Η Φωτογραφία της Ημέρας: Ναύπλιο - Η Πρώτη Πρωτεύουσα!

Σάββατο 14 Μαρτίου - Παγκόσμια Ημέρα της σταθεράς π

 Η Παγκόσμια ημέρα της σταθεράς π (3,14....), γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 14 Μαρτίου εξαιτίας κάποιων μαθηματικών συμπτώσεων που συμβαίνουν την ημέρα αυτή. Η γιορτή απευθύνεται κυρίως σε μαθηματικούς, και όλοι εμείς οι υπόλοιποι θα μείνουμε με την απορία, γιατί να γιορτάζεται η σταθερά π!                                                                                                                                         Επανέρχομαι!

Το Στρουμφοχωριό

Παρασκευή και 13 σήμερα, και δεν είναι καθόλου τυχαία η περί προλήψεων παράδοση, που ακολουθεί τη συγκεκριμένη μέρα. Έτσι, υπό τον ήχο βροντών και αστραπών, στα μέσα του Μαρτίου, πέφτεις παντελώς "ανυποψίαστος", κατά τη διάρκεια του πρωινού σου καφέ, σε αυτήν ακριβώς τη φωτό. Όμολογώ ότι προς στιγμήν "ανατρίχιασα", στην πιθανότητα ανάστασης του Δημήτρη και της Αλίκης, αλλά...φεύ... η ζωή κυλά κανονικά και δεν έχει διαταρραχτεί - ακόμα - ο κύκλος της. 

Απλά, να μωρέ, ο Υπουργός Οικονομικών μας, - ο οποίος δεν θέλει παρεμπιπτόντως να του θυμίζουν την ιδιότητά του -, αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από... τις τηλεοπτικές του εμφανίσεις, και να φωτογραφηθεί στο σπίτι του, συν γυναιξί και... φίκων, για το γαλλικό περιοδικό Paris Match, σε απλές καθημερινές στιγμές τους, με θέα την Ακρόπολη. Έτσι αγκαλιάστηκαν, έφαγαν, κοιτάχτηκαν με πάθος και στο τέλος είπανε κ ένα τραγούδι! Όπως όλα τα απλά, καθημερινά ζευγάρια δηλαδή... Τι δεν καταλαβαίνεις;

Και γιατί όχι, εδώ που τα λέμε, μήπως έχουμε κανένα άλλο πρόβλημα και δεν το' χουμε καταλάβει...;  Τώρα ειδικά, που πετύχαμε και την μετονομασία της "Τρόικα" σε "Brussels Group" ή "Θεσμοί" και πιθανώς, αύριο μεθαύριο, σε "Fanastic..Three", καθώς και την παράταση των Μνημονίων μέχρι το Μάϊο, οπότε, στην καλύτερη περίπτωση, θα υπογράψουμε ένα άλλο, καλύτερο...Μνημόνιο, γιατί τη χειρότερη, δε θέλουμε να τη σκεφτόμαστε, μετά από ομολογουμένως τεράστια μάχη που έδωσε ο Υπουργός μας. 

Ναι.. Ε, εντάξει τώρα, το γεγονός ότι η Ευρώπη μας αντιμετωπίζει τουλάχιστον με επιφύλαξη, ο Σόιμπλε τον αποκαλεί "ανόητα αφελή", και το Spiegel σχεδόν..."σχιζοφρενή με φανταστικούς εχθρούς", οι Τράπεζες στεγνώνουν, καθώς και τα Ταμειακά διαθέσιμα για την πληρωμή μισθών και συντάξεων...καμία σημασία δεν έχει. Γιατί είμαστε Βαρουφακικοί τύποι και δίνουμε σημασία στις αληθινές αξίες της ζωής, όπως η αγάπη, η συντροφικότητα και η.... κηπουρική! Η Ακρόπολη στο φόντο ολοκληρώνει την παραδοσιακή, πολιτιστική εθνική μας υπερηφάνεια!
Και η ζωή συνεχίζεται...στο Στρουμφοχωριό!

Υ.Γ. : Δεν θα καταχωρίσω το άρθρο στην στήλη "Του τρελού", ΄λόγω της ιδιότητας του πρωταγωνιστή και μόνο, γιατί όλοι οι υπόλοιποι εκτός από τον ίδιο, τη θυμόμαστε!

Επανέρχομαι!

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

Τα Κουμπιά και οι Διακόπτες της Ζωής μας

Καθώς σήμερα, δεν είχα ιδιαίτερη έμπνευση για να επεξεργαστώ κάποιο μείζον ζήτημα της ανθρωπότητας, αποφάσισα να αναφερθώ σε ένα δικό μου, προσωπικό προβληματισμό, που καθόλου υποδεέστερο δεν τον θεωρώ, αφού αφορά στη βασικότερη από αρχαιοτάτων χρόνων, ανάγκη της τροφής!

Όλες (και όλοι) εμείς λοιπόν, που ο αδυσώπητος ο χρόνος, μας βρίσκει εκεί κάπου γύρω στα 30 - λίγο πάνω, λίγο κάτω δεν έχει σημασία- και που αποφασίζουμε - προς τιμήν μας - να ανεξαρτητοποιηθούμε "πλήρως" από τη ζεστή οικογενειακή μας εστία, αντιμετωπίζουμε σίγουρα, πολλαπλά προβλήματα. Από προσωπική επιλογή, θα παραβλέψω, όλα τα σχετικά, με λογαριασμούς και κρίση και ανασφάλεια, και θα αναφερθώ αποκλειστικά και μόνον, σε όλα αυτά τα "ΚΟΥΜΠΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΟΠΤΕΣ", με τα οποία βρισκόμαστε καθημερινά "αντιμέτωποι". 

Έτσι, έρχεται το πλήρωμα το χρόνου, που ανακαλύπτουμε, ότι όλες οι ώρες πάνω από τα βιβλία, για τις σπουδές ή για τη δουλειά μας, διόλου δεν συνέβαλαν στην επιμόρφωσή μας γύρω από τα "κουμπιά και τους διακόπτες" της ζωής μας, με αποτέλεσμα, το επίπεδο των γνώσεών μας, να προσεγγίζει αυτό, των ανθρώπων της νεολιθικής εποχής. Η πρόοδος μάλιστα της τεχνολογίας, απαιτεί εξειδικευμένο χειρισμό όλων αυτών των υπερσύγχρονων συσκευών, όπως η κουζίνα, το πλυντήριο, το σίδερο ή πρέσα, η ηλεκτρική σκούπα, κ.ο.κ. 

Μετά από ενδελεχή έρευνα, παρατήρησα, ότι ο μεγαλύτερος όγκος κουμπιών και διακοπτών, για ένα δαιμονισμένο λόγο, συσσωρεύεται στο χώρο της κουζίνας, με κύριο πρωταγωνιστή, τη γνωστή σε όλους μας... ηλεκτρική κουζίνα!

