Εγώ στη Δύση...κι εσύ στην Ανατολή.

Με αυτούς τους υπέροχους στίχους του Παντελή Θαλασσινού, θα περιέγραφα την  πρωτόγνωρη πραγματικότητα που εκτυλίσσεται γύρω μου τις τελευταίες 4 ημέρες, σε μια κοινωνία κομμένη κυριολεκτικά στα δύο, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι καταρρέει σαν ένα συμπαγές βομβαρδισμένο τείχος. 

Και νομίζω ότι το πιο τρομακτικό χαρακτηριστικό των ημερών, δεν είναι ούτε οι κλειστές τράπεζες, ούτε η ασφυξία της αγοράς, ούτε οι απειλές του Γιούνκερ και του Σόιμπλε, αλλά αυτός ο ίδιος ο ακραίος διχασμός, που εμποτίζεται στη δική μας τη γενιά. 

Στη γενιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Νομισματικής Ενοποίησης, της ελεύθερης κυκλοφορίας πολιτών, αγαθών και υπηρεσιών, στη γενιά που είχε όσο καμία άλλη, ελεύθερη πρόσβαση στην παγκόσμια πληροφορία, στην παιδεία, στον πολιτισμό. Στη γενιά με το κοινό παρελθόν, παρόν και μέλλον. 

Στη γενιά που μαστίζεται από την ανεργία, που "πνίγεται" από την αναξιοκρατία, που θεωρεί πλήρως διεφθαρμένες τις πολιτικές ηγεσίες και πλήρως αποτυχημένη τη Μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε αυτή την απογοητευμένη γενιά ανήκω και εγώ. Αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι στα 30 μου χρόνια, θα βρισκόμουν αντιμέτωπη με έναν ανήθικο, επίπλαστο και άκρως επικίνδυνο Εθνικό Διχασμό. Γιατί την αύξηση της φορολογίας, του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών, τη ζήσαμε, την αντιμετωπίσαμε και ενωμένοι ίσως κάποια στιγμή την ανατρέπαμε. 

Ποιος όμως από μας είναι διατεθειμένος να ζήσει την εθνική και οικονομική απομόνωσή μας, την άκρατη κρατική παρέμβαση, τα σύγχρονα "φακελώματα" και "πιστοποιητικά φρονημάτων"? Ποιος θα συγκρατήσει τον συνεχώς εξαπλούμενο εθνικό διχασμό? Ποια μεταπολιτευτική Κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε τόσο ανάξια και τόσο αναξιοπρεπώς, προτάσσοντας τα δικά της συμφέροντα? Ποιος θα πάρει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης κοινωνικής εξέγερσης? Και εν πάσει περιπτώσει, Για ποιο ακριβώς δίλημμα μιλάμε? και Ποιος θέλει να γυρίσει 40 χρόνια πίσω? 

Δεν είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να προτείνω, να αντιπροτείνω, ούτε καν να κρίνω το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος.

Είμαι όμως μία νέα Δικηγόρος, που με έχει αφαιμάξει οικονομικά το κράτος τα τελευταία χρόνια, που καταγγέλλω επί χρόνια τις κοινωνικές και επαγγελματικές ανισότητες, που παλεύω και έχω κουραστεί να παλεύω, που δε με τρόμαξαν ποτέ οι "ανηφόρες", περισσότερο, απ' όσο με τρομάζει σήμερα η πρωτόγνωρη κοινωνική και εθνική μας "κατηφόρα"....

ΝΑΙ - ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ... γιατί εκεί μέναμε πάντα...

Επανέρχομαι!

Ο Ανδρέας Παπανδρέου Υπάρχει Παντού (II)

Σαν σήμερα πριν από 19 χρόνια "αποχαιρετήσαμε" τον Ανδρέα Παπανδρέου. Τον Πρωθυπουργό, τον πολιτικό, τον Αριστερό, το Δημοκράτη Ανδρέα Παπανδρέου. 

Ο σπουδαιότερος και ο καθοριστικότερος ηγέτης της μεταπολίτευσης, Ο μεγαλύτερος κοινωνικός μεταρρυθμιστής, ο πλέον επιδέξιος διπλωμάτης, λείπει σήμερα, περισσότερο από ποτέ. 

