Η "Άνοιξη" των '60s και οι Beatles

Μία μόλις μέρα πριν μπει -επισήμως - η Άνοιξη, μιλάμε για τη μουσική και ίσως, για το πιο διάσημο και πιο εμπορικό συγκρότημα όλων των εποχών με παγκόσμια επιρροή στα μουσικά αλλά και κοινωνικοπολιτικά δρώμενα.

Στις 28 Μαρτίου 1969, στο Λονδίνο, ο Ρίνγκο Σταρ ανακοινώνει ότι οι Μπιτλς, δεν πρόκειται να πραγματοποιήσουν άλλες ζωντανές εμφανίσεις, και έτσι ολοκληρώνεται μία απόλυτα ανατρεπτική - για όλο τον κόσμο - μουσική δεκαετία, αλλά και η μουσική συνύπαρξη, των Λένον, Μακάρτνεϋ, Χάρισον και Ρίνγκο Σταρ, ο οποίος εισήλθε στο γκρουπ, κάπου στο 1962 προς αντικατάσταση του Σάτκλιφ. 

Η δημιουργία και η εκτόξευση του συγκροτήματος, κατά τη δεκαετία του '60, συνέπεσε με μια σειρά ιστορικών και κοινωνικών κινημάτων αμφισβήτησης, με γεγονότα που προκάλεσαν παγκόσμια αναταραχή και καρακραυγή, με μια προσπάθεια επούλωσης των ανθρωπιστικών και κοινωνικοπολιτικών πληγών του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου και μια παγκόσμια επαναστατική έξαρση που προωθούσε τις ιδέες της ελευθερίας, της ισότητας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Η δεκαετία του 1960 ήταν αναμφισβήτητα η πλέον "Επαναστατική" δεκαετία σε όλους τους τομείς και σε όλα και τα μήκη και τα πλάτη της γης, όπου δηλαδή υπήρχε απλά...ένα ραδιόφωνο.

Ήταν η δεκαετία της βιομηχανικής επανάστασης, της υπερκατανάλωσης, της αύξησης των μέσων επικοινωνίας, του μαγνητοφώνου και της τηλεόρασης. Οι Ρώσοι εκτόξευσαν τον πρώτο επανδρωμένο δορυφόρο με τον Γιούρι Γκαγκάριν το 1961, και οι Αμερικάνοι "απάντησαν" το 1969 στέλνοντας τον Άρμστρονγκ με το διαστημόπλιο Απόλλων 11... στο φεγγάρι! Ο ψυχρός Πόλεμος είχε ξεκινήσει...αλλά δεν παρέμεινε ... "Ψυχρός".. Το 1963 ξεκίνησε από την Αμερική ο Πόλεμος του Βιετνάμ, ένας πλήρως παράλογος Πόλεμος, που τελικά κράτησε 11 ολόκληρα χρόνια, ενώ μετά βίας απεφεύχθη μία έτερη σύρραξη στην Κούβα. Ο Κένεντυ δολοφονείται την ίδια χρονιά, ακολουθεί η δολοφονία του Τσε το 1967, και ένα χρόνο μετά, δολοφονείται ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ειρηνιστής πάστορας, που διεκδικούσε ισότητα στις συνθήκες ζωής και στα δικαιώματα για όλους τους πολίτες της Αμερικής, ανεξαρτήτως χρώματος. Το Μάϊο του 1968, ξέσπασε στη Γαλλία το φοιτητικό κίνημα, ενώ στα τέλη αυτής της δεκαετίας, εμφανίζονται κάποιοι νέοι αντικομφορμιστές που ζούσαν ομαδικά, τραγουδούσαν για την ειρήνη, και ονομάστηκαν "τα παιδιά των λουλουδιών", που θα "ανθίσουν" την επόμενη δεκαετία.

Μέσα σε αυτό το κλίμα των έντονων εξελίξεων και αμφισβητήσεων, εμφανίζονται οι Beatles, που τραγουδούν για την αγάπη και την ειρήνη, αποκτώντας εκατομμύρια φανατικούς θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, και για πρώτη φορά, ένα βρετανικό συγκρότημα, γίνεται Νο.1 στις Η.Π.Α., που μεσουρανούσαν, έως τότε, στην μουσικοκινηματογραφική παραγωγή. Το φαινόμενο ονομάστηκε "βρετανική εισβολή". Το 1965 ο Μακάρτνει γράφει το "Yesterday" και το συγκρότημα παρασημοφορείται από τη βασίλισσα, ενώ ένα χρόνο μετά, ο Λένον θα δηλώσει σε τηλεοπτική συνέντευξη ότι οι Μπιτλς, είναι πιο διάσημοι...από το Χριστό και ο Μακάρτνει θα παραδεχτεί ότι έχει πάρει... LSD.  

Το 1967, στην πρώτη παγκόσμια ταυτόχρονη μετάδοση μέσω δορυφόρου, τραγουδούν το "All You Need is Love" σε 200 εκατομμύρια ανθρώπους! Θριαμβευτικά με το "Abbey Road" και το "Let It Be" (που είναι το τελευταίο άλμπουμ τους) η ιστορία των Beatles φτάνει στο τέλος τους, και οι "Υπέροχοι Τέσσερις" ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους.