Στο βασικό μέρος αυτής, (της κουζίνας) υπάρχει ένας φούρνος, ο οποίος μάλιστα, ψήνει σε διάφορα... επίπεδα (ναι κι όμως!) και άνωθεν αυτού, συναντούμε συνήθως, μια επιβλητική σειρά κουμπιών και διακοπτών, με νούμερα και σχέδια, που λογικά θα παίζουν βασικό ρόλο στη λειτουργία του. Στο πάνω μέρος αυτής της πολυσύνθετης συσκευής, τοποθετούνται σχεδόν πάντα οριζοντίως, τα "μάτια", (επιστημονικά: εστίες ανάφλεξης), και σε μία ασφαλή απόσταση από αυτά, ο απορροφητήρας. Αν συντονίσουμε όλα αυτά - τα κουμπιά και τους διακόπτες -, στην ένταση, στους βαθμούς, στο timing κ.ο.κ., μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αποτελεσματικά την ως άνω συσκευή, αφού φυσικά έχουμε προηγουμένως τοποθετήσει εντός αυτής, τα υλικά της επιλογής μας, σωστά συνδυασμένα. 

Νομίζω, είναι εκ περισσού να επισημάνω, ότι μόνο μέσα από την παρατήρηση απέκτησα τις ως άνω γνώσεις, διότι, αν έχετε διαβάσει προηγούμενες αναρτήσεις μου, θα παρατηρήσατε ότι έχω μια "Αριστερή" - και φεμινίστρια - μανούλα , η οποία ουδέποτε μου επέβαλε να συμμετάσχω σε παρόμοιες "μικροαστικές" δραστηριότητες που παρέπεμπαν σε αναχρονιστικά γυναικεία πρότυπα. Και, εδώ που τα λέμε, ούτε κ εγώ επέδειξα ποτέ, ενδιαφέρον ή κλίση σε αυτές. Και για να καλυφθεί αυτό ακριβώς το κενό, εφευρέθηκε πριν πολλά πολλά.... χρόνια, το ΤΑΠΕΡ! Σίγουρα από κάποια δαιμόνια μανούλα! Και όλοι εμείς, μόνο να την ευχαριστήσουμε μπορούμε! Και αυτή...και όλες τις υπόλοιπες!

Στα προσεχώς... "ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ".

Επανέρχομαι!

Ο αμφιλεγόμενος κύριος Σόιμπλε

Διανύουμε την εποχή της «δημιουργική ασάφειας».. όρο που εισέφερε στον πολιτικό διάλογο ο Υπουργός Οικονομικών της χώρας μας – Καθηγητής – προσφάτως και τηλεοπτικός αστέρας, Γιάν(ν)ης Βαρουφάκης. Το ασαφές αυτό κλίμα πιέσεων, διαπραγματεύσεων, αβεβαιότητας, ίντριγκας και καιροσκοπικών συμφερόντων απαρτίζουν εξ ίσου αμφιλεγόμενες προσωπικότητες· μία εξ αυτών αδιαμφισβήτητα είναι και το «αντίπαλον δέος» του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Ποιος είναι ο κύριος Σόιμπλε που είθισται να προβάλλεται από τα εγχώρια ΜΜΕ σε συνοφρυωμένες πόζες που παραπέμπουν σε σύγχρονο Δρακουμέλ, έτοιμο να αφανίσει το μπλε χωρίο που λόγω ηλιοφάνειας, μπρίου και ταμπεράμεντου προκαλεί τη ζήλια και τον φθόνο του κακού της ιστορίας, ενώ οι κάτοικοι του μπλε χωριού σφυρίζουν ανέμελα, αποποιούμενοι τις ευθύνες τους, άλλωστε στο χωριό διαθέτουν και αρκετούς γελωτοποιούς που διασκεδάζουν τις εντυπώσεις.

Γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου στο Φράιμπουργκ, γιος φοροτεχνικού, με σπουδές στα οικονομικά και στα νομικά, αναμειγνύεται με την πολιτική από νεαρή ηλικία εντασσόμενος το 1961 στη Junge Union, τη φοιτητική οργάνωση της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης και από το 1981 έως το 1991 διατελεί Υπουργός της Κυβέρνησης Χέλμουν Κολ (μετέπειτα ορκισμένου εχθρού του).

Η αναπηρία του, είναι αποτέλεσμα δολοφονικής επίθεσης που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριου του 1990 από τον κρινόμενο μεταγενέστερα από το δικαστήριο ως ψυχικά διαταραγμένο Ντίτερ Κάουφμαν κατά τη διάρκεια μίας προεκλογικής εκδήλωσης των Χριστιανοδημοκρατών στο Οπεναου με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο. Την μέρα εκείνη γίνεται αποδέχτης δύο σφαιρών, η μία τον τραυματίζει ελαφρά στο πρόσωπο και η δεύτερη, μοιραία, στη σπονδυλική στήλη προκαλώντας του ολική παράλυση των κάτω άκρων. Όπως συνομολογούν τα γεγονότα η δολοφονία που αποπειράθηκε να διαπράξει ο Κάουφμαν ήταν απόρροια της ψυχικής του διαταραχής δεδομένου ότι για πολλά έτη έστελνε επιστολές στο Υπουργείο Εσωτερικών διαμαρτυρόμενος ότι τα ραδιοκύματα των κεραιών του προκαλούν αφόρητους πόνους, και σε απάντηση στην αδιαφορία του Υπουργείου αποφάσισε «να πάρει την κατάσταση στα χέρια του» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στην απολογία του. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν πτοείται από την εναντίον του επίθεση με τη μοιραία κατάληξη και σύντομα επιστρέφει στην πολιτική σκηνή στο πλευρό του Χέλμουντ Κολ που ηγείται τότε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών. Ο Κολ χάνει τις εκλογές του 1998, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη σκυτάλη στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών στον Σόιμπλε και στην τότε αναπληρώτρια του Άγκελα Μέρκελ. Στη συνέχεια, ξεσπάσει σκάνδαλο αναφορικά με τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του Κολ, στο οποίο αναμειγνύεται λίγο αργότερα και το όνομα του Σόιμπλε, ο οποίος αρχικά αρνείται την εμπλοκή του για να αναγκαστεί να παραδεχτεί στη συνέχεια πως έλαβε χρήματα από τον έμπορο όπλων Καρλχάιντς Σράιμπερ για όφελος του CDU. Μετά ταύτα, ο Σόιμπλε αναγκάζεται σε παραίτηση και μεγάλος «νικητής» των αποκαλύψεων αναδεικνύεται η Άγκελα Μέρκελ, η οποία αξίζει να σημειωθεί ότι είχε βοηθήσει στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Αυτή θα είναι και η αρχή της ρήξης ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές της Γερμανικής πολίτικης σκηνής, που θα συνεχιστεί όταν το 2004 η Μέρκελ θα αρνηθεί να προσφέρει την υποστήριξη της στον Σόιμπλε για το αξίωμα του Προέδρου της Γερμανίας. Πάρα ταύτα, ο Σόιμπλε προσχωρεί στην κυβέρνηση «Μέρκελ» για να δικαιωθεί για την κρίση του αυτή το 2009, οπότε και ορίζεται Υπουργός Οικονομικών από την Καγκελάριο Μέρκελ καθιστώντας τον έτσι τον τσάρο της ισχυρότερης Ευρωπαϊκής Οικονομίας.

