Το μαρτυριο του κομμωτηριου

Ναι....μαρτυριο το οποιο αποφευγω οπως ο διαβολος το λιβανι! Ελα ομως που έρχεται εκείνη η ωρα που φτανει κυριολεκτικά ο κομπος στο χτενι....και τοτε πρεπει να καταπολεμησω την βαρεμαρα μου και να ερθω. Οπως ακριβώς συνεβη και σημερα κ ετσι σηκωθηκα απο το μεσημεριανο μου υπνακο κ τωρα σας γραφω απο το σαλονακι του κομμωτηριου-ναι ναι νατασακι την κατεβασα την εφαρμογή-οπου περιμενω την σειρα μου για βασανισμο....ε...συγνωμη για λουσιμο κ κουρεμα κ τα σχετικα εννοουσα....και παρολο που ειχα ραντεβού στις 3:30 ακομα περιμενω!!!! Σ αυτο λοιπον το σημειο θελω να θεσω την ερωτηση-καταγγελια : γιατι παντα μα παντα στο κομμωτήριο πρεπει να περιμενω???? Στο γιατρο ενταξει μπορει να ετυχε κατι επειγον αλλα στην κομμωτρια γιατι???? Τι ειναι αυτο που δεν υπολογιζουν σωστα και πρεπει παντα να περιμενεις τουλάχιστον μιση ωρα??? Θα μου πεις σοβαρα προβληματα εχεις.....αλλα να σου πω, καθομαι τωρα στο σαλονακι κ αναλογιζομαι τα απλυτα πιατα στον νεροχυτη μου και τα πεταμενα ρουχα στο κρεβάτι μου και.....ωχ ηρθε η ωρα μου για τον βασανισμο......ευχαριστω γαι την παρεα ;-)

ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΑΦΕ

Βρισκόμαστε ήδη στο πρώτο Σάββατο "λειτουργίας" του blog μας, και η μέρα επιτάσσει να μιλήσουμε καταρχήν για τον καφέ. 

Έρευνες έχουν αναδείξει τις πολλαπλές ευεργετικές λειτουργίες του καφέ για τον οργανισμό και ειδικά, για τον εγκέφαλο, τη μνήμη, την πνευματική διαύγεια και την αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών. 

Οι αντιοξειδωτικές ουσίες, χλωρογενικό οξύ, μελανοϊδίνες, μαγνήσιο, φυτοοιστρογόνα και άλλες ενώσεις που περιέχονται στον καφέ, προστατεύουν το DNA των κυττάρων μας από αλλοιώσεις που δυνατόν να οδηγούν σε ασθένειες όπως ο καρκίνος, οι εκφυλιστικές νόσοι του εγκεφάλου και οι καρδιοπάθειες. Το χλωρογενικό οξύ έχει σημαντικές αντικαρκινικές ιδιότητες. Βελτιώνει επίσης την αναπνευστική λειτουργία σε ασθματικούς ασθενείς και υπάρχουν αποδείξεις που στηρίζουν ότι ο καφές προστατεύει από τη νόσο Πάρκινσον και πιθανόν προστατεύει από τη νόσο Αλτσχάιμερ. 

Πλήν όμως, επειδή δεν είμαι χημικός, ούτε διατροφολόγος και ελάχιστα καταλαβαίνω από τα παραπάνω, θα επικεντρωθώ, στις ευεργετικές λειτουργίες του καφέ...ΣΕ ΕΜΕΝΑ. Είναι γεγονός ότι παρόλο που ο καφές δεν αποτελεί εγχώριο παραγωγικό προϊόν, εντούτοις, είμαστε Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ. Ο καφές είναι πάντα μία καλή αφορμή, να δεις τις κολλητές σου, να κάνεις ένα διαλειμμα από τη δουλειά, να μιλήσεις για τα πάντα αποφθεγματικά και απόλυτα, ίσως να βγεις και κάποιο ραντεβού, και στο τέλος να παραπονεθείς κιόλας, ότι "Χαθήκαμε" καθώς και ότι "ούτε ένα καφέ δεν προλαβαίνουμε να πιούμε"! Είναι επίσης γεγονός ότι η Αθήνα είναι η απόλυτη πόλη του καφέ, καθώς τον συναντάς σχεδόν σε κάθε γωνία. Αγαπημένα δικά μου μέρη, είναι φυσικά, αυτά που είναι γύρω από πλατείες. Ξεχωρίζω το tailor made στην Αγία Ειρήνη για τις ιδιαίτερες ποικιλίες καφέ που προσφέρει, το διαχρωνικό da capo της Πλατείας Κολωνακίου, για τους ποικιλόμορφους θαμώνες του καθώς και το "δικαστηριακό" Lord's στην οδό Λουκάρεως (οι ώρες λειτουργίας του είναι αντίστοιχες με αυτές των δικαστηριων), για την χαλαρή μουσική του και τον πάντοτε χαμογελαστό Κώστα, που σε εξυπηρετεί άψογα.