Αδιαμφισβήτητα, κατά τη διάρκεια του 1960 συντελέστηκε μια ανθρωπιστική επανάσταση και αδιαμφισβήτητα οι Beatles συνετέλεσαν σε αυτή. Συγχωνεύθηκαν με την πολιτική και ένωσαν τα χέρια με μια εκκολαπτόμενη πολιτική συνείδηση μεταξύ των νέων ανθρώπων, που με τη σειρά της δημιούργησε ένα εντελώς νέο σύνολο πολιτικών αιτημάτων και προτύπων. Ίσως όλα αυτά, να είχαν συμβεί και χωρίς τη μουσική, αλλά με πιο αργούς και βαρετούς ρυθμούς.

Τα sixties αφορούσαν στην κοινωνική απελευθέρωση, στην αξία της προσωπικότητας, στην σεξουαλικότητα, στην ελευθερία της έκφρασης, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην άρση κοινωνικών αναχρονιστικών και συντηρητικών προτύπων, στην απεμπόλιση καταπιεστικών και ολοκληρωτικών αρχών. 

Οι Beatles συνετέλεσαν στην πραγματοποίηση και παγκοσμιοποίηση αυτών των μηνυμάτων,  μετουσιώνοντας τα σε τραγούδια και εισχωρώντας, με αυτόν τον τόσο εύκολο τρόπο, σε κάθε κοινωνία, σε κάθε σπίτι και σε κάθε συνείδηση.

Φυσικά δεν ήταν οι μόνοι, καθώς σημαντικοί καλλιτέχνες της περιόδου ενσωματώθηκαν σε αυτό το κίνημα. Σήμερα όμως, μιλάμε για τους Beatles...

Επανέρχομαι!

"ΜΠΟΚΟ ΧΑΡΑΜ" ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ "ΤΖΙΧΑΝΤ"

Πληροφορηθήκαμε προ διημέρου, ότι πάνω από 400 γυναικόπαιδα, απήχθησαν από εξτρεμιστές της Μπόκο Χαράμ, στην πόλη Νταμάσακ, που νωρίτερα, αυτόν τον μήνα, είχε απελευθερωθεί από τα στρατεύματα του Νίγηρα και του Τσαντ. Το Reuters αναφέρει ότι ο αριθμός των ατόμων, ανέρχεται στα 500, εκ των οποίων, τα 50 εκτελέστηκαν από τους απαγωγείς.

Θυμήθηκα μάλιστα, ότι κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και πριν από ένα περίπου χρόνο, τον Απρίλιο του 2014, όταν η Μπόκο Χαράμ, απήγαγε 276 μαθήτριες λυκείου, από το σχολείο τους στο χωριό Τσιμπόκ της πολιτείας Μπόρνο. Μόλις 50 κατάφεραν να δραπετεύσουν, κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την τύχη των υπολοίπων, ενώ ο αρχηγός της οργάνωσης, δήλωσε τον περασμένο Οκτώβριο ότι έχουν δοθεί ως σκλάβες του σεξ. Τότε ήταν και η πρώτη φορά ουσιαστικά, που η Δύση στρέφει την προσοχή της...στη Νιγηρία.

Προφανώς αναρωτήθηκα ποια είναι αυτή η τρομοκρατική οργάνωση, που διαθέτει τέτοιο εξοπλισμό, μέσα και διασυνδέσεις, ώστε να επιτύχει αυτές τις μαζικές απαγωγές σε μια ομοσπονδιακή συνταγματική δημοκρατία της Δυτικής Αφρικής, και περαιτέρω, γιατί τα Δυτικά media δεν κατακεραυνώνουν τη δράση της, όπως κάνουν με τους τζιχαντιστές; 

Όσοι δεν έχετε κάποια πληροφόρηση για το θέμα, αξίζει να διαβάσετε τη συνέχεια...

Μπόκο Χαράμ σημαίνει "Είναι αμάρτημα η δυτική παιδεία" και ως αίρεση - τρομοκρατική οργάνωση, εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2002 στη βόρεια Νιγηρία. Δημιουργήθηκε από Μουσουλμάνο κληρικό και είναι μια σουνίτικη, ακραία ισλαμική σέκτα που μετατράπηκε το 2009 σε μια σαλαφιστική τζιχαντιστική οργάνωση. Τα πρώτα χρόνια της, περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο βόρειο τμήμα της χώρας, προτού επεκτείνει τη δράση της, με τη βοήθεια της Αλ Κάιντα του ισλαμικού Μαγκρέμπ, το παρακλάδι της τρομοκρατικής οργάνωσης, στη Δυτική Αφρική.

Η οργάνωση "αγωνίζεται" για τη δημιουργία ενός ισλαμικού κράτους στο βορρά της Νιγηρίας - η οποία σημειωτέον, είναι και η πολυπληθέστερη αφρικανική χώρα - και τα χτυπήματά της, γίνονται σε σύμβολα του κράτους - και εν μέρει του δυτικού πολιτισμού - : σχολεία, εκκλησίες, τζαμιά και αστυνομικά τμήματα. Στόχος δεν είναι μόνο οι χριστιανοί της περιοχής, αλλά και όσοι κάτοικοι θέλουν να ακολουθήσουν τα δυτικά πρόσωπα, και ιδιαίτερα τα κορίτσια, που πηγαίνουν σχολείο. Σταδιακά έχει καταφέρει να δημιουργήσει το δεύτερο ισλαμικό κράτος στον κόσμο, όπου εφαρμόζεται αυστηρά η σαρία.

Η οργάνωση έχει διασυνδέσεις με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και την Αλ Κάιντα στη Σομαλία. Η δράση της δεν περιορίζεται μόνο στη Νιγηρία, αλλά και στα γειτονικά κράτη του Τσαντ και του Καμερούν και στη Δημοκρατία του Νίγηρα. Ελέγχει δε, σήμερα, μία έκταση περίπου 20.000 τ.χλμ, περιοχή δλδ, σχεδόν ίση με το Βέλγιο. 