Στη Ελλάδα, έχει δεχθεί σφοδρή κριτική και χλεύη τόσο για την πολιτική λιτότητας που παρουσιάζεται ως συνυφασμένη με το όνομα του, όσο (ατυχώς) και για την αναπηρία του (!) μειώνοντας εμμέσως κατ’ αυτόν τον τρόπο την παιδεία του ελληνικού λαού όταν οι δηλώσεις αυτές προέρχονται από εκλεγμένους βουλευτές, και αμαυρώνοντας την ελληνική δημοσιογραφία όταν διατυπώνονται από εκπροσώπους της που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι τα πικρόχολα δίχως ουσία σχόλια δεν αποτελούν εποικοδομητική κριτική αλλά ούτε και προσφέρουν κάποιου είδους ηθικής υπεροχής στους αρτιμελείς σχολιαστές.

Άλλωστε, η πολιτική του πορεία, επιλογές και δηλώσεις δίνουν έρεισμα για ουσιαστική κριτική, σχολιασμό και προβληματισμό..

Πέμπτη 12 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της Λογοκρισίας στο Διαδίκτυο

Ντουλάπα:Ο σύμμαχος στο καθημερινό outfit!

Μέρες τώρα προσπαθώ να το πάρω απόφαση και να ασχοληθώ με το χάος που επικρατεί στις ντουλάπες μου και αφου σήμερα βρήκα χρόνο είπα ας γίνει!Δεν είναι οτι μ έπιασε κρίση νοικοκυροσύνης αλλά είναι που τόσο πολύ έχει αρχίσει να μ εκνευρίζει το οτι έχω χάσει την εμπνευσή μου στις στυλιστικές μου επιλογές και εδώ και κάτι εβδομάδες καταλήγω μονο σε κολάν και μακριά t-shirts..
Ανοίγω λοιπόν την ντουλάπα μου όπου άπειρα ρούχα είναι μπερδεμένα στις κρεμάστρες το ένα μέσα στο άλλο χωρίς να φαίνονται και τα περισσότερα απ αυτά είναι ξεχασμένα.Φαντάζομαι οτι κάποιες φίλες θα ταυτίζονται μαζί μου!Σίγουρα όμως δεν φταίει μόνο η ντουλάπα στο ότι φτάνουμε σε στυλιστική μονοτονία. Λίγο κάποια κιλά που μας έχουν κολλήσει και δεν μπορούμε να τολμήσουμε τα συνολάκια που θέλουμε, λίγο το επιτακτικό dress code της δουλειάς, λίγο το οικονομικό, λίγο ο χρόνος και καταλήγουμε στις ίδιες safe και καμια φορά βαρετές επιλογές.

Ξαναγυρνάω λοιπόν στην ντουλάπα και προτείνω να τακτοποιήσουμε τα ρούχα μας σε κατηγορίες ομαδοποιώντας τα μπλουζάκια μας, τα πουκάμισα, τις ζακέτες μας, τα σακάκια μας, και όλα αυτά που απαρτίζουν την γκαρνταρόμπα μας. Έτσι θα δούμε εύκολα τι μας λείπει, γράφοντάς το στη λίστα μας για το επόμενο shopping therapy! Θα δούμε τι χρώματα συνήθως επιλέγουμε και θα μπόρεσουμε την επόμενη φορά, να επιλέξουμε ένα νέο το οποίο σίγουρα θα μας ανανεώσει. Θα τολμήσουμε πιο εύκολα να κάνουμε συνδυασμούς στα ήδη υπάρχοντα ρούχα μας, και σίγουρα θα βρούμε ρούχα ξεχασμένα που είτε είχαν φύγει απ την μόδα ή δεν μας χωρούσαν τόσο άνετα αλλά τώρα φυσικά μας περισσεύουν!

Μην φοβηθείτε να ταιριάξετε πολλά ρούχα μαζί όσο ο καιρός το επιτρέπει, αρκεί να τα πηγαίνετε καλά με τους χρωματικούς συνδυασμούς και τους συνδυασμούς των υφασμάτων. Αντι να βάλετε ενα παντέλονι με  μια μπλούζα τολμήστε να προσθέσετε ένα jean πουκάμισο ανοιχτό και ένα ασύμμετρο πλεκτό αμάνικο ή μια ζακέτα με χρώμα. Τυλιχτείτε μια πασμίνα ή προσθεστε ενα φουλάρι. Τα αξεσουάρ μπορούν να απογειώσουν το ντύσιμό σας γι αυτό είναι καλό να τα έχετε σε πρώτο πλάνο!

Μην ξεχάσετε να προσθέσετε τα κοσμήματα σας! Κρατήστε επίσης, την αγαπήμενη σας τσάντα και ετοιμαστείτε να γοητεύσετε! Οσον αφορα τα παραπάνω tips θα καταλαβετε καλυτερα τι εννοω παρατηρώντας τις επομενες φωτογραφίες.

Όσο για το εμπόδιο που δημιουργούν τα κιλά υπάρχει τρόπος να τα καλύψουμε! Είναι καιρός να τολμήσουμε διαφορέτικα στυλ ντυσίματος. Τα περισσότερα ρούχα υπάρχουν για όλους τους σωματότυπους σε διαφορετικες γραμμές. Jeans, φουστες, φορέματα σίγουρα υπάρχει η κατάλληλη γραμμή για την κάθε μια απο εμάς. Άλλες φορές πιο στενά αλλες φορές πιο φαρδιά, ανάλογα παντα με το άνω ένδυσης κομμάτι που θα επιλέξουμε. Στην επόμενη βόλτα σας στα μαγαζιά, παρατηρείστε τους συνδυασμούς στις κούκλες τις βιτρίνας και μην διστάσετε να ζητήσετε την βοήθεια από μια έμπειρη πωλήτρια στο πως να κάνετε κολακευτικούς συνδυασμούς και ποιες ειναι οι κατάλληλες γραμμές για εσάς. Δοκιμάστε λοιπόν στυλ και χρώματα, τονιζοντας τα δυνατά σας σημεία και καλύπτοντας τα αδύναμα. Η μόδα είναι διάθεση και έμπνευση και όλες την έχουμε μέσα μας! Μπορεί να μας κάνει ακαταμάχητες αρκεί να την αγαπήσουμε και να την ακολουθήσουμε σωστά..

