"Είμαστε φτιαγμένοι από μικρά θαύματα σοφίας"- Χρόνια Πολλά Μπαμπά!

Με αφορμή τα σημερινά 70α γενέθλια του μπαμπά μου, αποφάσισα να εκθέσω κάποιες σκέψεις μου, για την -ίσως- πιο καθοριστική σχέση της ζωής μας, αυτή της κόρης, με το μπαμπά. Δεν θεωρώ φυσικά υποδεέστερη τη μητρική αγάπη, τουναντίον... απλά ίσως να τη θεωρώ, λίγο πιο δεδομένη. Ο Ουμπέρτο Έκο έχει πει πως "ό,τι γινόμαστε, βασίζεται σε αυτά που οι πατεράδες μας, μας δίδαξαν σε περίεργες στιγμές, όταν δεν προσπαθούσαν καν να μας διδάξουν κάτι. Είμαστε φτιαγμένοι από μικρά θαύματα σοφίας". Και πλέον τείνω να συμφωνήσω.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Ο μπαμπάς μας, είναι σίγουρα ο υπερήρωας των παιδικών μας χρόνων, ο πιο έξυπνος, ο πιο όμορφος, ο πιο δυναμικός άνθρωπος του σύμπαντος. Και μπορεί να ξοδεύει πολλές ώρες στη δουλειά, και να επιστρέφει κουρασμένος και φορτισμένος στο σπίτι, αλλά θα έχει πάντα τη λύση για κάθε πρόβλημα και - συνήθως- θα είναι και η σωστή. Δεν διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά προτιμάει την αποστασιοποίηση, για να μπορεί να αποφασίζει εν συνεχεία, δίκαια και ισορροπημένα. Σαν ένας μικρός αυτοκράτορας, ή μάλλον ... σαν ένας εκλεγμένος Πρωθυπουργός (γιατί έχουμε και αριστερές καταβολές). Συνήθως, με τις κόρες του, θα είναι γλυκός και τρυφερός, αλλά, αυτό δεν ισχύει με το δικό μας -αριστερό- μπαμπά, που διατηρεί μέχρι σήμερα, ένα αυστηρό και λακωνικό προφίλ. Είναι αυτός, που δε μας πήρε ποτέ κούκλες, φορέματα ή κοσμήματα, αλλά μας έμαθε τι σημαίνει υπευθυνότητα, συνέπεια, στόχος, αγώνας και φυσικά...γοητεία.

Για το μπαμπά μου, δεν υπάρχουν εμπόδια, δεν υπάρχει κάτι ακατόρθωτο, δεν υπάρχει όριο στα όνειρα και στις φιλοδοξίες, δεν υπάρχει φόβος και συμβιβασμός. Φυσικά, δεν μπορούσε να κάνει και κατι διαφορετικό, γιατί έχοντας ο ίδιος, γεννηθεί στη Δύση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και στην Ανατολή του Εμφυλίου, δεν έμαθε και δεν έπρεπε ποτέ, να κοιτάξει πίσω. Έτσι, μάθαμε όλοι να κοιτάμε μπροστά, και εγώ, και η μαμά, και η Μάρη. Νομίζω μάλιστα, ότι μερικές φορές, κοιτάζαμε τόσο μπροστά, που χάναμε το παρόν. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη κουβέντα.

Ο μπαμπάς λοιπόν, είναι δίπλα μας, στωικά και διακριτικά. Παρά τις διαφωνίες μας, τις εντάσεις μας και τις επαναστάσεις μας, θα είναι ο πρώτος εθελοντής στη μάχη μου για την κατάκτηση του κόσμου. Και όταν χάσω, θα βάλει το σώμα του ασπίδα, για να με προστατέψει από την κατακόρυφη πτώση. Και μετά, με μια μικρή ώθηση θα με ξανασηκώσει. Και αυτό θα γίνεται συνέχεια, μέχρι να μάθω να το κάνω μόνη μου. Και επειδή όλα αυτά γίνονται σχεδόν αθόρυβα και αυτόματα, περνάνε τα χρόνια, χωρίς να το καταλάβουμε. Και τελειώνουμε το σχολείο, και το Πανεπιστήμιο και το μεταπτυχιακό, και ότι άλλο δε βαριέται ο καθένας να κάνει. Και πιάνουμε δουλειά, και αγχωνόμαστε και δυσκολευόμαστε και -μερικοί- παντρευόμαστε κιόλας (στη φωτό είναι ο μπαμπάς, με την πανέμορφη αδερφή μου), και σπανίως θα αναλογιστούμε πως όσο αποκλίνουν οι ζωές μας, άλλο τόσο τέμνονται, πως αυτά που αμφισβητήσαμε, αυτά ακριβώς σήμερα θαυμάζουμε, και πως κανένας άντρας που πέρασε ή θα περάσει από τη ζωή μας, δε θα μπορεί να συγκριθεί με το μπαμπά μας. 

Για το μπαμπά μου, που γεννήθηκε τον Απρίλιο του '45, έχει ζήσει μέχρι σήμερα, έναν Εμφύλιο, μία Χούντα, μία Τριακονταετία προσωπικών και οικογενειακών πολιτικών διώξεων λόγω φρονήματος, μια Ανωτάτη Βιομηχανική, μια Μεταπολίτευση, μια γεμάτη προσωπική και επαγγελματική πορεία, δύο οικογένειες, μία οικονομική κρίση, και τα καλύτερα...έρχονται!!

Χρόνια Πολλά μπαμπά!Σ' αγαπάμε!