Στις πολλαπλές και φρικιαστικές εγκληματικές πράξεις σε βάρος αμάχων, ενηλίκων και ανηλίκων πολιτών της Νιγηρίας, ο Δυτικός κόσμος, έχει υιοθετήσει μια μετριοπαθή στάση. Δεν κινητοποιείται και δεν βοηθά στην αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, την εγχώρια Κυβέρνηση, που έχει προφανώς αποτύχει σε αυτό το στόχο, αφού ουσιαστικά έχει πλέον δημιουργηθεί ένα δεύτερο ισλαμικό κράτος, στην καρδιά της Αφρικής. Οι προσπάθειες που έχουν γίνει έως σήμερα, σε Ευρώπη και Η.Π.Α., ήταν αποσπασματικές και χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Η μεγάλη δυσκολία για τη Δύση έγκειται στην αδυναμία ουσιαστικές συνεργασίας με την κυβέρνηση και τις κρατικές αρχές της Νιγηρίας, οι οποίες αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα διαφθοράς και, πιθανώς, εμπλοκής με την εν λόγω οργάνωση, και για μεγάλο διάστημα αδρανούσε.

Ο Δυτικός κόσμος, γνωρίζει ακόμη, ότι δεν πρόκειται για έναν άμεσο κίνδυνο, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτε, καθώς ενδυναμώνεται στη βόρεια Νιγηρία, ένα ακραίο ισλαμικό κίνημα, που δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο για την επίτευξη των στόχων του, ανάμεσα στους οποίους είναι η εξάλειψη οτιδήποτε σχετίζεται με τα δυτικά πρότυπα και τον δυτικό τρόπο ζωής. Το γεγονός μάλιστα, ότι η οργάνωση, ενισχύεται άμεσα από άλλες τρομοκρατικές ομάδες της Μέσης Ανατολής και ακραίους τζιχαντιστές σε όλο τον κόσμο, θα πρέπει πιθανώς, να μας θορυβήσει περισσότερο.

Καθώς δε πλέον, οι Κυβερνητικές Δυνάμεις της Νιγηρίας, βαθμηδόν προελαύνουν και ανακαταλαμβάνουν περιοχές που βρίσκονται τον έλεγχο της Μπόκο Χαράμ, οι μαχητές της οργάνωσης, υπό το φόβο του θανάτου ή του χωρισμού από τις "συζύγους" τους, τις σκοτώνουν, για να μην ξαναπαντρευτούν αλλόθρησκους. 
Έτσι, δεκάδες γυναίκες, που παντρεύτηκαν με τη βία μαχητές της ισλαμικής οργάνωσης, Μπόκο Χαράμ, σφαγιάστηκαν αυτό το μήνα, από τους "Συζύγους" τους, πρν από την ανακατάληψη από τις κυβερνητικές δυνάμεις, της πόλης Μπάμα, στη βορειοανατολική Νιγηρία, προκειμένου, να μην πέσουν στα "Χέρια των απίστων"...

Και η ζωή συνεχίζεται...

Επανέρχομαι!

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου σήμερα και πρόκειται για την ετήσια γιορτή της διεθνούς θεατρικής κοινότητας, από το 1961, όταν πρωτοεμφανίστηκε με πρωτοβουλία του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου, με θεατρικά δρώμενα και άλλες συναφείς με το θέατρο εκδηλώσεις, που διοργανώνονται από τα εθνικά τμήματα του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης που συνενώνει τους επαγγελματίας του θεάτρου και συνεργάζεται στενά με την UNESCO,

Πηγή:http://www.sansimera.gr/worldays/12#ixzz3Va9ZverE

Κύπριοι και Ελληνική επανάσταση 1821

Όταν ξεκινούσε το 1821 η Ελληνική Επανάσταση, οι ηγέτες της Επανάστασης κατέφυγαv και στους Έλληνες πoυ βρίσκονταν εκτός της μητροπολιτικής Ελλάδας για να ζητήσουν τη βοήθεια τους. Αναπόφευκτα λοιπόν κατέφυγαν και στην Κύπρο η οποία κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας (1570 -1878) μοιράστηκε την τύχη του υπόλοιπου υπόδουλου Ελληνισμού. Η Φιλική Εταιρεία δραστηριοποιήθηκε και στην Κύπρο όπου  μυήθηκαν πολλοί κληρικοί και προύχοντες του νησιού, με προεξέχων τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανό. Αρχικά, οι επαναστάτες της Ελλάδας ζήτησαv από τους Κυπρίους να επαναστατήσουν και οι ίδιοι. Παρά το γεγονός ότι το κλίμα ευνοούσε μια τέτοια εξέλιξη, αφού ο ελληνικός πληθυσμός της Κύπρου ήταν τέσσαρις φορές περισσότερος από τον τουρκικό, η τότε Κυπριακή ηγεσία υπό τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό έκρινε ότι κάθε επαναστατική κίνηση θα ήταν προβληματική αν όχι και καταδικασμένη.