Η αλήθεια είναι βέβαια, ότι η δική μου ανάγκη για καφέ είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορεί να περιμένει κανένα "ραντεβού για καφέ". Θα αναζητήσω παντού έναν arabica cappuccino από τα έβερεστ, και αν δε βρω, θα αρκεστώ ευχαρίστως σε κάτι λιγότερο, αρκεί να γευτώ μία γουλιά εσπρέσσο. Μετά θα ανακτήσω όλες τις εγκεφαλικές μου λειτουργίες, προκειμένου να δουλέψω, αλλά και να επικοινωνήσω με τον κόσμο (Λεό για σένα το λέω)!Σηκωθείτε και πάμε για καφέ λοιπόν!

21 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΛΙΝΑ

Σαν σήμερα, πριν από 21 χρόνια, έφυγε από τη ζωή μία από τις σημαντικότερες Γυναίκες του 20ου αιώνα, δυστυχώς πολύ πρόωρα, αλλά έχοντας αφήσει πίσω της ένα τεράστιο πολιτιστικό και πολιτικό έργο. Ηθοποιός, ερμηνεύτρια και πάνω απ'όλα πολιτικός, κατάφερε να εγείρει το φιλελληνικό αίσθημα της παγκόσμιας κοινότητας γύρω από την επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων της Ακρόπολης, γνωστών και ως Ελγίνειων μαρμάρων.

Προσωπικά, δεν ξεχωρίζω τη Μελίνα για την συγκεκριμένη -σημαντικότατη ομολογουμένως-δράση της, αλλά γιατί επηρρέασε, όσο καμία άλλη γυναικεία προσωπικότητα στην Ελλάδα,τις συνειδήσεις, σε μία ιδιαιτέρως συντηρητική κοινωνία,γύρω από το ρόλο και τη θέση της γυναίκας. Δεν είμαι σίγουρη αν φταίει η "Στέλλα" ή η "Ίλια" από το "Ποτέ την Κυριακή",αλλά σίγουρα ηρωίδες τέτοιου τύπου θα αποτελούσαν ταμπού για την Ελλάδα του 1950 και του 1960. Το Όσκαρ όμως του Χατζιδάκη και η υποψηφιότητα της Στέλλας για το Χρυσό Φοίνικα και τα Όσκαρ του 1956 έδρασαν καταλυτικά,ώστε να καταπνίξουν τυχόν αντιδράσεις σε μια βαθιά καταπιεσμένη και ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Έτσι η Μελίνα,μέσα από αυτούς και από αντίστοιχους ρόλους, κάπνισε, χόρεψε, τραγούδησε, φόρεσε κόκκινο κραγιόν, άλλαξε ερωτικούς συντρόφους, έπαιζε με το κομπολόι της, και τελικά...έστησε και το γαμπρό στην εκκλησία. Και για όλα αυτά βραβεύθηκε, εισέπραξε διθυραμβικές κριτικές από την Παγκόσμια διανόηση,αλλά δεν έμεινε εκεί. Αντιτάχθηκε σθεναρά στη Χούντα, η οποία έφτασε να της αφαιρέσει την ελληνική υπηκοότητα, συνέπραξε στην ίδρυση του Π.Α.Κ. με τον Ανδρέα, το 1973, και μέσα από μια εικοσαετή πολιτική πορεία, αντάξια -αν όχι ανώτερη- της καλλιτεχνικής της, η Μελίνα προσέδωσε στον όρο "Γυναίκα" μια ακαταμάχητη ελληνική γοητεία, μια συγκρουσιακά προοδευτική ιδέα και μια πλήρη κατάλυση των φοβικών και αναχρονιστικών "γυναικωτών" προτύπων, που έως τότε μεσουρανούσαν στην ελληνική πραγματικότητα. Έτσι το όνομα της,έγινε συνώνυμο της Ελλάδας, της τέχνης, της δημοκρατίας, της "Γυναίκας"...

H 6η Μαρτίου, ημέρα θανάτου της Μελίνας Μερκούρη, έχει ορισθεί από την UNESCO ως παγκόσμια μέρα πολιτισμού κατά την οποία απονέμεται το Βραβείο «Μελίνα Μερκούρη»ως βραβείο πολιτιστικής προσφοράς. Το βραβείο αυτό δίνεται από το 1997 και κάθε δύο χρόνια σε ανθρώπους ή οργανισμούς για την προσπάθειά τους να διασωθούν μνημεία πολιτισμού της ανθρωπότητας

Παρθενικη εμφάνιση στα blogs και πολιτικη ανάλυση με βάρυνε ιδιαιτερως. Θα αρκεστω να ευχηθώ καλοτάξιδο και να επισημάνω αυτο που επαναλαμβανω συνεχεια: ο Αλεξης απαγορευεται νααποτυχει.. Επανερχομαι.. 

