Είχα εδώ και καιρό στο μυαλό μου, να γράψω για τη φετινή και - ομολογουμένως - πρωτοποριακή, σειρά του MEGA με τίτλο "ΗΡΩΙΔΕΣ", και με πρωταγωνίστριες, τρεις συμπαθέστατες και στυλάτες νεαρές. Αντίθετα με τις περισσότερες φίλες μου, πρόκειται για μία σειρά, που εμένα προσωπικά, δε μου αρέσει. Και επειδή δεν είμαι τηλεκριτικός, και γενικώς, πολύ μικρή σχέση έχω με την τέχνη, θα επιχειρηματολογήσω ως απλή τηλεθεάτρια, περίπου συνομίληκη με τις "Ηρωίδες", και συνάδελφος με τη μία εξ αυτών.
Σίγουρα στα benefits της σειράς, έιναι η φιλότιμη προσπάθεια των χαρακτήρων να παρουσιαστούν συνηθισμένοι, απλοί, άμεσοι, καθημερινοί και ευάλωτοι άνθρωποι. Δε νομίζω όμως ότι αυτό το επιτυγχάνουν εν τέλει, γιατί σε αντίθετη περίπτωση, όλοι θα είχαμε έστω μία φίλη, σαν τις πρωταγωνίστριες. Έχω δύο πολύ μεγάλες ενστάσεις λοιπόν για τη σειρά.
Η πρώτη -και λιγότερο σημαντική - είναι φυσικά...πως ζουν; Χωρίς δουλειά, ή έστω και υποαπασχολούμενες, χωρίς στήριξη, με ένα κάρο οικονομικές υποχρεώσεις - καθώς, η μία έχει και παιδί -, μένουν μόνες τους, ή στον εκάστοτε γκόμενο, ντύνονται στυλάτα, βγαίνουν, και διεκδικούν με τον τρόπο τους, τον τίτλο της "Ηρωίδας", μέσα από έναν προσωπικό, αλλά και κοινό πόλεμο, με μόνα όπλα τους, την αυθεντικότητα και το χιουμορ τους. Σημαντικά μεν, αλλά, απολύτως ανεπαρκή σήμερα. Αυτό βέβαια, είναι αμιγώς σεναριακό κενό, και όχι βασική - επί των χαρακτήρων - ένσταση, ή πολύ χειρότερα πιθανώς να είναι μια δική μου μανία πρακτικοποίησης και ρεαλιστικοποίησης της ζωής, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...
Η σημαντικότερη λοιπόν διαφωνία μου, έγκειται στην παρουσίαση αυτών των τριών χαρακτήρων, που μπορεί σε πολλά σημεία να διαφέρουν - όπως και οι ζωές μας, και οι ζωές τους, άλλωστε - αλλά έχουν μία κοινή αναφορά, στην υστερικά ψυχαναλυτική και μίζερη αντιμετώπιση των "φαινομένων" της ζωής.
Δεν είναι έτσι οι σημερινές γυναίκες των πρώτων -άντα. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να είναι έτσι, αλλά σίγουρα δεν είναι. Ούτε χαπακώνονται, ούτε εκτωνόνονται σε περιστασιακές σχέσεις, ούτε σκαρφίζονται κομπίνες για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και τις ανασφάλειές τους. Είναι κανονικοί άνθρωποι. Είμαστε κανονικοί άνθρωποι δηλαδή. Και στη δυσκολία φυσικά θα στενοχωρηθούμε, ίσως, και να κλάψουμε, αλλά θα προτάξουμε στο τέλος τη λογική. Κι αυτό, όχι γιατί είμαστε πιο έξυπνες από τις "Ηρωίδες", αλλά γιατί -ας το παραδεχτούμε-, μας κουράζουν τα μεγάλα δράματα και τα μακρόχρονα συναισθηματικά ή επαγγελματικά αδιέξοδα. Η πτώση είναι θεμιτή σε όλους τους τομείς, αλλά η παρατεταμένη παραμονή σε αυτή, είναι πάνω απ' όλα..βαρετή και μίζερη! Αναφέρομαι ειδικά στη συγκεκριμένη σειρά, γιατί διαπιστώνω γύρω μου, τάσεις ταύτισης σημερινών γυναικών, με τους wannabe sex & the city χαρακτήρες. Πράγματι, η εικόνα της σειράς, εμπεριέχει ένα φαινομενικό ρεαλισμό, αλλά και η ίδια προωθείται ως ρηξικέλευθη οπτικοποίηση των σημερινών πολύπλευρων και πολύπαθων γυναικείων αλληλεπιδράσεων.
Επαναλαμβάνω ότι πρόκειται για μια αξιοπρεπή προσπάθεια της δημιουργού να εξελίξει τα σύγχρονα γυναικεία πρότυπα, αλλά οι πραγματικές και σημερινές "Ηρωίδες", σηκώνονται πριν "σαπίσουν" και επουλώνουν τις πληγές τους με το χαμόγελο, την απλότητα και τη δεξιοτεχνία τους, χωρίς βαρύγδουπες ψυχολογικές προεκτάσεις, χωρίς υστερικές αντιδράσεις και χωρίς επίπλαστους προβληματισμούς, επιπρόσθετους, στους ήδη πολυάριθμους υπάρχοντες...
Επανέρχομαι!