Πιο συγκεκριμένα, ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός έλαβε υπόψη πως όσο πατριώτες κι αν ήταν οι Κύπριοι, ήταν ένας λαός άοπλος και άπειρος στους πολέμους. Παράλληλα, οι Τούρκοι μπορεί να ήταν λιγότεροι αλλά ήσαν εμπειροπόλεμοι ενώ λόγω της γεωγραφικής θέσης της νήσου και της γειτνίασης με τη Συρία και την Αίγυπτο, εύκολα μπορούσαν να λάβουν ενισχύσεις. Με την άποψη του Αρχιεπισκόπου συμφώνησε τελικά και η Φιλική Εταιρία αφού τον Οκτώβριο του 1820, ο Κυπριανός συναντήθηκε με τον συνεργάτη του Υψηλάντη Αντώνιο Πελοπίδα μέσω του οποίου η Φιλική Εταιρία του μήνυσε την απόφαση της να μην δημιουργηθεί ένοπλος ξεσηκωμός στην ίδια τη Μεγαλόνησο και τον κάλεσε “να σκεφθή πώς να διαφυλάξη το ποίμνιόν του από τους κατοίκους εκεί εχθρούς”.

Ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός αποφάσισε να παράσχει τουλάχιστον οικονομική και υλική βοήθεια στηv Ελλάδα αλλά η συμβολή και συνεισφορά της Κύπρου στον αγώνα του 1821 δεν περιορίστηκε μόνο εκεί αλλά επεκτάθηκε και στην αποστολή εφοδίων, στην τροφοδοσία ελληνικών καραβιών, στην ανάμιξη Κυπρίων στην πολιτική διοίκηση των χρόνων της Επανάστασης και, κυρίως, στη συμμετοχή μεγάλου αριθμού εθελοντών σχεδόν σε όλες τις αναμετρήσεις που έκριναν την τύχη του Αγώνα.

Μέσα από τα απομνημονεύματα των αγωνιστών αλλά και μέσω άλλων πηγών διαπιστώνεται ότι η Μεγαλόνησος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην προπαρασκευή και εξέλιξή της Επανάστασης. Ταυτόχρονα, υπήρξε μια μαζική κατάταξη Κυπρίων εθελοντών στα ελληνικά επαναστατικά σώματα.Ουσιαστικά, παρά τη συμφωνία να προσφέρει η Κύπρος μονάχα χρήματα και υλική βοήθεια, τελικά η συνεισφορά των Κυπρίων στην επανάσταση του 1821 ήταν ιδιαίτερα σημαντική και πολύπλευρη αφού πολλοί Κύπριοι πήγαν στην Ελλάδα κρυφά και αρκετοί έδωσαν τη ζωή τους υπέρ του Αγώνος. Μάλιστα σύμφωνα με τα πιστοποιητικά που χορηγούσαν μετά τον Αγώνα στους αγωνιστές ή στα μέλη των οικογενειών τους οι οπλαρχηγοί, 1.000 Κύπριοι συμμετείχαν στην Ελληνική Επανάσταση. Κύπριοι πολεμιστές εντοπίζονται στις πρώτες μάχες στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες, αλλά και στην Πελοπόννησο, στην Αθήνα, στο Μεσολόγγι και στις ναυτικές επιχειρήσεις.

Τέλος, χαρακτηριστικές είναι και οι μαρτυρίες προσωπικοτήτων της Επανάστασης όπως του Κολοκοτρώνη, του Μαυρομιχάλη, του Μακρυγιάννη, του Κανάρη, του Μαυροκορδάτου και πλήθος άλλων κορυφαίων ηγετών και οπλαρχηγών που με έγγραφα τους υμνούν τους Κυπρίου επαναστάτες. Χαρακτηριστικά, ο Κανάρης σε επιστολή του μνημονεύει τον Κωνσταντίνο Κυπριώτη ο οποίος πολέμησε σε όλες τις μάχες και σκοτώθηκε, καθώς επίσης και τον γιο του Γεώργιο που έπεσε πολεμώντας. Ο Πετρόμπεης και ο Μακρυγιάννης υμνούν «τον ανδρειότερο και γενναιότερον» Μιχάλη Κύπριο, ο Κολοκοτρώνης τον Ιωάννη Γεωργίου και ο Μαυροκορδάτος τον Κύπριο που με κίνδυνο της ζωής του τον έσωσε από τους κακοποιούς.

Στο μεταξύ, λίγο καιρό αφότου ξεκίνησε η Επανάσταση, εκδόθηκε σουλτανικό διάταγμα για την άμεση αφόπλιση όλων των Ελλήνων της Κύπρου. Το διάταγμα εκτελέστηκε χωρίς αντίσταση με τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό να καλεί, με σχετική εγκύκλιο, τους πιστούς, να παραμείνουν ήρεμοι και αδρανείς. Έδωσε επίσης διαβεβαίωση στον κυβερνήτη-πασά Mehmet Küçük για τη νομιμοφροσύνη των ελλήνων της Κύπρου ενώ όσα όπλα ήταν στην κατοχή τους παρεδόθησαν στις αρχές. Όμως, παρά τις προσπάθειες του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού να διαφυλάξει την ειρήνη στο νησί, οι τουρκικές αρχές ήταν αποφασισμένες να προχωρήσουν σε ενέργειες εκφοβισμού των ελλήνων της νήσου. Με αφορμή προκηρύξεις που εντόπισαν οι Τούρκοι στη Λάρνακα, ο Mehmet Küçük κατήγγειλε στην Υψηλή Πύλη ότι δήθεν οι Έλληνες Κύπριοι ετοίμαζαν επανάσταση, υποβάλλοντας ταυτόχρονα στην Πύλη ένα κατάλογο επιφανών προσώπων ανάμεσα τους.

