"ΠΟΙΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ;"

Αν και ιδεολογικά πολέμια των θεσμών και των... θεσμικών, υπάρχει ένας "Λόρδος", που θαύμασα ιδιαίτερα, "γνωρίζοντάς" τον καλύτερα, μέσα από το τελευταίο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη "Αλλέγκρα", όπου "πρωταγωνιστεί".

Κορυφαίος ποιητής του βρετανικού ρομαντισμού, ευγενής με πολιτικές φιλοδοξίες, ιδεολόγος και ακτιβιστής, και πάνω απ' όλα ρεαλιστικά φιλέλληνας, ο Λόρδος Βύρων, αφού  από τύχη, πήρε τον τιτλο αυτό (εκ κληρονομικής διαδοχής κατά το τότε αγγλικό δίκαιο), σπούδασε, απόλαυσε σχεδόν όλες τις χαρές της ζωής στο έπακρο, έχασε πολλά χρήματα και έφυγε από την Αγγλία λόγω χρεών, παντρεύτηκε, χώρισε, γνώρισε πάρα πολλές γυναίκες και πιθανώς και κάποιους..άνδρες, έγινε διάσημος από τη δημοσίευση των ποιητικών του συλλογών και τελικά..τον κέρδισε η Ελλάδα, το Μεσολλόγι και ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, για τον οποίο διέθεσε όλη του την περιουσία.

Έφτασε στην Ελλάδα το 1823, σε ηλικία 36 ετών, μετά από μια σύντομη στάση του στην Ιταλία, όπου έδρασε στο πλευρό του επαναστατικού κινήματος των Καρμπονάρων, και γνώρισε το δαιμόνιο φαναριώτη πρίγκιπα, Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Είχε και παλαιότερα περάσει από τη χώρα μας, και έτσι, είχε ήδη εξάγει, κάποια συμπεράσματα για την κατάσταση των επαναστατημένων, και τους συσχετισμούς της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας. 

Μετά από μία συντομη τετραμηνη διαμονή του στην Κεφαλονιά, εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι, όπου συνεργάστηκε έντονα με τον Μαυροκορδάτο και μετατράπηκε σε σπουδαίος πολιτικός άντρας. Κρατά αποστάσεις από τους οπλαρχηγούς και τις συγκρούσεις τους, χρησιμοποιεί τα χρήματά του ως εργαλείο διπλωματικών χειρισμών, λειτουργεί ως σύνδεσμος με τη Φιλελληνική Επιτροπή του Λονδίνου, η οποία θα εξασφαλίσει το πρώτο σημαντικό δάνειο προς τους Ελληνες της επαναστατημένης Ελλάδας, μαθαίνει να μην επηρεάζεται από τις απογοητεύσεις του, τιθασεύει τις μεταβολές των διαθέσεών του, γίνεται πρακτικός. Ο Μπάιρον του Μεσολογγίου δεν είναι ο ευαίσθητος, μοναχικός, μελαγχολικός και ευμετάβλητος «βυρωνικός ήρωας», όπως υποστηρίζουν πολλοί βιογράφοι του, αλλά ένας πραγματιστής, ο οποίος αντιλαμβάνεται, όπως και ο Μαυροκορδάτος, ότι ο αγώνας για την ίδρυση ανεξάρτητου ελληνικού κράτους θα κρινόταν στο ευρύτερο πεδίο της ευρωπαϊκής γεωπολιτικής.

Ο ξαφνικός θάνατός του ένα χρόνο μετά, και συγκεκριμένα στις 19 Απριλίου 1824, βύθισε στη θλίψη τους Μεσολογγίτες, αλλά και όλους τους εξεγερμένους Έλληνες, από τους οποίους όμως, γεννήθηκε ο θρύλος του Βύρωνος ως συμβόλου του φιλελληνισμού που έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο, στην ίδρυση του πρώτου έθνους-κράτους στην Ευρώπη, θεμελιακής μονάδας για την Ευρώπη όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.

Επανερχόμεθα!