11η Μαρτίου - Ημέρα Μνήμης για τα θύματα της τρομοκρατίας στην Ευρώπη

Με πρωτοβουλία του Δικτύου των Οργανώσεων των Θυμάτων της Τρομοκρατίας (NAVT), θεσπίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η σημερινή ημέρα, ως Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα της Τρομοκρατίας στην Ευρώπη. Φυσικά, η ημερομηνία δεν είναι καθόλου τυχαία, αφού σαν σήμερα, το 2004, εκδηλώθηκε στο σιδηροδρομικό δίκτυο της Μαδρίτης, ένα πολλαπλό τρομοκρατικό χτύπημα - το μεγαλύτερο έως σήμερα στην ιστορία της Ευρώπης -, που είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 191 άνθρωποι και να τραυματιστούν 1800. Η ταυτότητα των υπευθύνων δεν ανακαλύφθηκε ποτέ, αλλά οι υποψίες των αρχών κινήθηκαν στο δίπτυχο Αλ Κάιντα - Βάσκοι αυτονομιστές.(ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays).
 Δυτυχώς, το συγκεκριμένο τρομοκρατικό χτύπημα δεν ήταν και το μοναδικό στην Ευρώπη. Περίπου ένα χρόνο αργότερα, το Ηνωμένο Βασίλειο, υφίσταται το μεγαλύτερο τρομοκρατικό χτύπημα στα εγχώρια χρονικά, καθώς τέσσερις τρομοκράτες τοποθετούν βόμβες στο μετρό και σε λεωφορείο του Λονδίνου, με αποτέλεσμα 52 επιβάτες να βρουν το θάνατο και άλλοι 700 να τραυματιστούν, εξαιτίας....της εμπλοκής της Βρετανίας στον πόλεμο του Ιράκ.
Και η Ελλάδα έχει πέσει "θύμα" των τυφλών αυτών χτυπημάτων, με τη μορφή αεροπειρατείας σε παλαιότερες χρονικές περιόδους. Την πρώτη φορά το 1967, όπου κατά την πτήση Αθήνα - Λευκωσία της Cyprus Air, τρομοκράτες αγνώστων στοιχείων προκάλεσαν τον χαμό 66 ανθρώπων πάνω από τη Ρόδο, και την δεύτερη φορά, το 1985, στην πτήση Αθήνα - Κάιρο της Egypt Air, η αιγυπτιακή "επαναστατική" οργάνωση Abu Nibal, με Παλαιστινιακά εκτελεστικά όργανα προκάλεσε τον θάνατο 60 ανθρώπων. Φυσικά, στη μνήμη όλων μας, έρχονται τα πρόσφατα γεγονότα της 7ης Ιανουαρίου, στο Παρίσι, όπου μια ομάδα Ισλαμιστών, εκτέλεσε με αποτρόπαια βιαιότητα, 12 ανθρώπους, στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού Charlie Hebdo, εξαιτίας των επανειλημμένων δημοσιεύσεων του περιοδικού, με γελοιοφραφίες του Μωάμεθ. Το συγκεκριμένο χτύπημα είχε μάλιστα μια διαφοροποίηση σε σχέση με τα προγενέστερα, καθώς δεν στόχευε μόνο στην "τιμωρία των απίστων", αλλά και στην τρομοκρατία της ίδιας της ελευθερίας του λόγου, της έκφρασης και του Τύπου.
Όλα τα παραπάνω είναι τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη, τρομοκρατικά χτυπήματα, αναφορικά με τον αριθμό των θυμάτων, τα οποία δυστυχώς δεν συγκρίνονται με το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 στο Μανχάταν, με τους "Μαύρους Αύγουστους" του 1978 και 2007 στη Μέση Ανατολή και με τη "Σχολική Σφαγή" στο Beslan το 2004.

Τα τρομοκρατικά πλήγματα βασίζονται στον αιφνιδιασμό και στον ιδεολογικό ή θρησκευτικό φανατισμό, αποτελούν μεμονωμένα, απρόβλεπτα πλήγματα και προκαλούν πανικό και αποδιοργάνωση. Τα θύματα είναι πάντοτε καθημερινοί, αθώοι και ανυποψίαστοι άνθρωποι. Εξαιτίας της διάσπαρτης και αιφνίδιας εκδήλωσης των τρομοκρατικών χτυπημάτων, είναι αδύνατο να αντιμετωπισθούν αυτά, με τις παραδοσιακές πολεμικές πρακτικές. Είναι αναγκαία μια διακρατική συνεργασία, με ανταλλαγή πληροφοριών, καθώς και με αστυνομικά και διπλωματικά μέσα.

Με αφορμή την έξαρση της Ισλαμικής τρομοκρατίας και την εντυπωσιακή εδαφική και εξοπλιστική επέκταση του κράτους του Ισλάμ από το καλοκαίρι του 2014 μέχρι και σήμερα, επισυνάπτω ένα απόσπασμα από την πρόσφατη εκπομπή του Σωτήρη Δανέζη για τους τρομοκράτες της ISIS (Ισλαμικό κράτος της Συρίας και του Ιράν).
https://www.youtube.com/watch?v=XkE3_MOKEPY

Επανέρχομαι!

Ο ΘΡΥΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ...ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 90 ΧΡΟΝΙΑ!

Η ιστορική πορεία του Ολυμπιακού, μετράει αισίως, 90 χρόνια, και απαρτίζεται από πολλές διακρίσεις και τίτλους, πολλές κόντρες και αμφισβητήσεις, πολυάριθμα επεισόδια με τον αιώνιο αντίπαλό του Παναθηναϊκό, αλλά και ιδιαίτερη παραφιλολογία γύρω από τις σχέσεις της ομάδας με πολιτικά πρόσωπα και κόμματα.

Ο Ολυμπιακός ιδρύθηκε στις 10 Μαρτίου 1925 και προέρχεται από την συγχώνευση του "Πειραϊκού Ποδοσφαιρικού Ομίλου" και του "Ομίλου Φιλάθλων Πειραιά".  Η απόφαση ελήφθη από επιφανείς Πειραιώτες στην Ταβέρνα του Μοίρα στο κέντρο του Πειραιά. Με έμβλημά του το δαφνωστεφανωμένο έφηβο που συμβολίζει την ευγενή άμιλλα και τα ολυμπιακά ιδεώδη, "κυριάρχησε" γρήγορα στα παρκέ του Πειραιά, και εν συνεχεία, όλης της υπόλοιπης Ελλάδας.     

Για την αιώνια κόντρα: Η αλήθεια είναι ότι μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού -που είχε ήδη ιδρυθεί από το 1908 - μεσολαβούσε ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό χάος. Οι υποστηρικτές του Παναθηναϊκού, εθεωρούντο ευκατάστατοι και άτομα με πρόσβαση στην πολιτική και επιχειρηματική ζωή της χώρας, τότε. Μερικά χρόνια αργότερα, μάλιστα, θα χαρακτηρισθεί και ως "Η Ομάδα της Χούντας" από μερίδα του Τύπου και όχι μόνο. Από την άλλη, οι οπαδοί του Ολυμπιακού, ανήκαν στην πλειοψηφία τους στα μεσαία και κατώτερα στρώματα της προσφυγιάς και της εργατιάς, αριστερών - τότε - πεποιθήσεων, που αδυνατούσαν να πληρώσουν ακόμη και το εισιτήριο του αγώνα.
Η πρώτη "σύγκρουση", δεν άργησε να έρθει, και έτσι τον Ιούνιο του 1930, 8.000 οπαδοί του ΠαναθηναΪκού που βρισκόντουσαν στη Λεωφόρο, και 3.500 οπαδοί του Ολυμπιακού, που είχαν κατακλύσει το λόφο του Λυκαβηττού, λόγω οικονομικής δυσπραγίας, δεν μπορούσαν να φανταστούν τι θα επακολουθούσε. Ο Ολυμπιακός συνετρίβει με το ταπεινωτικό σκορ 8-2 και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού περιφέρουν ένα φέρετρο, "διακοσμημένο" με το έμβλημα του ηττηθέντος! Αυτή ήταν η απαρχή μιας πολυετούς κόντρας που μετράει ήδη την 9η δεκαετία της!