Έτσι λοιπόν, και παρά το γεγονός ότι στο νησί επικρατούσε ηρεμία, ο Mehmet Küçük, ζήτησε από τον Σουλτάνο άδεια για να εκτελέσει προεξέχοντα μέλη της Ελληνικής Κυπριακής κοινότητας ώστε ο λαός να μείνει ουσιαστικά ακυβέρνητος. Μόλις έλαβε τη σχετική έγκριση από την Υψηλή Πύλη ο Κυβερνήτης προχώρησε σε συλλήψεις, δημεύσεις περιουσιών και εκτελέσεις. Πιο συγκεκριμένα, ο Mehmet Küçük συγκέντρωσε τηv ηγεσία τoυ Κυπριακού λαoύ, γύρω στα 500 άτομα µε επικεφαλή τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό και τους εκτέλεσε δια αποκεφαλισμού ή απαγχονισμού. Η μεγάλη αυτή σφαγή ξεκίνησε την 9η Ιουλίου 1821. Πρώτος απαγχονίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος στην Πλατεία Σεραγίου, στο κέντρο της Λευκωσίας και ακολούθησε ο αποκεφαλισμός των Μητροπολιτών Πάφου, Κιτίου και Κυρηνείας. Μερικές μέρες αργότερα έφθαναν στο νησί 4.000 στρατιώτες από την Αίγυπτο που άρχισαν να τρομοκρατούν τον πληθυσμό με αποτέλεσμα για 40 μέρες η Κύπρος να βυθιστεί στo αίμα ενώ την ίδια στιγμή όλα τα υπάρχοντα τωv χριστιανών κατασχέθηκαv και αρκετοί εξ' αυτών αναγκάστηκαν vα φύγουν από το νησί.

Σύμφωνα με τον άγγλο περιηγητή John Carne, ο Κυπριανός γνώριζε τον επικείμενο θάνατό του αφού του είχε εκμυστηρευθεί πως «ο θάνατός μου δεν είναι μακριά. Ξέρω πως μόνο ευκαιρία περιμένουν για να με θανατώσουν». Αρνήθηκε όμως να φύγει από την Κύπρο για να σωθεί λέγοντας ότι θα παρέμενε για να προσφέρει κάθε δυνατή προστασία στο λαό του και να χαθεί μαζί του. Με αφορμή τα γεγονότα της 9ης Ιουλίου, ο μετέπειτα εθνικός ποιητής της Κύπρου Βασίλης Μιχαηλίδης (1849-1917) έγραψε στην Κυπριακή διάλεκτο το ποίημα «Η 9η Ιουλίου του 1821 εν Λευκωσία Κύπρου» που πραγματεύεται τις τελευταίες ώρες του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού και των Μητροπολιτών πριν την εκτέλεση τους. Οι χαρακτηριστικότεροι και πιο γνωστοί στίχοι (λόγια που αποδίδονται στον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό) του ποιήματος είναι οι εξής:

                               Η Ρωμιοσύνη έν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου

                               Κανένας δεν ευρέθηκε για να την ιξηλείψη

                               Κανένας γιατί σσιέπει την πού τάψη ο Θεός μου.

                               Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή όντας ο κόσμος λείψη.



Για καλύτερη κατανόηση του νοήματος:

Εν = είναι

Συνότζιαιρη = σύγχρονη

Ιξηλείψει = εξαλείψει

Σσιέπει = σκεπάζει, προστατεύει

Τάψη = τα ύψη


                                                                                                                     Στέλιος Ηλία

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Επαναστατική Ημέρα σήμερα, Χρόνια Πολλά σε όλους, και μην ξεχνάμε... "Οι επαναστάσεις είναι οι ατμομηχανές της ιστορίας".. Καρλ Μαρξ.

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ...ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

Με αφορμή την αυριανή μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου - Εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, αλλά και τον πρόσφατο χαρακτηρισμό αυτής, ως "πράξη εθνικής κυριαρχίας", από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Π. Καμμένο, θα μιλήσουμε σήμερα για την εξέλιξη αυτού του αναχρονιστικού και πλήρως παράλογου εθίμου, όπου μαθητές, ενώνονται και παρελαύνουν, με τις στρατιωτικές δυνάμεις μιας Χώρας. Προσωπικά, ουδέποτε συναίνεσα στη συμμετοχή μου σε αυτό τον παραλογισμό -τουλάχιστον, κατά την τελευταία τριετή σχολική μου περίοδο, ούτε κράτησα τη "σημαία της επαναστάσεως", τουλάχιστον κυριολεκτικά, ούτε δέχτηκα να περπατήσω στο ρυθμό οποιουδήποτε εθνικού εμβατηρίου. Φυσικά, όσοι με γνωρίζουν, θα γελούσαν με το αντίθετο....

Οι πρώτες μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί στον εγχώριο τύπο και αφορούν στη συμμετοχή μαθητών σε εθνικό εορτασμό της 25ης Μαρτίου, καταγράφονται στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Αυτές δεν έχουν τόσο, τη μορφή της παραδοσιακής παρέλασης των ενστόλων, αλλά περισσότερο προσομοιάζουν σε απλή συμμετοχή σε εορταστική διαδήλωση, καθώς και σε λαμπαδηφορία, ή σε μαζική συναυλία, όπου το μαζεμένο πλήθος τραγουδούσε τα τότε γνωστά εθνικά εμβατήρια. Το 1924, βρέθηκαν παρατατεγμένα και τα σχολεία, για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, ημέρα που συνέπιπτε και με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Μέχρι το 1936, το τελετουργικό των μαθητικών παρελάσεων, δεν ήταν σταθερό, δεν είχε επίσημο και πανελλαδικό χαρακτήρα, αλλά αυθόρμητο και αυστηρά συμπληρωματικό των στρατιωτικών παρελάσεων, ενώ οργανώνονταν ύστερα από πρωτοβουλία τοπικών ή σχολικών φορέων.

