Ο Χατζιδάκις, το Όσκαρ και "Τα Παιδιά του Πειραιά".

Στις 17 Απριλίου 1961, ο Μάνος Χατζιδάκις κερδίζει το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου τραγουδιού για το Τραγούδι "Τα παιδιά του Πειραιά", που έγραψε για την ταινία του Ζιλ Ντασέν "Ποτέ την Κυριακή". Ήταν μάλιστα το πρώτο βραβείο τραγουδιού, που δόθηκε σε ξενόγλωσσο τραγούδι.

Ήταν επίσης, το δεύτερο όσκαρ που ήρθε στην Ελλάδα μετά την Κατίνα Παξινού και τη βράβευσή της για την ερμηνεία της στην ταινία "Για ποιον χτυπάει η καμπάνα".
Τα παιδιά του Πειραιά, θα συμπεριληφθούν στα 20 εμπορικότερα τραγούδια του 20ου αιώνα.

Δημοφιλέστερο τραγούδι όλων αλλά και το πιο απαξιωμένο από τον ίδιο τον δημιουργό του, «Τα παιδιά του Πειραιά»· έχουν ξεπεράσει τις 150 εκτελέσεις σε όλο τον κόσμο, ενώ ακόμη και σήμερα συνεχίζουν να δίνουν έμπνευση παγκοσμίως. Και είναι μόλις ένα από τα πολλά τραγούδια του Χατζιδάκι που εξακολουθούν να διασκευάζονται. Ο Μάνος Χατζιδάκις όμως, είχε μια, μάλλον, αρνητική άποψη για το συγκεκριμένο τραγούδι, και είχε αναφερθεί με ξεκάθαρα απαξιωτικό τρόπο σε αυτό, λέγοντας:

Εσύ [απευθυνόμενος στην Μελίνα] με τον Ντασέν κάνατε το Ποτέ την Κυριακή. Πριν μπω εγώ στο παιχνίδι σας είχαν τελειώσει τα χρήματα και με φωνάζετε να κάνω τη μουσική. Εγώ ανταποκρίνομαι και κάνω τη μουσική για το έργο... Κάναμε ένα τραγούδι για την σκηνή εκείνη που έπρεπε. Τώρα όλα αυτά, με τη μεγάλη επιτυχία και με τα διαφορετικά λόγια, με το Ένα καράβι έρχεται στα γερμανικά, η ερμηνεία του στα αγγλικά κλπ., ούτε μου ανήκει ούτε θέλω να έχω καμία σχέση. Είναι κάτι πέρα από τις προθέσεις μου και μάλιστα πιστεύω ότι η επιτυχία του στις Κάννες το 1961, αν δεν απατώμαι, και αυτό έγινε ένα τραγούδι τουριστικής ατραξιόν, ένα τραγούδι με χαβάγιες, με αυτά που έχουν στη Χαβάη, ένα τραγούδι πέρα από το περιεχόμενο, πέρα από τη συγκίνηση, που μπορούσε να το λέει ο καθένας στο οποιοδήποτε καμπαρέ... Δεν είναι η αξία του αυτή. Μου στέρησε την δυνατότητα να έχω τη σωστή επαφή με τον κόσμο και ο κόσμος εισέπραττε κάτι που ήταν απέξω από το τραγούδι και όχι από μέσα.

Ο Χατζιδάκις θεωρούσε ότι το τραγούδι του, είχε συμβάλει στην τουριστικοποίηση και είχε ενοχληθεί από τις αμέτρητες επανεκτελέσεις του, που δεν του ταίριαζαν αισθητικά. Είχε πουλήσει μάλιστα και τα δικαιώματά του - εφάπαξ. 

Το έπαθλο γι' αυτό το τραγούδι, το περίφημο Οσκαρ από το «Ποτέ την Κυριακή», ο συνθέτης το πέταξε κάποτε στα σκουπίδια του σπιτιού του, απ' όπου το διέσωσε κατά τύχη η αδελφή του Μιράντα.

Επειδη όμως, κάθε εποχή, έχει και τις "κιτρινιές" της, έτσι και για το Χατζιδάκι, ειπώθηκε - γράφτηκε ότι η έμπνευση για τους στίχους του τραγουδιού, προέρχονταν από προσωπικά βιώματα του συνθέτη. Ο ίδιος απάντησε τα εξής :

"Η Μελίνα στο "Ποτέ την Κυριακή" παίζει το ρόλο μιας "ελεύθερης" γυναίκας. Στη σκηνή λοιπόν που νοσταλγεί την αλλοτινή ζωή της ... και που θα τραγουδήσει τα "Παιδιά του Πειραιά", τα λόγια του τραγουδιού έπρεπε να ήταν αυτά ακριβώς που ήταν, κι αλλιώς δεν μπορούσε να γίνει. Και το ότι επέτυχαν τόσο πολύ, σημαίνει ότι ξέρω να κάνω πολύ καλά". Και περαιτέρω: "Στα τραγούδια μου δεν κρύβω, όπως πιστεύουν μερικοί, κάποιο μυστικό ούτε αναφέρονται στην προσωπική μου ζωή. Στον Πειραιά έχω κατέβει τρεις ή τέσσερις φορές κι αυτό τράνζιτ, προκειμένου δηλαδή να πραγματοποιήσω κάποιο ταξίδι. Ούτε ακόμα μ' αρέσει να κάνω βόλτες στο λιμάνι... Κάθε τραγούδι είναι ένα παιχνίδι με λέξεις και επειδή έχω συνείδηση, φροντίζω να βγαίνει ένα καλό παιχνίδι... Όταν υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία μέσα στα τραγούδια το θεωρώ γελοία ιστορία και την αφήνω για τους υπόλοιπους συνθέτες του είδους. Τα τραγούδια δεν έχουν καμία σχέση με την προσωπική μου ζωή. Όταν γράφω ένα τραγούδι με την προοπτική να το τραγουδήσει η Μούσχουρη, το τραγούδι περιέχει στίχους που ένα κορίτσι θα μιλάει για ένα αγόρι. Όταν πρόκειται να το τραγουδήσει άνδρας, όπως ένα-δύο φορές μου έτυχε, ένας άνδρας απευθύνεται σε μια κοπέλα. Το ότι βρίσκονται άνθρωποι που θέλουν να βλέπουν κάτι διαφορετικό ή κάτι πέρα από αυτό στα τραγούδια μου λυπάμαι, αλλά αποτελούν μια ηλίθια μειοψηφία κοινού, η οποία εννοεί να τρέφεται με χυδαιολογίες και φυσικά οι καλοθελητές που την τροφοδοτούν πάντα υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι την αρρώστια του. Και τέτοιοι είναι πρώτα απ' όλα οι επιθεωρησιογράφοι αθηναϊκών επιθεωρήσεων και οι διάφοροι κονφερασιέ συνοικιακών βαριετέ". 

Επανερχόμεθα!