγγλία τότε τι θα λέγαμε ότι είμαστε; Άγγλοι; Και δηλαδή οι γονείς και οι παππούδες μας πριν το 1960 και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν Άγγλοι και ξαφνικά έγιναν Κύπριοι; Προφανώς όχι! Ανέκαθεν ήταν Έλληνες (οι οποίοι μάλιστα πολέμησαν για ένωση, βάσει βεβαίως και των συνθηκών της εποχής) και από αυτούς, Έλληνες είμαστε και εμείς.

Όταν επιχειρηματολογώ λέγοντας ότι είμαστε Έλληνες, δεν το κάνω θέτοντας θέμα υπερηφάνειας. Ούτε ανωτερότητας ή καθαρότητας φυλής και άλλες τέτοιες μπούρδες που ακούει κανείς κυρίως από ακραίους εθνικιστές. Μάλιστα, αυτή την περίοδο στην Iστορία κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ως Έλλην, νιώθει μέχρι και ντροπή για την κατάντια μας, ελληνοκυπρίων και ελλαδιτών. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Γι' αυτό καλό θα ήταν μερικοί ελληνοκύπριοι να σταματήσουν να το αρνούνται, και αρκετοί μάλιστα να απεχθάνονται όποιον αναφέρει ότι είμαστε και εμείς Έλληνες. Και παράλληλα να μην απεχθάνονται τις έννοιες "Έλληνας" και "Ελλάδα" επειδή, δυστυχώς, κάποιοι (συνήθως ακραίοι) τις καπηλεύονται δίδοντας τους άσχημη έννοια.  

Ένα τελευταίο επιχείρημα που αναφέρω προς όσους αρνούνται να το παραδεχθούν, αλλά και για όσους αρέσκονται σε νομικίστικα θέματα, υπενθυμίζω πως και το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας συμφωνεί (κατ' ακρίβειαν ορίζει) ότι οι ελληνοκύπριοι είμαστε Έλληνες και οι τουρκοκύπριοι είναι Τούρκοι. Συγκεκριμένα, στα δύο πρώτα του Άρθρα, το Σύνταγμα αναφέρει: η Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία, προεδρικού συστήματος, της οποίας ο Πρόεδρος είναι Έλλην και ο Αντιπρόεδρος Τούρκος, εκλεγόμενοι αντιστοίχως υπό της ελληνικής και της τουρκικής κοινότητος της Κύπρου, ως εν τω παρόντι Συντάγματος ορίζεται. Δια τους σκοπούς του παρόντος Συντάγματος: 1. Την ελληνικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας οίτινες είναι ελληνικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την ελληνικήν ή μετέχουσι των ελληνικών πολιτιστικών παραδόσεων ή ανήκουσιν εις την Ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησία. 2. Την τουρκικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας οίτινες είναι τουρκικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την τουρκικήν ή μετέχουσι των τουρκικών πολιτιστικών παραδόσεων ή είναι μωαμεθανοί. 

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, αντιγράφω και παραφράζω λίγο από το άρθρο του Γιώργου Βασιλειάδη στο Oxygono.gr: Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Κύπρος είναι ανεξάρτητο κράτος με ανεξάρτητη πολιτική ζωή και ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει ότι οι ελληνοκύπριοι είναι Έλληνες. Ωστόσο, μια τέτοια αμφισβήτηση θα ήταν αναμφίβολα πιο πειστική αλλά και εποικοδομητική, αν συνοδευόταν από μια απόδειξη ότι η τάση των περισσοτέρων Κυπρίων διαχρονικά να αυτοπροσδιορίζονται ως Έλληνες, πρέπει να αναχθεί σε μια συλλογική παράκρουση, ή φαντασίωση και όχι απλώς στο φυσιολογικό συναίσθημα του συνανήκειν.






ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

Η Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη (Ιnternational Day of Sport for Development and Peace) καθιερώθηκε στις 23 Αυγούστου 2013, με ομόφωνο ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Απριλίου.
Ως στόχο έχει να εξάρει τη σημασία του αθλητισμού στην επικράτηση της ειρήνης και της συμφιλίωσης στον κόσμο και στην καταπολέμηση των διακρίσεων κάθε μορφής, των προκαταλήψεων, του φόβου και των παρεξηγήσεων, που συμβάλλουν στην ανθρώπινη ανάπτυξη.
Η επιλογή της 6ης Απριλίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Αθλητισμού για την Ανάπτυξη και την Ειρήνη – αντί της 23ης Ιουνίου που είχε αρχικά προταθεί – έγινε κατόπιν πρότασης της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στον ΟΗΕ, καθώς αυτή είναι η ημέρα της αναβίωσης των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 1896 (Νέο Ημερολόγιο).
Επανερχόμεθα!