Ο "ΘΡΥΛΟΣ": Το συγκεκριμένο προσωνύμιο δόθηκε για πρώτη φορά στην ομάδα του Πειραιά, το 1957, όταν κέρδισε το πρωτάθλημα για τέταρτη συνεχόμενη φορά.

ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ: Το πρώτο ίσως πολύκροτο σκάνδαλο που αφορούσε στην διοικητική ηγεσία του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, ξέσπασε τον Ιούνιο του 1991, οπότε ο Γιώργος Κοσκωτάς, κατέθεσε, στα πλαίσια της δίκης πέντε πολιτικών προσώπων -μεταξύ των οποίων, και ο Ανδρέας Παπανδρέου, για το ομώνυμο σκάνδαλο, τα όσα συνέβησαν κατά την περίοδο του 1987, οπότε ανέλαβε Πρόεδρος του Συλλόγου. Μεταξύ των όσων κατέθεσε λοιπόν, στο Ειδικό Δικαστήριο, ανέφερε επίσης ότι, ο Ανδρέας Παπανδρέου, προέτρεψε τον, τότε τραπεζικό "κροίσο", να προβεί στην εξαγορά του Ολυμπιακού, προκειμένου η ομάδα να περάσει στα χέρια κάποιου, που είχε καλή συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ. Καθώς παράλληλα κρατούσαν στα χέρια τους ενοχοποιητικά στοιχεία για την τέλεση εγκλημάτων του Κοσκωτά στις ΗΠΑ, αυτός υποστήριξε ότι εκβιάστηκε από τον Ανδρέα με το δίλημμα, "Ή πας φυλακή ή θέλουμε 5 δις και επίσης κάποιο προεκλογικό πυροτέχνημα σε σχέση με τον Ολυμπιακό". Έτσι εν μία νυκτί, έγινε η εξαγορά της ομάδας από τον πρώην Πρόεδρο, Σταύρο Νταϊφά.
Εν συνεχεία, κατά την περίοδο 1993-2010 υπό την Προεδρεία του Σωκράτη Κόκκαλη, ενώ έγινε μία ρύθμιση των χρεών του Συλλόγου προς το Δημόσιο το έτος 1993, ένας οικονομικός και διοικητικός εξορθολογισμός του που συνοδεύτηκε από την εντυπωσιακή πορεία της ομάδας σε εγχώριες και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, εντούτοις, η ποινική δίωξη που ασκήθηκε στον Πρόεδρό της το 2002 από τον τότε Εισαγγελέα Πρωτοδικών, Ιωάννη Σακελλάκο, αμαύρωσαν το προφίλ της ομάδας. Οι κατηγορίες αφορούσαν σε 6 κακουργηματικές πράξεις, μεταξύ των οποίων, κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδας, υπεξαίρεση κακουργ/κού χαρακτήρα, κεφαλαίων πολλών δισ. δρχ. από τον Σ. Κόκκαλη που προέρχονται από συμβάσεις με το ρωσικό Δημόσιο (και όχι μόνο), δωροδοκίες σε βαθμό κακουργ/τος που συντελέστηκαν από τον Σ. Κόκκαλη προς δημόσιους λειτουργούς, κ.λ. Το 2010 η ΠΑΕ εξαγοράστηκε από τον εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη. Κατά τη διάρκεια της Προεδρείας του, επενδύθηκαν τεράστια κεφάλαια στην ομάδα, η οποία συνέχισε τη νικηφόρα πορεία της, παρόλαυτα, και στην περίπτωση του Μαρινάκη, διογκώθηκε κατά τα τελευταία χρόνια μια πολιτική παραφιλολογία, γύρω από τις σχέσεις της ομάδας με τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και το ενδεχόμενο χρηματοδότησης και στήριξης του πολιτικού αυτού σχηματισμού από τη νέα ηγεσία του Συλλόγου.

Αλήθειες ή ψέματα όλα τα ως άνω, θα πρέπει να παραδεχτούμε, ότι ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ είναι ο μόνος αθλητικός Σύλλογος που καταφέρνει να κάνει όλη την Ελλάδα χαρούμενη...Τους μεν φανατικούς οπαδούς, κάθε φορά που κερδίζει, τους δε άσπονδους εχθρούς, κάθε φορά που χάνει!

Επανέρχομαι δριμύτερη!

BARBIE ΕΤΩΝ...56!

Με ιδιαίτερη συγκίνηση πληροφορήθηκα σήμερα τα 56α γενέθλια της αγαπημένης μας Barbie κ προσπάθησα εις μάτην να βρω κάποια πρόσφατη φωτογραφία της. Δυστυχώς...ούτε χρόνος δεν πέρασε από πάνω της. Είναι ίσως η πιο εμπορική κούκλα - κυριολεκτικά και μεταφορικά -, καθώς οι πωλήσεις της έχουν ξεπεράσει έως σήμερα το ένα δισεκατομμύριο παγκοσμίως. 

Για την Barbie γνωρίζουμε σήμερα πολλά, μιας και έχει φροντίσει να μας "γνωρίσει" τις εξίσου εντυπωσιακές Barbo-φίλες της, τον γοητευτικότατο και επί χρόνια σύντροφό της "Ken", τα σπίτια - εξοχικά- τροχόσπιτα που έχει στην ιδιοκτησία της. Βιώσαμε επίσης, από πολύ κοντά, τον προσωπικό της αγώνα για επαγγελματική καταξίωση, σε όλα σχεδόν τα επαγγέλματα και τα... αξιώματα. Έτσι την είδαμε στον κλάδο της υγείας (νοσοκόμα, γιατρό, και ίσως τραυματιοφορέα), στον κλάδο των επιχειρήσεων (γραμματέα, manager και ίσως υπεύθυνη HR), στον κλάδο της καθαριότητας (οικιακή βοηθό με ότι αυτό περιλαμβάνει), μέχρι και βασίλισσα - πριγκίπισσα και γενικώς...μονάρχη του δικού της Barbo-βασιλείου. Μόλις σήμερα συνδύασα ότι είναι και...Ιχθύς, συναισθηματική, ευαίσθητη και ανιδιοτελής... Έχει επίσης ασχοληθεί με την υποκριτική, με μια σειρά ταινιών και σειρών για παιδιά, ενώ κυκλοφορεί πλέον και...σε κονσόλα. 

Και κάπου εδώ θέλω να αναφερθώ στο προσωπικό μου "παιδικό δράμα", καθώς ανήκω στο ελάχιστο αυτό ποσοστό κοριτσιών των αναπτυγμένων χωρών, που δεν έπαιξα ποτέ με δική μου Barbie, δεν είχα ποτέ μία από αυτές τις ενοχλητικά άψογες κούκλες, ούτε καν, τη barbie - σκουπιδιάρη, γιατί οι Αριστεροί γονείς μου, δεν ήθελαν να αποκτήσω λάθος γυναικεία πρότυπα... Έτσι, με αυτή την ακατανόητη - για τα 5 μου χρόνια - δικαιολογία, αναγκαζόμουν και δανειζόμουν τη 16η, παλιότερη και στραπατσαρισμένη Barbie της φίλης μου, για να μπορέσω να συμμετάσχω στο barboμαγείρεμα, στο barboάπλωμα της μπουγάδας, και σε όλα αυτά τα "barboγυναικεία", που καθόλου δεν τα έχω εξελίξει από το barboεπίπεδο, κατά τα τελευταία 25 χρόνια... 