Στην ΕΟΝ ο χαιρετισμός αποδίδεται διά ζωηράς προτάσεως της δεξιάς χειρός

Για πρώτη φορά, η μαθητική παρέλαση παίρνει επίσημο χαρακτήρα, το Μάρτιο του 1936, οπότε παρελαύνουν τα σχολεία σαν επικεφαλείς της πομπής, μπροστά στο Βασιλιά και στον Μεταξά. Ακολούθησε το στράτευμα.
'Ηταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα, και λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας, προέβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας, έδινε ιδιαίτερο βάρος στις "γυμναστικές επιδείξεις", στις "παρατάξεις", στις παρελάσεις και στις "λαμπαδηφορίες". Στο διάστημα αυτό, η προσοχή επικεντρώθηκε γύρω από την οργάνωση της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας), και διαμέσου

αυτής, επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.

Μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απέβλεπε στη διατήρηση της σχέσης με το "παρελθόν της φυλής", την αναζωπύρωση του ηρωικού πνεύματος και της θρησκευτικής πίστης, και στη σφυρηλάτηση της εμπιστοσύνης του λαού προς τους εκπροσώπους του κράτος, το Μεταξά και το Βασιλιά. Βέβαια, το τελετουργικό αυτό, ήταν εξαιρετικά πιο αδύναμο, σε σχέση με το φασιστικό και πολύ περισσότερο, το ναζιστικό, καθεστώτα που άνθιζαν κατά την ίδια περίοδο στην Ιταλία και στη Γερμανία.

Από τότε, η σχολική παρέλαση, συνδέθηκε άρρηκτα με την στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών, αποτελούσε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη, με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Στη συνέχεια, η εμφυλιοπολεμική περίοδος, ουδόλλως συνέτεινε προς τον περιορισμό αυτού του παραλογισμού, ενώ η δικτατορία, κόντυνε μόνο λίγο τα μαλλιά των αγοριών και μάκρυνε τις φούστες των κοριτσιών (...ο καθένας με τον πόνο του δλδ).

Κατά την μεταπολιτευτική περίοδο και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκαλεί τεράστια εντύπωση, η μη αμφισβήτηση της αναγκαιότητας και της υποχρεωτικότητας των μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν βέβαια, να απαλύνουν τις πληγές του παρελθόντος, και να αναπροσαρμόσουν το θεσμό, στα νέα "δημοκρατικά ήθη", ενώ η Αριστερά, το μόνο που απαίτησε, ήταν να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σώματα των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. 

Μόνο το Φεβρουάριο του 1984, κυκλοφόρησε στον Τύπο, η είδηση ότι η Κυβέρνηση Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Παιδείας, Απόστολος Κακλαμάνης, αποφάσισαν να θέσουν τέρμα στον αναχρονιστικό θεσμό των παρελάσεων, χαρακτηρίζοντάς το μάλιστα, ως "ολοκληρωτικής νοοτροπίας έθιμο της στρατικοποίησης των νέων...".
Την ίδια όμως μέρα, ο Υπουργός Παιδείας, διέψευσε κατηγορηματικά την είδηση και από τότε, κανείς Υπουργός δεν διερωτήθηκε για το ποια ακριβώς σχέση έχει η στρατιωτική επίδειξη, με τη διαδικασία της εκπαίδευσης.

Και προφανώς, δεν έχει καμία σχέση η διαμόρφωση ελεύθερων και ανεξάρτητων συνειδήσεων, που πρέπει να προωθείται από τους εκπαιδευτικούς φορείς, με την μαζική στρατιωτική πειθαρχία, που επιτελεί εντελώς διαφορετικό ρόλο και σκοπό στην εθνική μας ισορροπία. Και η αλήθεια είναι, ότι περιμέναμε κάποια σχετική παρέμβαση του Αλέξη...

Επανέρχομαι...

για το "γλέντι του Καμμένου".. 

στην κυριολεξία όμως!

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΟΚ!

Την 23η Μαρτίου 1839 καταγράφεται για πρώτη φορά το ακρωνύμιο O.K. στην εφημερίδα Morning Post στη Βοστώνη, που εξηγείται από το ανορθόγραφο "oll korrect" αντί του ορθού "all correct" (μτφρ: όλα εντάξει). Η εκδοχή αυτή υποστηρίζεται από τα στοιχεία του δημοσιογραφικού λόγου της εποχής, και είναι η επικρατέστερη.

ΟΚ!Επανέρχομαι!

ΚΟΛΩΝΑΚΙ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ... "ΚΑΤΣΙΚΑΔΙΚΑ"

Εκεί που "σέρφαρα" αμέριμνη και αυποψίαστη στο διαδίκτυο, προσπαθώντας να "σκοτώσω" λίγο χρόνο, μέχρι να ετοιμαστώ για κάνα Rock, "έπεσα" πάνω σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία, για το "μελανό παρελθόν" του πολυαγαπημένου μας Κολωνακίου... και θεωρώ επιτακτική την ανάγκη, να σας τη μεταφέρω... Προτού λοιπόν, δώσεις τα πρώτα φοιτητικά ραντεβού σου στα 3 Γουρουνάκια, πιεις τα πρώτα "γκομενικά" ποτά σου στο Big Apple, κάνεις τα πρώτα σου νυχτοπερπατήματα στο Rock, στο Dragoste, στο Destijl, στο Ten, στο La Boom - τι να πρωτοθυμηθώ, τι να ξεχάσω -  και καταλάβεις πόσο ωραίος είναι αυτός ο κόσμος...του Κολωνακίου, η κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική.....

