ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ...ΣΤΙΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

Με αφορμή την αυριανή μαθητική παρέλαση της 25ης Μαρτίου - Εορτασμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, αλλά και τον πρόσφατο χαρακτηρισμό αυτής, ως "πράξη εθνικής κυριαρχίας", από τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Π. Καμμένο, θα μιλήσουμε σήμερα για την εξέλιξη αυτού του αναχρονιστικού και πλήρως παράλογου εθίμου, όπου μαθητές, ενώνονται και παρελαύνουν, με τις στρατιωτικές δυνάμεις μιας Χώρας. Προσωπικά, ουδέποτε συναίνεσα στη συμμετοχή μου σε αυτό τον παραλογισμό -τουλάχιστον, κατά την τελευταία τριετή σχολική μου περίοδο, ούτε κράτησα τη "σημαία της επαναστάσεως", τουλάχιστον κυριολεκτικά, ούτε δέχτηκα να περπατήσω στο ρυθμό οποιουδήποτε εθνικού εμβατηρίου. Φυσικά, όσοι με γνωρίζουν, θα γελούσαν με το αντίθετο....

Οι πρώτες μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί στον εγχώριο τύπο και αφορούν στη συμμετοχή μαθητών σε εθνικό εορτασμό της 25ης Μαρτίου, καταγράφονται στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Αυτές δεν έχουν τόσο, τη μορφή της παραδοσιακής παρέλασης των ενστόλων, αλλά περισσότερο προσομοιάζουν σε απλή συμμετοχή σε εορταστική διαδήλωση, καθώς και σε λαμπαδηφορία, ή σε μαζική συναυλία, όπου το μαζεμένο πλήθος τραγουδούσε τα τότε γνωστά εθνικά εμβατήρια. Το 1924, βρέθηκαν παρατατεγμένα και τα σχολεία, για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου, ημέρα που συνέπιπτε και με την ανακήρυξη της Δημοκρατίας. Μέχρι το 1936, το τελετουργικό των μαθητικών παρελάσεων, δεν ήταν σταθερό, δεν είχε επίσημο και πανελλαδικό χαρακτήρα, αλλά αυθόρμητο και αυστηρά συμπληρωματικό των στρατιωτικών παρελάσεων, ενώ οργανώνονταν ύστερα από πρωτοβουλία τοπικών ή σχολικών φορέων.

Στην ΕΟΝ ο χαιρετισμός αποδίδεται διά ζωηράς προτάσεως της δεξιάς χειρός

Για πρώτη φορά, η μαθητική παρέλαση παίρνει επίσημο χαρακτήρα, το Μάρτιο του 1936, οπότε παρελαύνουν τα σχολεία σαν επικεφαλείς της πομπής, μπροστά στο Βασιλιά και στον Μεταξά. Ακολούθησε το στράτευμα.
'Ηταν μια πρώτη δοκιμή για τον επίδοξο δικτάτορα, και λίγους μήνες αργότερα, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, θα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ανάπτυξη της στρατιωτικής συνείδησης της νεολαίας και θα χρησιμοποιήσει γιορτές και παρελάσεις ως όργανα για την επίτευξη των σκοπών της. Το φασιστικό μοντέλο που θαύμαζε ο δικτάτορας, προέβλεπε κάθετη στρατιωτική οργάνωση της νεολαίας, έδινε ιδιαίτερο βάρος στις "γυμναστικές επιδείξεις", στις "παρατάξεις", στις παρελάσεις και στις "λαμπαδηφορίες". Στο διάστημα αυτό, η προσοχή επικεντρώθηκε γύρω από την οργάνωση της ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωση Νεολαίας), και διαμέσου

αυτής, επιβάλλονταν στα σχολεία οι επιδιωκόμενοι καταναγκασμοί.

Μέσα από αυτές τις εκδηλώσεις, το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, απέβλεπε στη διατήρηση της σχέσης με το "παρελθόν της φυλής", την αναζωπύρωση του ηρωικού πνεύματος και της θρησκευτικής πίστης, και στη σφυρηλάτηση της εμπιστοσύνης του λαού προς τους εκπροσώπους του κράτος, το Μεταξά και το Βασιλιά. Βέβαια, το τελετουργικό αυτό, ήταν εξαιρετικά πιο αδύναμο, σε σχέση με το φασιστικό και πολύ περισσότερο, το ναζιστικό, καθεστώτα που άνθιζαν κατά την ίδια περίοδο στην Ιταλία και στη Γερμανία.

Από τότε, η σχολική παρέλαση, συνδέθηκε άρρηκτα με την στρατιωτική, και η απουσία των μαθητών, αποτελούσε αξιόποινη πράξη, ισοδύναμη, με την παράβαση στρατιωτικού καθήκοντος. Στη συνέχεια, η εμφυλιοπολεμική περίοδος, ουδόλλως συνέτεινε προς τον περιορισμό αυτού του παραλογισμού, ενώ η δικτατορία, κόντυνε μόνο λίγο τα μαλλιά των αγοριών και μάκρυνε τις φούστες των κοριτσιών (...ο καθένας με τον πόνο του δλδ).

Κατά την μεταπολιτευτική περίοδο και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, προκαλεί τεράστια εντύπωση, η μη αμφισβήτηση της αναγκαιότητας και της υποχρεωτικότητας των μαθητικών παρελάσεων. Φρόντισαν βέβαια, να απαλύνουν τις πληγές του παρελθόντος, και να αναπροσαρμόσουν το θεσμό, στα νέα "δημοκρατικά ήθη", ενώ η Αριστερά, το μόνο που απαίτησε, ήταν να συμπεριληφθούν στους παρελαύνοντες και τα σώματα των Αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης. 

Μόνο το Φεβρουάριο του 1984, κυκλοφόρησε στον Τύπο, η είδηση ότι η Κυβέρνηση Παπανδρέου και ο τότε Υπουργός Παιδείας, Απόστολος Κακλαμάνης, αποφάσισαν να θέσουν τέρμα στον αναχρονιστικό θεσμό των παρελάσεων, χαρακτηρίζοντάς το μάλιστα, ως "ολοκληρωτικής νοοτροπίας έθιμο της στρατικοποίησης των νέων...".
Την ίδια όμως μέρα, ο Υπουργός Παιδείας, διέψευσε κατηγορηματικά την είδηση και από τότε, κανείς Υπουργός δεν διερωτήθηκε για το ποια ακριβώς σχέση έχει η στρατιωτική επίδειξη, με τη διαδικασία της εκπαίδευσης.

Και προφανώς, δεν έχει καμία σχέση η διαμόρφωση ελεύθερων και ανεξάρτητων συνειδήσεων, που πρέπει να προωθείται από τους εκπαιδευτικούς φορείς, με την μαζική στρατιωτική πειθαρχία, που επιτελεί εντελώς διαφορετικό ρόλο και σκοπό στην εθνική μας ισορροπία. Και η αλήθεια είναι, ότι περιμέναμε κάποια σχετική παρέμβαση του Αλέξη...

Επανέρχομαι...

για το "γλέντι του Καμμένου".. 

στην κυριολεξία όμως!