Το ΠΑΣΟΚ ταυτίστηκε με τον Ανδρέα, και ο Ανδρέας με κάθε δημοκρατική και φιλελεύθερη συνείδηση αυτού του τόπου. Δημιούργησε κοινωνικές δομές, κατοχύρωσε δικαιώματα, προσπάθησε να επουλώσει τις "πληγές" του παρελθόντος και έδωσε στην πολύπαθη ελληνική δημοκρατία, σάρκα και οστά.

Παρά τις ενστάσεις και αντενστάσεις που προβάλλονται πλέον -κυρίως, από τους τότε ένθερμους υποστηρικτές του - για το ρόλο του ΠΑΣΟΚ και τις ευθύνες του ως προς την επελθούσα οικονομική -και κοινωνική - κρίση, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο Ανδρέας, επηρέασε όσο κανένας άλλος, την πορεία αυτού του τόπου. 

Για όσους με γνωρίζουν, ξέρουν πολύ καλά, ότι είμαι μια γραφική συναισθηματική "παλαιοπασόκα", που θεωρώ επιτακτική την ανασύσταση της μεγάλης - Παπανδρεϊκής - δημοκρατικής παράταξης, σύμφωνα με τις αρχές της Εθνικής Ανεξαρτησίας - Λαϊκής Κυριαρχίας, οπότε ήταν λίγο - πολύ αναμενόμενη η συγκεκριμένη δημοσίευση.

Φέτος όμως, μετά από πολλά χρόνια, με εντυπωσίασε η σχετική ανακοίνωση της Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Φώφης Γεννηματά, και συνειδητοποίησα, ότι παρά τα λάθη και τα σωστά του Ανδρέα, η αλήθεια είναι ότι "Ο Ανδρέας...υπάρχει παντού". Στην παιδεία, στην υγεία, στην οικογένεια, στην εργασία, στην κοινωνία και στις καρδιές μερικών εξ ημών... 

και το ΠΑΣΟΚ υπάρχει... κατακερματισμένο, συντετριμμένο, κοινωνικά και πολιτικά πληγωμένο και απομονωμένο, αλλά υπάρχει, και "παίζει" σήμερα - στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο - τα ρέστα του...

Επανέρχομαι!

Ο ταλαντούχος κύριος Παναγιώτου!

Μια ξεχωριστή μέρα ξημέρωσε σήμερα για το blog μας, γιατί με ιδιαίτερη συγκίνηση γιορτάζουμε τα 30α γενέθλια του φίλου μας του Θοδωρή. 

Του γνωστού Θοδωρή, ή Παναγιώτου ή Θεοδώρου -γιατί ήταν ανέκαθεν τόσο καλό παιδί, που δεν έκανε ποτέ παρατήρηση, ούτε για να διορθώσει το όνομά του! 

Αγαπητός σε όλους -ιδιαίτερα στις γυναίκες -, χαμογελαστός, ευγενικός, γοητευτικός, δημοκρατικός και -φυσικά - αγωνιστής! 

Παρόλο που συχνά με εκνευρίζει (καλή ώρα όπως στη φωτό), η καλοσύνη του, η μετριοπάθειά του και ο προγραμματισμός του, οφείλω να παραδεχτώ ότι συχνά όλα αυτά δρουν "πυροσβεστικά", στις -σπάνιες- εκρήξεις μου (μη γελάς Παναγιώτου).

Δε θα επεκταθώ περαιτέρω, γιατί οι πιο πολλοί τον ξέρετε, και όσοι δεν τον ξέρετε, είναι σίγουρο ότι θα τον μάθετε... κι εγώ τον ξέρω, κι αυτός με ξέρει, γι' αυτό δε χρειάζεται να λέμε πολλά...

Το μόνο που θα ευχηθώ στον ξεχωριστό και ταλαντούχο φίλο μας -και φίλο μου - Θοδωρή, είναι να ζήσει και να χαρεί, σε αυτή την τέταρτη δεκαετία της ζωής του, τις προσωπικές του εκρήξεις, να "κλείσει" κάθε φόβο του και κάθε "δεν μπορώ", στο "Χρονοντούλαπο" των '20s. 

Εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση μαζί, κι εσύ Θοδωρή, είσαι πολύ τυχερός...γιατί σου πάνε και τα δύο!

Χρόνια Πολλά, Σ' αγαπάμε. Κι εγώ σ' αγαπάω.

Παγκόσμια Ημέρα Burger!

Για 5η συνεχόμενη χρονιά, γιορτάζουμε σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα Burger, και παρόλο που δεν κατάφερα να βρω περισσότερες πληροφορίες για τον ιθύνοντα νου της πρωτότυπης αυτής, παγκόσμιας γιορτής, ομολογώ ότι  απ' τη στιγμή που το άκουσα, μπήκα σε ψυχολογία... Τσικνοπέμπτης! Εκείνης δηλαδή της Πέμπτης, που μένεις νηστικός όλη μέρα, για να αφήσεις το βράδυ τον ουρανίσκο σου, να αφεθεί απενεχοποιημένα σε λιπαρές, ανθυγιεινές και τόσο νόστιμες γεύσεις!

Για όσους περιμένουν το delivery τους (όπως εγώ), ακολουθούν δυό λόγια για την προέλευσια αυτού του κολασμένου γεύματος...

Η άποψη που οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους (συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου μέχρι τώρα) είναι ότι το hamburger ήρθε στη ζωή μας εξ Αμερικής γιατί –ας είμαστε ειλικρινείς- οι άνθρωποι τα έχουν απογειώσει. Αυτός είναι ένας λόγος που τα εστιατόρια που σερβίρουν burgers και τα συναφή ονομάζονται και American Style! 

Και μάλλον δεν έχουμε άδικο, όμως, εκεί που τοποθετήθηκαν οι πρώτες βάσεις για την έλευσή του είναι η πόλη Hamburg της Γερμανίας. Κάπου μέσα στον 19ο αιώνα, η πόλη έγινε γνωστή για το βοδινό της κρέας, το οποίο ψιλοκοβόταν, αρωματιζόταν και στη συνέχεια γινόταν μπιφτέκι που έπρεπε να μαγειρευτεί αμέσως γιατί δεν υπήρχαν καταψύκτες. Πολλοί Γερμανοί που μετανάστευσαν στην Αμερική, τότε, κέρδιζαν τα προς το ζην ανοίγοντας εστιατόρια σε μεγάλες πόλεις της. Ήταν αναμενόμενο ότι ο φημισμένος τους κιμάς δε θα έμενε έξω από τα μενού αλλά σε μια πιο Αμερικάνικη version, με κρεμμύδι, σκόρδο και έπειτα ψητό ή τηγανητό. 

Τότε, βέβαια, δεν είχε τη μορφή του burger όπως το ξέρουμε με ψωμί αλλά ήταν σκέτο με ο, τι του προσέθεταν δίπλα στο πιάτο και λεγόταν «Hamburg steak». Το 1837 πωλήθηκε στο εστιατόριο Delmonico’s στη Νέα Υόρκη το πρώτο Hamburg steak, στην τιμή των 10 cents (το ακριβότερο πιάτο του μαγαζιού).

 Στα μέσα του 1800 που οι Αμερικάνοι άρχισαν να δουλεύουν σε εργοστάσια και μάλιστα νυχτερινές ώρες, πολλοί πωλητές φαγητού βρίσκονταν απέξω για να εξυπηρετήσουν τους πεινασμένους εργαζόμενους. Το Hamburg steak, όμως, ήταν πολύ δύσκολο να φαγωθεί στα όρθια. Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη να γίνει πιο πρακτικό αν και δεν γνωρίζουμε ποιος ήταν ο πρώτος που το έφτιαξε ανάμεσα σε δύο ψωμιά. Το White Castle στην Wichita του Kansas ήταν το πρώτο εστιατόριο με fast food hamburger και δημιουργήθηκε το 1921 από τους Billy Ingram και Walter Anderson.