Βοσκότοπος στην Πινδάρου

Πριν λοιπόν γίνει το Κολωνάκι το κοσμικό στέκι της μεταπολεμικής Αθήνας, ήταν για πολλούς αιώνες, ένας μεγάλος βοσκότοπος, κάτω από τον Λυκαβηττό. Γι' αυτό οι Αθηναίοι αποκαλούσαν την περιοχή "Κατσικάδικα". Στα χρόνια του Όθωνα, ήταν μια περιοχή πολύ κοντά στα ανάκτορα, αλλά δεκαετίες μακρυά από την αστικοποίηση, ενώ άρχισε να κατοικείται αραιά, γύρω στο 1880.

κοτέτσι στη Μαρασλή

Τα παλιά λοιπόν, εκείνα χρόνια, όταν ήθελαν να αποτρέψουν επιδημίες στα κοπάδια, έσφαζαν δύο δίδυμα μοσχάρια, ή άλλα ζώα (πάντα δίδυμα), αφού προηγουμένως τα περιέφεραν εν πομπή στην πόλη, τα έθαβαν συνήθως κοντά στη Δεξαμενή και έβαζαν ως ορόσημο, ένα... Κολωνάκι! 

Έτσι "Κολωνάκια" συναντάμε σε πολλές περιοχές της Ελλάδος, αλλά η συγκεκριμένη, πήρε και το όνομά της από την πρακτική αυτή, διότι η περιοχή, δεν είχε τίποτα πιο σημαντικό να αναδείξει! Κάπου στο 1880, όπου ξεκίνησε να οικοδομείται και να κατοικείται, το Κολωνάκι, ήταν μια γραφική, λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, και τα "παραπήγματα" που χτίζονταν στην περιοχή, αποτελούνταν από αυλές, κοτέτσια και κληματαριές. Το γεγονός βέβαια ότι ήταν πολύ κοντά στα ανάκτορα, συσπείρωσε γρήγορα επιφανείς οικογένειες της εποχής. Μέχρι όμως και το Μεσοπόλεμο, θα συναντούσες στο Κολωνάκι σίγουρα κάποιο βοσκό κ κάποιο κοπάδι, παρά την οικιστική ανάπτυξη της περιοχής. 

Βέβαια θα μου πείτε, "βοσκούς" και "μηρυκαστικά" εν γένει, συναντάμε στο Κολωνάκι, ακόμα και σήμερα, οπότε καθόλου δε θα πρέπει να μας πειράζουν τα άκακα ζωντανά, που έβοσκαν κατά το παρελθόν, στην Πινδάρου και στην Τσακάλωφ, και, που, σε αντίθεση με τα σημερινά, παρείχαν έστω βασικά καταναλωτικά αγαθά, για τη διαβίωση των γύρω περιοχών.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΛΩΝΑΚΙ!

Επανέρχομαι!

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΝΕΡΟΥ

Η Παγκόσμια ημέρα Νερού καθιερώθηκε το  στην παγκόσμια συνδιάσκεψη του Ο.Η.Ε. για το περιβάλλον και την ανάπτυξη στο Ρίο της Βραζιλίας, με στόχο να ευαισθητοποιηθούν οι πολίτες για τους κινδύνους που απειλούν τον "λευκό χρυσό". Παρά την ανάπτυξη, το 18% του παγκόσμιου πληθυσμού, που αντιστοιχεί σε 900 εκατ. ψυχές, δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό, ενώτο 43% δεν διαθέτει υποδομές υγιεινής. Καθηνερινά, περίπου 6.000 άνθρωποι, κυρίως παιδιά, πεθαίνουν από αίτια που σχετίζονται με το νερό.

Στην Κούβα των αισθήσεων

 Τροπικός παράδεισος και όνειρο ζωής για τους περισσότερους ταξιδιώτες, η Κούβα είναι ένα ταξίδι που δεν μπορεί να περιμένει. Το γεμάτο αντιθέσεις νησί του Fidel, σφυρηλατημένο στους ρυθμούς της επανάστασης, σου δίνει τη δυνατότητα να ζήσεις κάτι εντελώς διαφορετικό, μια εμπειρία αυθεντική σε έναν κόσμο που χάνεται. Οι πρόσφατες εξελίξεις και οι ανακοινώσεις για αναθέρμανση των διπλωματικών σχέσεων με τις Η.Π.Α., έρχονται να το επιβεβαιώσουν. 

 Προσγειώθηκα στην Αβάνα το απόγευμα μιας Δευτέρας, έτοιμη να πάρω μέρος σε αυτή τη μυσταγωγία με όλες μου τις αισθήσεις. Λίγο οι φοίνικες, λίγο η μουσική, λίγο οι καλογυαλισμένες Cadillac του ’50 που κυκλοφορούν παντού, σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι παίζεις σε ταινία εποχής τύπου Casablanca και ότι όπου να ΄ναι θα ακούσεις τον Bogart να σου λέει : here’s to you, kid (άλλη περίπτωση, άλλη ήπειρος, αλλά κατάλαβες τι θέλω να πω).