Κυριακή 5 Απριλίου 2015

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Το έθιμο της Λαμπάδας

Κυριακή των Βαϊων σήμερα, και είθισται, οι απανταχού νονοί και νονές, να έχουν ήδη, επιτελέσει το χρέος τους προς τα αγαπημένα τους βαπτηστήρια. 

Το έθιμο περιλαμβάνει τον εξοπλισμό του βαπτηστηριού, με την παραδοσιακή "λαμπάδα", στολισμένη κατά βούληση, το Πασχαλινό σοκολατένιο αβγό, και ενδεχομένως κάποιο άλλο δώρο, ένδυσης ή υπόδησης, κάποιο παιχνίδι, ή τελοσπάντων, ότι ταιριάζει ανά περίπτωση.


Το έθιμο της λαμπάδας του Πάσχα ξεκινάει από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους, όπου οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί βαφτίζονταν πάντα Μεγάλο Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα, μετά από ένα διάστημα προετοιμασίας. Η λαμπάδα που κρατούσαν στο χέρι, συμβόλιζε το νέο φως του Χριστού, που θα φώτιζε πλέον την ψυχή του νεοφώτιστου. 
Την λαμπάδα την πρωτοανάβουμε το βράδυ της Ανάστασης. Όταν ο ιερέας εμφανιστεί στην "Ωραία Πύλη" προσφέροντας το 'Αγιο Φως, λέγοντας "Δεύτε Λάβετε Φως". Το φως αυτό, μεταφέρεται στα σπίτια μας. Με το "Άγιο Φως", των κεριών, οι άνθρωποι κάνουν το σχήμα του σταυρού, πάνω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού, για καλή τύχη.
Αυτά, στο περίπου!
Επανέρχομαι!
Το έθιμο της λαμπάδας του Πάσχα ξεκινάει από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους όπου οι νεοφώτιστοι χριστιανοί βαφτίζονταν πάντα Μεγάλο Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα, μετά από ένα διάστημα προετοιμασίας. Η λαμπάδα που κρατούσαν στο χέρι συμβόλιζε το νέο φως του Χριστού που θα φώτιζε πλέον την ψυχή του νεοφώτιστου. Την λαμπάδα την πρωτοανάβουμε το βράδυ της Ανάστασης. Όταν ο ιερέας εμφανιστεί στην Ωραία Πύλη προσφέροντας το Άγιο Φως λέγοντας «Δεύτε Λάβετε Φως». Το φως αυτό μεταφέρεται στο σπίτι. Με το «Άγιο Φως» των κεριών οι άνθρωποι κάνουν το σχήμα του σταυρού πάνω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού για καλή τύχη.

Πηγή : Paidorama.com [ http://www.paidorama.com/ethima-tou-pasxa-megalo-sabbato.html ]
Το έθιμο της λαμπάδας του Πάσχα ξεκινάει από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους όπου οι νεοφώτιστοι χριστιανοί βαφτίζονταν πάντα Μεγάλο Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα, μετά από ένα διάστημα προετοιμασίας. Η λαμπάδα που κρατούσαν στο χέρι συμβόλιζε το νέο φως του Χριστού που θα φώτιζε πλέον την ψυχή του νεοφώτιστου. Την λαμπάδα την πρωτοανάβουμε το βράδυ της Ανάστασης. Όταν ο ιερέας εμφανιστεί στην Ωραία Πύλη προσφέροντας το Άγιο Φως λέγοντας «Δεύτε Λάβετε Φως». Το φως αυτό μεταφέρεται στο σπίτι. Με το «Άγιο Φως» των κεριών οι άνθρωποι κάνουν το σχήμα του σταυρού πάνω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού για καλή τύχη.

Πηγή : Paidorama.com [ http://www.paidorama.com/ethima-tou-pasxa-megalo-sabbato.html ]
Το έθιμο της λαμπάδας του Πάσχα ξεκινάει από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους όπου οι νεοφώτιστοι χριστιανοί βαφτίζονταν πάντα Μεγάλο Σάββατο και Κυριακή του Πάσχα, μετά από ένα διάστημα προετοιμασίας. Η λαμπάδα που κρατούσαν στο χέρι συμβόλιζε το νέο φως του Χριστού που θα φώτιζε πλέον την ψυχή του νεοφώτιστου. Την λαμπάδα την πρωτοανάβουμε το βράδυ της Ανάστασης. Όταν ο ιερέας εμφανιστεί στην Ωραία Πύλη προσφέροντας το Άγιο Φως λέγοντας «Δεύτε Λάβετε Φως». Το φως αυτό μεταφέρεται στο σπίτι. Με το «Άγιο Φως» των κεριών οι άνθρωποι κάνουν το σχήμα του σταυρού πάνω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού για καλή τύχη.

Πηγή : Paidorama.com [ http://www.paidorama.com/ethima-tou-pasxa-megalo-sabbato.html ]