Πρωτο post λεμε και κλαιμε!!!! Καλοριζικο Νατασακι το νεο διαδικτυακό σου σπίτι το οποίο γρήγορα θα γινει στέκι!!!! Σ ευχαριστουμε για την φιλοξενια!!! LoVe UUUUU

Πρώτη φορά..."Αριστερά" ;

Σε αυτή την παρθενική μου ανάρτηση, θεωρώ επιτακτική την ανάγκη να αναφερθώ στις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις που σηματοδότησαν οι εκλογές την 25ης Ιανουαρίου 2015, και λόγω του ανατρεπτικού -πλην όμως αναμενόμενου - αποτελέσματος, και λόγω της προσωπικής μου ενασχόλησης με τα κοινά, κατά την τελευταία περίπου δεκαετία. Δεν πρόκειται να αναφερθώ σε οικονομικούς όρους και συσχετισμούς, διότι αφενός μεν δεν τα κατανοώ επαρκώς, και αφετέρου δε, το δικό μου ερέθισμα και συναίσθημα είναι αμιγώς ανθρωποκεντρικό.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2015, για πολλούς εν μέσω, για εμένα, στη Δύση, μιας τεράστιας και παγκόσμιας οικονομικής -και πολιτικής- κρίσης, όπου η Ελλάδα, η μικρότερη χώρα του Ευρωπαίκού Νότου, και μία εκ των "φτωχωτέρων συγγενών" της Ευρωπαϊκής και Νομισματικής ένωσης, "έκανε την επανάστασή της". Τα εισαγωγικά τα χρησιμοποιώ γιατί ως φαίνεται και προδιαγράφεται, καμία απολύτως επανάσταση δε θα λάβει χώρα σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον όσο ο freddo espresso κοστίζει 3-4 ευρώ. Είναι γεγονός όμως, ότι σε μία απόλυτα δεξιοκρατούμενη κοινωνία, υπό τον απόλυτο έλεγχο των "Συμμαχικών Δυνάμεων" εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, αναδείξαμε στην Κυβέρνηση, έναν - από πρώτης απόψεως- ανατρεπτικό σχηματισμό, διεπόμενο από πολλαπλές συνιστώσες της ακραίας και της κεντρώας αριστεράς, του οποίου ηγείται ένας συμπαθέστατος νεαρός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, που με ρηξικέλευθες ομολογουμένως απόψεις, κατάφερε κατά τα τελευταία 5 χρόνια να επταπλασιάσει σχεδόν, τα ποσοστά του και τελικά καταλήξει ο ίδιος και οι διανοούμενοι φίλοι του να γίνουν "Κυβέρνηση".

Οι τελευταίες εκλογές σήμαναν χωρίς αμφιβολία, το τέλος μιας μεγάλης περιόδου που λέγεται "Μεταπολίτευση", κατά τη διάρκεια της οποίας, ήρθε ο Ανδρέας, μας έκανε κράτος, έφυγε ο Αντρέας, ήρθε ο Σημίτης, μας έκανε Ευρώπη, έφυγε ο Σημίτης, και μετά ήρθαν οι Εταίροι και μας έβαλαν "χέρι", για την κακοδιαχείριση του εξωτερικού δανεισμού, για τα δημοσιονομικά κενά, και όλα αυτά τα "οικονομικίστικα", που όλοι -συμπεριλαμβανομένων των Δανειστών - γνώριζαν, αλλά ποτέ δε μας προβλημάτισαν. Το αποτέλεσμα της τελευταίας αυτής επέμβασης των Δανειστών, ήταν - και είναι- το ξέσπασμα μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης, σε όλα τα μικρο-μεσαιο-μεγαλο αστικά στρώματα της Επικράτιας, μιας κρίσης η οποία μεταλλάχτηκε σε πολιτική, σε κοινωνική, σε αξιακή, σε ανθρωπιστική, σε μία ισοπεδωτική κρίση και διατάρραξη των ανθρωπίνων σχέσεων, συναισθημάτων και αλληλεπιδράσεων.

Έτσι πήρε τη σκυτάλη η Αριστερά. Και δυστυχώς, όχι η Αριστερά του 1981. Αυτή είναι η καινούρια Αριστερά, που μετά τον Κωνσταντόπουλο και τον Αλαβάνο, πέρασε στον Τσίπρα και το Βαρουφάκη, που  δεν μπορούν να αποτύχουν γιατί έχουν απ τη μια έναν εξαθλιωμένο λαό και απ την άλλη μια ιδιαιτέρως ενισχυμένη ακροδεξία.

Αυτά για αρχή, τα υπόλοιπα εν ευθέτω χρόνω...