 Το ταξίδι εδώ είναι γεμάτο συγκινήσεις και εκπλήξεις. Η Αβάνα, πόλη των μεγάλων αντιθέσεων και καταφύγιο πολλών καλλιτεχνών και σημαντικών προσωπικοτήτων, ασκεί μια γοητεία σχεδόν αισθησιακή. Στην παλιά πόλη χτυπάει η καρδιά ενός λαού που ξεπερνάει τα προβλήματα χορεύοντας λάτιν και πίνοντας ρούμι. Ετοιμόρροπα νεοκλασικά, πολύχρωμο πλήθος, παραοικονομία που ανθίζει λόγω των απαγορεύσεων, όλα δένουν σε ένα εκρηκτικό κράμα που κάνουν αυτόν τον τόπο ξεχωριστό. Με τη μουσική και το αλκοόλ να μη σταματούν, νομίζεις σχεδόν ότι μέσα από τον καπνό των πούρων βλέπεις τον Ηemingway να πίνει το daiquiri του στο El Floridita.

 

Λίγο πιο έξω, στη Malecon, τον φημισμένο παραλιακό δρόμο της Αβάνας, παρέες ψαρεύουν, ζευγάρια κάνουν βόλτα, άνθρωποι όλων των ηλικιών μαζεύονται για να συζητήσουν την καθημερινότητά τους που αλλάζει ώρα με την ώρα. Η δύσκολη περίοδος που πέρασε το νησί και συνέπεσε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, άφησε τους Κουβανούς χωρίς εμπορικούς εταίρους για μεγάλο διάστημα, ικανό να μετασχηματίσει την κοινωνία σε όλα τα επίπεδα. Η πλειοψηφία στερείται αγαθά που στον υπόλοιπο κόσμο θεωρούνται αυτονόητα. Κόσμο που βέβαια οι ίδιοι δεν μπορούν να δουν καθώς απαγορεύεται η έξοδός τους από τη χώρα. Παρόλα αυτά συνεχίζουν να χορεύουν και να ονειρεύονται.

Άλλες πόλεις της Κούβας που πρέπει να επισκεφτείς:

Vinales : Φαντάσου ένα μέρος σαν τα δικά μας Μετέωρα αλλά μέσα στη ζούγκλα με οργιώδη βλάστηση. Η ημέρα σου εδώ ξεκινάει με φρέσκο χυμό ζαχαροκάλαμου από τις φυτείες και τελειώνει με εξαιρετικής ποιότητας πούρο, από τα ντόπια καπνά που θεωρούνται ίσως τα καλύτερα στον κόσμο. Αν έχεις ακούσει ιστορίες για Κουβανές καλλονές που τυλίγουν τα πούρα πάνω στους μηρούς τους και θέλεις να ζήσεις την εμπειρία είσαι στο σωστό μέρος.

Trinidad : Ανακηρυγμένο μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς της UNESCO, πρόκειται για μια πόλη μουσείο με κοσμοπολίτικο χαρακτήρα. Σπίτια με έντονα στοιχεία από την ισπανική αποικιοκρατία, μαρμάρινα πατώματα και ψηφιδωτά, σε μεταφέρουν στην αίγλη μιας περασμένης εποχής. Σε μικρή απόσταση από την πόλη βρίσκονται κάποιες παραλίες της Καραϊβικής. Τα νερά εδώ είναι ζεστά αλλά θολά λόγω του ωκεανού. Αν δηλαδή έχεις δει JAWS 1, 2 & 3 , ε... δεν κάνεις και ό,τι έμαθες στη συγχρονισμένη. Προτιμάς να χαζέψεις το ηλιοβασίλεμα υπερπαραγωγή με μια καρύδα στο χέρι.

Santa Clara : Η πόλη με το μουσείο και το μαυσωλείο του Che Guevara. Ένα τεράστιο μπρούτζινο άγαλμα που δεσπόζει στην Πλατεία της Επανάστασης και από κάτω μια φράση που ενέπνευσε γενιές αγωνιστών, καλλιτεχνών και απλών ανθρώπων: HASTA LA VICTORIA SIEMPRE (μέχρι τη νίκη πάντα). Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς με λέξεις αυτό που αισθάνεται όταν κατεβαίνει τα λίγα σκαλιά και μπαίνει στο σκοτεινό χώρο του μαυσωλείου. Οστεοφυλάκια στρατιωτών με σκαλισμένα τα πρόσωπά τους, στοιβαγμένα το ένα πάνω στο άλλο και κάπου ανάμεσα το δικό του,  με μοναδικό στοιχείο να το ξεχωρίζει,  το χαρακτηριστικό αστέρι στο μπερέ που δημιουργείται από μια δεσμίδα φωτός. Εδώ o Guevara – αλλά και σε όλη την Κούβα – λατρεύεται σαν Θεός. Δε συμβαίνει το ίδιο με τον Castro για τον οποίο, η διαμονή μου σε πολλά κουβανικά σπίτια μου επιτρέπει να πω με ασφάλεια, πως οι περισσότεροι μιλούν ψιθυριστά πίσω από κλειστές πόρτες.

Η Κούβα αν προσπαθείς να τη φανταστείς, είναι ο έρωτας μιας ισπανικής κιθάρας με ένα αφρικάνικο τύμπανο, μια μουσική αισθησιακή, γεμάτη ένταση που σε παρασύρει σε πρωτόγνωρες εμπειρίες. Φεύγοντας νιώθεις πως πήρες μέρος σε μια μυστικιστική τελετή που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν δεν τη ζήσει.

Αν θες να γευτείς την αυθεντικότητά της λοιπόν, μην περιμένεις. Είναι ζήτημα χρόνου να αντικατασταθούν οι επαναστατικές επιγραφές στους τοίχους, με φωτεινές πινακίδες αμερικάνικων πολυεθνικών. Καλώς ή κακώς, το μέλλον μόνο θα δείξει.