Φυσικά οι γονείς μου δεν είχαν συμβουλευτεί κανένα παιδοψυχολόγο, δεν είχαν καμία ιδιαίτερη πληροφόρηση μέσω διαδικτύου -γιατί ναι, δεν είχε έρθει στην Ελλάδα ακόμα-, δεν γνώριζαν ότι "τα κορίτσια συγκρίνουν τους εαυτούς τους με την Barbie από πολύ μικρή ηλικία, γεγονός που ασκεί πολύ αρνητική επίδραση στην αυτοεκτίμησή τους όταν είναι μεταξύ 5 και 8 ετών", όπως καταγράφουν οι συγγραφείς του βιβλίου "Καταναλωτική κουλτούρα, ταυτότητα και ευημερία" Helma Dittmar Και Emma Halliwel. Συμπληρώνουν μάλιστα, ότι η Barbie επηρεάζει την εικόνα που έχουν τα κορίτσια μικρότερης ηλικίας για τον εαυτό τους, όμως αυτή την εικόνα τα κορίτσια την κουβαλούν μαζί τους μεγαλώνοντας (...). Επίσης οι γονείς μου, δεν μπορούσαν να συνδυάσουν την συγκεκριμένη κούκλα, με την μετέπειτα έξαρση των φαινομένων ανορεξίας και πλαστικών επεμβάσεων, αλλά ούτε και με τα πρότυπα προώθησης φυλετικών - ρατσιστικών διακρίσεων, όπως τονίζει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Berkley, Atena Young. 

Για να μην είμαι άδικη όμως, δεν έχω διαπιστώσει κάποια ιδιαίτερη απόκλιση ή επιρροή του "ύπουλου" αυτού παιγνίου, στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα γυναικών - σήμερα -, που στην αθώα παιδική τους ηλικία, ήταν κολλητές της Barbie - αστροναύτης. Ίσως μάλιστα να συμβαίνει το αντίθετο, και να παρουσιάζω εγώ, ιδιαίτερες αποκλίσεις στο χαρακτήρα και την προσωπικότητα, ενίοτε ασύμβατες με τη γυναικεία "φύση" και "ευαισθησία". Αυτό όμως, δε νομίζω ότι σχετίζεται τόσο με την αποχή μου από τη barboμανία, όσο με την ενδοοικογενειακή συστημική και εκπαιδευτική επιβολή των αρχών της "ρομαντικής αριστεράς και σοσιαλδημοκρατίας"...

Καλή μας Εβδομάδα!

"Αλλού σε λέγανε Γιουδίθ, εδώ... Μαρία"

Με αφορμή το σημερινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (Διεθνής Ημέρα των Δικαιωμάτων των Γυναικών), που ως τέτοια, θεσπίστηκε από τον Ο.Η.Ε. το 1977, αποφάσισα να αναφερθώ αποκλειστικά, στις Γυναίκες που ζουν σε μακρινούς και διαφορετικούς πολιτισμούς, ή που τους κουβαλούν μαζί τους, όπου και να ζουν..., που υφίστανται παντελώς παράλογες, απάνθρωπες  και αναχρονιστικές κοινωνικές, πολιτικές και νομοθετικές επιταγές, εκούσια ή ακούσια, αντιδιαμετρικά αντίθετες με τα θεμελιώδη Διεθνή Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Είναι γεγονός, ότι στις Δυτικές κοινωνίες, η συνταγματική επιταγή της "ισότητας των δύο φύλων" έχει - σε γενικές γραμμές - υιοθετηθεί από όλα τα πολιτικά συστήματα, τα εθνικά νομοθετήματα, τις κοινωνικές και εργασιακές δομές αυτών, σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο, με διαμορφωμένους και ευρέως διαδεδομένους φορείς, οργανισμούς και Ενώσεις για την προαγωγή και προάσπιση των δικαιωμάτων της Γυναίκας, καθώς και για την προστασία αυτών σε περιπτώσεις καταπάτησης τους. Η Γυναίκα στη Δύση έχει, λίγο ως πολύ, εγκαθιδρύσει τη θέση της στις σύγχρονες κοινωνίες, μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις, έχει κατοχυρώσει ίσα δικαιώματα και πλέον είναι στο χέρι της, το πως θα τα διαχειριστεί.
Δεν ισχύει όμως το ίδιο, σε πολλά κράτη της Ανατολής, αλλά και της Βόρειας και Δυτικής Αφρικής. Κράτη με εντελώς διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές δομές, τα περισσότερα εξ αυτών, υπό τον έλεγχο απολυταρχικών και καταπιεστικών καθεστώτων. Αξίζει να επισημάνουμε σήμερα, ορισμένα ακραία φυλετικά - ρατσιστικά νομοθετήματα που ισχύουν σήμερα, εν έτει 2015, σε κάποια μέρη του κόσμου.

Έτσι στην Υεμένη, μια γυναίκα απαγορεύεται να βγει από το σπίτι χωρίς την άδεια του συζύγου της, ενώ στα εγχώρια δικαστήρια, η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως "μισός μάρτυρας". Δεν αναγνωρίζεται δηλαδή ως "ολόκληρο άτομο", και απαγορεύεται διά ροπάλου να καταθέσει σε περιπτώσεις μοιχείας, δυσφήμισης, κλοπής ή σοδομισμού. Στη Σαουδική Αραβία τα θύματα βιασμού μπορεί να αντιμετωπίσουν κατηγορίες, ως "τιμωρία", επειδή κυκλοφορούσαν χωρίς τη συνοδεία άνδρα, επειδή βρέθηκαν μόνες με κάποιον άγνωστο άντρα, ή γιατί έμειναν έγκυες μετά από...βιασμό. Νομίζω ήσσονος σημασίας είναι ότι στο ίδιο κράτος, οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα ψήφου καθώς και δικαίωμα έκδοσης άδειας οδήγησης. Στο Εκουαδόρ η άμβλωση είναι παράνομη, εκτός κι αν κάποιος είναι ψυχικά άρρωστος ή παράφρων. Στην Ιορδανία, κάθε ανύπαντρη γυναίκα, βρίσκεται υπό τον έλεγχο ενός αρσενικού κηδεμόνα μέχρι την ηλικία των 40. Στην Ινδία, ένας άνδρας μπορεί να πάρει διαζύγιο από την σύζυγό του χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση, απλώς με ένα γραπτό μήνυμα. Στο Ιράν, ο Ποινικός Κώδικας - ή ο Νόμος του Houdoud, όπως αποκαλείται εκεί - τιμωρεί την πορνεία με δαρμό, για παράδειγμα με 100 χτυπήματα με μαστίγιο για τις γυναίκες που υποπίπτουν σε αυτό το παράπτωμα. Στην ίδια χώρα, το Σύνταγμα αναφέρει: "Οι γυναίκες που εμφανίζονται δημόσια χωρίς την καθιερωμένη ισλαμική μαντίλα θα καταδικάζονται σε 74 χτυπήματα με μαστίγιο". Στο Καμερούν, ο σύζυγος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν η γυναίκα του μπορεί να εργαστεί ή να σπουδάσει, καθώς και το αντικείμενο αυτών. Σε πολλές αφρικανικές χώρες, όπως η Αιθιοπία, η Κένυα, η Γκάνα και η Νιγηρία, το νομοθετικό σύστημα, ενώ δεν το ορίζει σαφώς, "επιτρέπει" την σεξουαλική επαφή ενός ζεύγους χωρίς την συγκατάθεση της γυναίκας, κάτι που από τα υπόλοιπα εθνικά συστήματα, θεωρείται βιασμός.
Προφανώς ο "κατάλογος αυτής της ντροπής" θα έχει και συνέχεια, ενώ δεν ξέρουμε αν - και πότε - θα έχει τελειωμό. Και προφανώς, οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί και Ενώσεις για την προώθηση και την προάσπιση της έννοιας της "ισότητας των δύο φύλων" και των επιμέρους δικαιώματων αυτής, θα πρέπει να στοχεύσουν σε αυτές τις κοινωνίες.
Δεν είμαι σίγουρη, αν η πλειονότητα των Γυναικών αυτών, συνειδητοποιεί την πολιτική και κοινωνική καταπίεση καθώς και τον ρατσισμό που βιώνει, λόγω φύλου, γιατί καταλυτικό ρόλο στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό του κάθε λαού, παίζουν σίγουρα, η θρησκεία και τα τοπικά ήθη και έθιμα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι όμως, έχουμε απόλυτη συνείδηση των φυλετικών αυτών διακρίσεων - για να μην πω εγκλημάτων - που συμβαίνουν "δίπλα μας"...και αυτό, είναι νομίζω, αρκετό.
Χρόνια μας Πολλά.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Χρόνια Πολλά Κυρίες μου!

