Ο αμφιλεγόμενος κύριος Σόιμπλε

Διανύουμε την εποχή της «δημιουργική ασάφειας».. όρο που εισέφερε στον πολιτικό διάλογο ο Υπουργός Οικονομικών της χώρας μας – Καθηγητής – προσφάτως και τηλεοπτικός αστέρας, Γιάν(ν)ης Βαρουφάκης. Το ασαφές αυτό κλίμα πιέσεων, διαπραγματεύσεων, αβεβαιότητας, ίντριγκας και καιροσκοπικών συμφερόντων απαρτίζουν εξ ίσου αμφιλεγόμενες προσωπικότητες· μία εξ αυτών αδιαμφισβήτητα είναι και το «αντίπαλον δέος» του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Ποιος είναι ο κύριος Σόιμπλε που είθισται να προβάλλεται από τα εγχώρια ΜΜΕ σε συνοφρυωμένες πόζες που παραπέμπουν σε σύγχρονο Δρακουμέλ, έτοιμο να αφανίσει το μπλε χωρίο που λόγω ηλιοφάνειας, μπρίου και ταμπεράμεντου προκαλεί τη ζήλια και τον φθόνο του κακού της ιστορίας, ενώ οι κάτοικοι του μπλε χωριού σφυρίζουν ανέμελα, αποποιούμενοι τις ευθύνες τους, άλλωστε στο χωριό διαθέτουν και αρκετούς γελωτοποιούς που διασκεδάζουν τις εντυπώσεις.

Γεννημένος στις 18 Σεπτεμβρίου στο Φράιμπουργκ, γιος φοροτεχνικού, με σπουδές στα οικονομικά και στα νομικά, αναμειγνύεται με την πολιτική από νεαρή ηλικία εντασσόμενος το 1961 στη Junge Union, τη φοιτητική οργάνωση της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης και από το 1981 έως το 1991 διατελεί Υπουργός της Κυβέρνησης Χέλμουν Κολ (μετέπειτα ορκισμένου εχθρού του).

Η αναπηρία του, είναι αποτέλεσμα δολοφονικής επίθεσης που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριου του 1990 από τον κρινόμενο μεταγενέστερα από το δικαστήριο ως ψυχικά διαταραγμένο Ντίτερ Κάουφμαν κατά τη διάρκεια μίας προεκλογικής εκδήλωσης των Χριστιανοδημοκρατών στο Οπεναου με κεντρικό ομιλητή τον ίδιο. Την μέρα εκείνη γίνεται αποδέχτης δύο σφαιρών, η μία τον τραυματίζει ελαφρά στο πρόσωπο και η δεύτερη, μοιραία, στη σπονδυλική στήλη προκαλώντας του ολική παράλυση των κάτω άκρων. Όπως συνομολογούν τα γεγονότα η δολοφονία που αποπειράθηκε να διαπράξει ο Κάουφμαν ήταν απόρροια της ψυχικής του διαταραχής δεδομένου ότι για πολλά έτη έστελνε επιστολές στο Υπουργείο Εσωτερικών διαμαρτυρόμενος ότι τα ραδιοκύματα των κεραιών του προκαλούν αφόρητους πόνους, και σε απάντηση στην αδιαφορία του Υπουργείου αποφάσισε «να πάρει την κατάσταση στα χέρια του» όπως ανέφερε χαρακτηριστικά στην απολογία του. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν πτοείται από την εναντίον του επίθεση με τη μοιραία κατάληξη και σύντομα επιστρέφει στην πολιτική σκηνή στο πλευρό του Χέλμουντ Κολ που ηγείται τότε το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών. Ο Κολ χάνει τις εκλογές του 1998, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο τη σκυτάλη στην ηγεσία των Χριστιανοδημοκρατών στον Σόιμπλε και στην τότε αναπληρώτρια του Άγκελα Μέρκελ. Στη συνέχεια, ξεσπάσει σκάνδαλο αναφορικά με τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας του Κολ, στο οποίο αναμειγνύεται λίγο αργότερα και το όνομα του Σόιμπλε, ο οποίος αρχικά αρνείται την εμπλοκή του για να αναγκαστεί να παραδεχτεί στη συνέχεια πως έλαβε χρήματα από τον έμπορο όπλων Καρλχάιντς Σράιμπερ για όφελος του CDU. Μετά ταύτα, ο Σόιμπλε αναγκάζεται σε παραίτηση και μεγάλος «νικητής» των αποκαλύψεων αναδεικνύεται η Άγκελα Μέρκελ, η οποία αξίζει να σημειωθεί ότι είχε βοηθήσει στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Αυτή θα είναι και η αρχή της ρήξης ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές της Γερμανικής πολίτικης σκηνής, που θα συνεχιστεί όταν το 2004 η Μέρκελ θα αρνηθεί να προσφέρει την υποστήριξη της στον Σόιμπλε για το αξίωμα του Προέδρου της Γερμανίας. Πάρα ταύτα, ο Σόιμπλε προσχωρεί στην κυβέρνηση «Μέρκελ» για να δικαιωθεί για την κρίση του αυτή το 2009, οπότε και ορίζεται Υπουργός Οικονομικών από την Καγκελάριο Μέρκελ καθιστώντας τον έτσι τον τσάρο της ισχυρότερης Ευρωπαϊκής Οικονομίας.

Στη Ελλάδα, έχει δεχθεί σφοδρή κριτική και χλεύη τόσο για την πολιτική λιτότητας που παρουσιάζεται ως συνυφασμένη με το όνομα του, όσο (ατυχώς) και για την αναπηρία του (!) μειώνοντας εμμέσως κατ’ αυτόν τον τρόπο την παιδεία του ελληνικού λαού όταν οι δηλώσεις αυτές προέρχονται από εκλεγμένους βουλευτές, και αμαυρώνοντας την ελληνική δημοσιογραφία όταν διατυπώνονται από εκπροσώπους της που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι τα πικρόχολα δίχως ουσία σχόλια δεν αποτελούν εποικοδομητική κριτική αλλά ούτε και προσφέρουν κάποιου είδους ηθικής υπεροχής στους αρτιμελείς σχολιαστές.

Άλλωστε, η πολιτική του πορεία, επιλογές και δηλώσεις δίνουν έρεισμα για ουσιαστική κριτική, σχολιασμό και προβληματισμό..