Εγώ στη Δύση...κι εσύ στην Ανατολή.

Με αυτούς τους υπέροχους στίχους του Παντελή Θαλασσινού, θα περιέγραφα την  πρωτόγνωρη πραγματικότητα που εκτυλίσσεται γύρω μου τις τελευταίες 4 ημέρες, σε μια κοινωνία κομμένη κυριολεκτικά στα δύο, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι καταρρέει σαν ένα συμπαγές βομβαρδισμένο τείχος. 

Και νομίζω ότι το πιο τρομακτικό χαρακτηριστικό των ημερών, δεν είναι ούτε οι κλειστές τράπεζες, ούτε η ασφυξία της αγοράς, ούτε οι απειλές του Γιούνκερ και του Σόιμπλε, αλλά αυτός ο ίδιος ο ακραίος διχασμός, που εμποτίζεται στη δική μας τη γενιά. 

Στη γενιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Νομισματικής Ενοποίησης, της ελεύθερης κυκλοφορίας πολιτών, αγαθών και υπηρεσιών, στη γενιά που είχε όσο καμία άλλη, ελεύθερη πρόσβαση στην παγκόσμια πληροφορία, στην παιδεία, στον πολιτισμό. Στη γενιά με το κοινό παρελθόν, παρόν και μέλλον. 

Στη γενιά που μαστίζεται από την ανεργία, που "πνίγεται" από την αναξιοκρατία, που θεωρεί πλήρως διεφθαρμένες τις πολιτικές ηγεσίες και πλήρως αποτυχημένη τη Μεταπολιτευτική Ελλάδα. Σε αυτή την απογοητευμένη γενιά ανήκω και εγώ. Αλλά δεν πίστευα ποτέ ότι στα 30 μου χρόνια, θα βρισκόμουν αντιμέτωπη με έναν ανήθικο, επίπλαστο και άκρως επικίνδυνο Εθνικό Διχασμό. Γιατί την αύξηση της φορολογίας, του ΦΠΑ και των ασφαλιστικών εισφορών, τη ζήσαμε, την αντιμετωπίσαμε και ενωμένοι ίσως κάποια στιγμή την ανατρέπαμε. 

Ποιος όμως από μας είναι διατεθειμένος να ζήσει την εθνική και οικονομική απομόνωσή μας, την άκρατη κρατική παρέμβαση, τα σύγχρονα "φακελώματα" και "πιστοποιητικά φρονημάτων"? Ποιος θα συγκρατήσει τον συνεχώς εξαπλούμενο εθνικό διχασμό? Ποια μεταπολιτευτική Κυβέρνηση συμπεριφέρθηκε τόσο ανάξια και τόσο αναξιοπρεπώς, προτάσσοντας τα δικά της συμφέροντα? Ποιος θα πάρει την ευθύνη μιας ενδεχόμενης κοινωνικής εξέγερσης? Και εν πάσει περιπτώσει, Για ποιο ακριβώς δίλημμα μιλάμε? και Ποιος θέλει να γυρίσει 40 χρόνια πίσω? 

Δεν είμαι οικονομολόγος για να μπορώ να προτείνω, να αντιπροτείνω, ούτε καν να κρίνω το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος.

Είμαι όμως μία νέα Δικηγόρος, που με έχει αφαιμάξει οικονομικά το κράτος τα τελευταία χρόνια, που καταγγέλλω επί χρόνια τις κοινωνικές και επαγγελματικές ανισότητες, που παλεύω και έχω κουραστεί να παλεύω, που δε με τρόμαξαν ποτέ οι "ανηφόρες", περισσότερο, απ' όσο με τρομάζει σήμερα η πρωτόγνωρη κοινωνική και εθνική μας "κατηφόρα"....

ΝΑΙ - ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ... γιατί εκεί μέναμε πάντα...

Επανέρχομαι!