Είμαστε Γυναίκες και μας αξίζει να γιορτάζουμε αναμφίβολα, αλλα ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν να μνημονεύσουμε κάποιες αγωνίστριες που μας έφτασαν ως εδω...

Αιώνες πριν η Λυσιστράτη πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη "φεμινιστική" απεργία προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος μεταξύ των ανδρών.

Κατα τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν "ελευθερία,ισότητα,αδελφότητα".

Στις 8 Μαρτίου του 1857 οι εργάτριες της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στη Νέα Υόρκη για τους χαμηλούς μισθούς τους και τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας. Δύο χρόνια μετά οργανώθηκε το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών.

Το 1908 παρέλασαν 15000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης διεκδικώντας τα εργατικά τους δικαιώματα και δικαίωμα ψήφου.Η άνοδος του Φεμινιστικού Κινήματος το 1960 έθεσε νέα βάση για τον ρόλο της γυναίκας στην κοινωνία..Η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα των γυναικών ωφελεί πολλαπλώς το κοινωνικό σύνολο και έτσι ως επιστέγασμα όλων αυτών των δραστηριοτήτων και

επιτευγμάτων της γυναίκας έρχεται να προστεθεί και η πολιτική δραστηριότητα.Η γυναικεία φύση λόγω της ευαισθησίας και του έμφυτου αυθορμητισμού που διαθέτει κατάφερε να πλουτίσει τους καλλιτεχνικούς εκφραστικούς τρόπους και να προσδώσει μια νέα διάσταση στην τέχνη.

Εδώ είμαστε λοιπόν σήμερα να παίζουμε ενεργό ρόλο στην Κοινωνία στην Οικονομία στην Πολιτική στον Πολιτισμό!

Ομορφες και καλοντυμένες γιατι ποτέ δεν ξεχνάμε τη θηλυκή μας φύση,με αστείρευτη διάθεση για μόρφωση και γνώση,ανάγκη για επαγγελματική επιτυχία, ατέλειωτη προσπάθεια να γίνουμε πετυχημένες σύντροφοι και σύζυγοι και τέλος πάντα έτοιμες για τον ρόλο της Μάνας για τον οποίο ειμαστε φτιαγμένες πριν καν γεννηθούμε.Για αυτά τα πολλά και σημαντικά πρέπει να αγαπάμε τους εαυτούς μας και να τους προσέχουμε γιατί είμαστε Γυναίκες!

ΠΕΡΙ ΣΤΥΛ (Η εξέλιξη της Ελληνικής ενδυματολογικής μόδας από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα.)

Μόδα είναι η συνήθεια. Μία συνήθεια που έχει πεπερασμένο χρόνο, έχει ημερομηνία λήξης και η επιτυχία της εξαρτάται από το πλήθος των ανθρώπων οι οποίοι θα την ακολουθήσουν. 

Η μόδα στοχεύει πάντα στην τάση του ανθρώπου να ψάχνει το καινούργιο, το διαφορετικό από το προηγούμενο. Αφορά στον τρόπο ζωής, στις εκφράσεις της καθημερινότητας, στην ενδυμασία, στην αρχιτεκτονική, στη διακόσμηση και γενικά σε οτιδήποτε μπορεί να υποστεί αλλαγή, σε οτιδήποτε μπορεί να μεταβληθεί (όχι απαραίτητα προς το καλύτερο). 

Η μόδα στα πρώτα της βήματα στην Ελλάδα, ακολούθησε πιστά την ενδυμασία των αριστοκρατών, τα γαλλικά πολυτελή υφάσματα και τα περίτεχνα σχέδια. Γύρω στα 1900, η φουστανέλα έχασε εντελώς το λαϊκό έρεισμα και υιοθετείται το παντελόνι ως πιο βολικό και πιο οικονομικό ρούχο. Η παρουσία του Χαρίλαου Τρικούπη στη πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας υπήρξε καταλυτική. Φορούσε παντελόνι, σακάκι, πουκάμισο και γραβάτα και επειδή ήταν γαλλοτραφής και γαλλοσπουδαγμένος, επικράτησε ο όρος ΄΄φράγκικα ρούχα΄΄. Η πρώτη μόδα της Ελλάδας λοιπόν ήταν τα φράγκικα, καθιερώθηκε δε, επίσημα από την στολή του ελληνικού στρατού ο οποίος φόρεσε για πρώτη φορά παντελόνι, (ρούχο, καθόλου εύκολο στο να δείχνεις τα οπίσθιά σου στον εχθρό, κατά την προσφιλή συνήθεια των προκατόχων τους). 

Για τις γυναίκες τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, για τις γυναίκες του λαού βέβαια. Οι μεγαλοαστές ακολούθησαν το παράδειγμα της βασίλισσας Αμαλίας και της βαυαρικής αυλής της. Δύο ταξίδια το χρόνο στο Παρίσι και επιστροφή, με τα μπαούλα γεμάτα Γαλλικές δημιουργίες. Το 1900 περίπου ανοίγει πανηγυρικά το πρώτο παρισινό παράρτημα μόδας στην Αθήνα. Ο οίκος Λυζιέ και Ντεμελβίλ. Εκεί μαθήτευσαν οι πρώτες Ελληνίδες μοδίστρες οι οποίες αργότερα μεγαλούργησαν. Οι γυναίκες του λαού απλά παρακολουθούσαν την ξενόφερτη μόδα, προσπαθώντας να μιμηθούν τις γενικές τάσεις της. Πολύ αργότερα, μετά το 1920, όταν η τέχνη της μοδιστρικής ξέφυγε από το κέντρο των Αθηνών προς τις συνοικίες, όλες οι γυναίκες είχαν πια πρόσβαση στο ευρωπαϊκό ντύσιμο. Η βιομηχανία άρχισε να αναπτύσσεται, και οι πρώτες ύλες ήταν φθηνότερες και προσιτές στο λαό. Μέχρι το 1930 το μήκος της φούστας είχε φτάσει έως το γόνατο και η κλωστοϋφαντουργία εμφανίζει ένα νέο φθηνό υλικό, το νήμα και κατ’ επέκταση το πλεκτό ρούχο. Επίσης, με την άνοδο της βιομηχανίας εμφανίζεται η ραπτομηχανή, η οποία μετά το 1930 διαδόθηκε ευρέως στην Ελλάδα και έτσι η κατασκευή των ρούχων έγινε φθηνότερη και γρηγορότερη, άρα η μόδα μπορούσε να αλλάζει συνέχεια. Οι δεκαετίες 1930-1940-1950 χαρακτηρίζονται από αφαιρετικές τάσεις στη μόδα. Καταργούνται όλα, όσα περιορίζουν και κρύβουν το ανθρώπινο σώμα, ήτοι: χοντρές κάλτσες, κορσέδες, κρινολίνα, βαριά και δύσχρηστα υφάσματα. Το σώμα αναδεικνύεται, τονίζεται, ελευθερώνεται , τα υφάσματα γίνονται λεπτά έως αέρινα. 

Οι άνδρες φόρεσαν κοντά παντελόνια και οι γυναίκες κατέκτησαν ένα από τα σύμβολα του ανδρισμού, το παντελόνι. Η Ελλάδα ακολούθησε και υιοθέτησε εύκολα τις αλλαγές της μόδας. 

Στο διάστημα αυτό, δημιουργείται και κορυφώνεται η αστική τάξη στην Ελλάδα. H αστική τάξη, προσπαθώντας να μιμηθεί τη μόδα των αριστοκρατών και μη όντας εκπαιδευμένη να ξεχωρίζει το αυθεντικό, περιέπεσε σε κραυγαλέα αισθητικά λάθη. Έτσι δημιουργήθηκε το λεγόμενο κιτς (kitsch) ,το οποίο κατέλαβε σημαντικό κομμάτι στον κόσμο της μόδας . 

Από το 1960 και έως σήμερα, η μόδα, εκτός από τις στιλιστικές προτάσεις, εκφράζεται και μέσα από μουσικά ή κοινωνικά ρεύματα, τα οποία περιέχουν και κάποιας μορφής ιδεολογία, τα μέλη τους δε, συμπεριφέρονται και ντύνονται περίπου ομοιόμορφα, π.χ. χιππις , ροκ-πανκ, emo. '

Kατά την ίδια χρονική περίοδο, έχουμε την ταχεία άνοδο της τηλεόρασης, του μάρκετινγκ και της διαφήμισης. Η αγορά των προϊόντων μόδας αναπτύσσεται και οι μεγάλοι οίκοι διαθέτουν προϊόντα για όλες τις κοινωνικές τάξεις. Η διαφήμιση δε, έπεισε τον κόσμο, ότι αγοράζοντας ένα συγκεκριμένο προϊόν, αναβαθμίζεται κοινωνικά. Με αυτόν τον τρόπο το λεγόμενο lifestyle,ξέφυγε από το ένδυμα και απλώθηκε σε όλα τα καταναλωτικά αγαθά. Η Ελλάδα και πάλι ακολούθησε και υιοθέτησε τις νέες τάσεις της μόδας. 

Τα τελευταία χρόνια η μόδα προσαρμόστηκε στις ανάγκες του σύγχρονου ανθρώπου, στις πολλές ώρες εργασίας του και στην ιδέα της λιγότερης κατανάλωσης. Τα ρούχα έγιναν λιτά, βολικά και οι τιμές προσιτές. Θα ήταν παράληψη να μην αναφέρουμε τους πρώτους οίκους υψηλής ραπτικής της Αθήνας του 1900. Το πρώτο ατελιέ ήταν των ΄΄Αφων Φιλδισάκου΄΄ στη Πλακα, ο ΄΄Οίκος Τσούχλου΄΄ στην Ερμού και αργότερα οι οίκοι ΄΄Παπαιωαννου΄΄, ΄΄Στάντζου΄΄ και Τσοπανέλλη΄΄. 

Μετά το 1945 διέπρεψαν οι οίκοι ΄΄Κατίνα Παπαστεφάνου΄΄, ΄΄Ροντοπούλου΄΄, ΄΄Βελουδάκη΄΄ 

και ΄΄Σολωμονίδου΄΄.  Μετά το 1960 η σκυτάλη παραδίνεται στην νέα γενιά δημιουργών, οι οποίοι για πρώτη φορά κατασκευάζουν ρούχα δικής τους έμπνευσης, και η Ελλάδα κάνει τα πρώτα της δειλά βήματα στην αυθεντική δημιουργία μόδας. Οι νέοι δημιουργοί είναι οι, Κρίτσας, Μαυρόπουλος, Τσοπανέλλης, οι οποίοι μετακόμισαν από την Ερμού και την Πλάκα,στο κολωνάκι. 

Παράλληλα, εργοστάσια και βιοτεχνίες παρήγαγαν έτοιμα ενδύματα σε αφθονία και σε χαμηλές τιμές για εσωτερική κατανάλωση και για εξαγωγές. Σταδιακά, η δημιουργική ραπτική άρχισε να φθίνει, ακόμα και οι μεγάλοι οίκοι του εξωτερικού παράγουν ρούχα χαμηλής έμπνευσης, σε μεγάλες ποσότητες. Η ιδέα του ρούχου ΄΄κατά παραγγελία΄΄ σχεδόν εξαφανίζεται. 

Σήμερα, υπάρχουν ταλαντούχοι Έλληνες σχεδιαστές, οι οποίοι κάνουν λαμπρή καριέρα στο εξωτερικό, σε ένα χώρο με δύσκολο και σκληρό ανταγωνισμό. Είναι η Σοφία Κοκοσαλάκη, 

η Μαίρη Κατράτζου, ο Αντώνης Αντωνιάδης κ.α. Ορισμένοι δε, χρησιμοποιούν και Ελληνικά 

στοιχεία (μαιάνδρους, χλαμύδες) σηματοδοτώντας έτσι την ύπαρξη της χώρας τους στις δημιουργίες 

τους. 

Η ενδυμασία σίγουρα προκαλεί εντύπωση, η οποία όμως γρήγορα ξεχνιέται. Αυτό που χαράζεται στο μυαλό μας ως εικόνα κάποιου προσώπου για πολύ, είναι η αίσθηση της προσωπικότητας και του στιλ. Το σημαντικό είναι, ο άνθρωπος να έχει το δικό του μοναδικό στιλ, όπως μοναδικό είναι και το κάθε άτομο ξεχωριστά. 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΑΣΟΥΛΗ
(Master Academy Αθήνας)