Η αλήθεια είναι ότι διαβάζοντας το άρθρο του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon, έβαλα σε μια σειρά τις διάσπαρτες σκέψεις, που φαινόντουσαν κάτι παραπάνω από απλές συμπτώσεις, και είχαν περάσει από το μυαλό μου, με αφορμή, τη δίκη Παπακωνσταντίνου και την κατάθεση πρότασης για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, που αφορά την υπαγωγή της χώρας στο καθεστώς του μνημονίου, στοχευμένη προφανώς, στον Γιώργο Παπανδρέου.http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=40362.
Ανέκαθεν πίστευα ότι η ιστορία κάνει κύκλους, και για αυτό είναι πολύ σημαντικό να τη μαθαίνουμε όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, εξάγοντας εν συνεχεία ο καθένας, τα δικά του, προσωπικά συμπεράσματα, και παίρνοντας μία θέση απέναντι στα πρόσωπα και στα γεγονότα.
Αδιαμφισβήτητα, η λυσσαλέα επιμονή του Αλέξη, για την παραπομπή του Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, εμφανίζει πολλές ομοιότητες με την περίπτωση Κωνσταντόπουλου το 1989. Τότε αυτός, ήταν ο βασικός κατήγορος στη δίκη του Ανδρέα, ενώ σήμερα είναι... η κόρη του τελευταίου, στην ενδεχόμενη δίκη, του γιου Παπανδρέου.
Αλλά και η ίδια, η ανίερη κυβερνητική συμμαχία αριστεράς - δεξιάς, για την πολιτική και ηθική διάβρωση του ΠΑΣΟΚ, και των στελεχών του, επαναλαμβάνεται ακριβώς και σήμερα. Η τακτική των Ειδικών Δικαστηρίων δε, αποφέρει σίγουρα πολύ πιο επιτυχημένα και γρήγορα αποτελέσματα, σε σύγκριση με άλλες κοινοβουλευτικές ή μη, μεθόδους αποκαθήλωσης, απερχομένων κυβερνητικών σχηματισμών. Ειδικά σε περιπτώσεις όπως σήμερα, που τα περιθώρια αλλαγών στην άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, είναι απειροελάχιστα.
Η διαφοροποίηση του σήμερα βέβαια, ανάγεται κυρίως, στην διττή συνεργασία της αριστεράς με τη δεξιά. Η μεν αφορά στην ίδια την κυβερνητική συμμαχία με τον κατα -Καμμένο και το συνονθύλευμα που αποκαλεί "κοινοβουλευτικό κόμμα", και η δε, αφορά στην συμμαχία του Τσίπρα με τον "λαοφιλή" Καραμανλή, που παρά την πενταετή καταστροφική του επέλαση ως Πρωθυπουργός αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας, χαίρει της συμπάθειας και της εκτίμησης των πολιτών - που βρίσκονται υπό την επήρεια του σοκ - και "φλερτάρει" με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, διατηρώντας τις δυνάμεις του εντός του κόμματος, και πρόσφατα, αναδεικνύοντας τον πιστό του φίλο Προκόπη Παυλόπουλο, στο ανώτατο δημόσιο αξίωμα, του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και φυσικά, ούτε λόγος για τον διπλασιασμό του δημοσιονομικού ελλείμματος κατά τη διάρκεια της Πρωθυπουργίας του.
Υφίσταται προφανώς, κάποια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ των δύο, που έχει ως στόχο την πολιτική και συνειδησιακή κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Καθώς όμως, το ΠΑΣΟΚ, έχει ήδη σήμερα...καταρρεύσει, πολιτικά, κοινωνικά και κοινοβουλευτικά, μήπως, κάποιος άλλος είναι ο απώτερος στόχος; Μήπως σήμερα, στοχεύουν λίγο πιο.. δεξιά;
Σε κάθε περίπτωση, είναι αδιανόητο, να υπόκεινται οι πολιτικές επιλογές, απερχόμενων κυβερνήσεων, σε οποιοδήποτε δικαστικό έλεγχο. Είναι μια μέθοδος, που προσιδιάζει σε εθνικοδιχαστικές λογικές, τις οποίες γνωρίζουν βέβαια, πολύ καλά, οι υποκινητές, είναι ηθικά και πολιτικά κατακριτέα, και σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει τους ψηφοφόρους και όχι φυσικά να "ανακουφίσει" την καθημερινότητά τους.
Κινήσεις προς εκδίκηση ή προς εντυπωσιασμό, γίνονται, όταν καμία κίνηση "επί της ουσίας"... δεν μπορεί να γίνει!
Συντροφικούς χαιρετισμούς!
Επανέρχομαι!
Ανέκαθεν πίστευα ότι η ιστορία κάνει κύκλους, και για αυτό είναι πολύ σημαντικό να τη μαθαίνουμε όσο πιο αντικειμενικά γίνεται, εξάγοντας εν συνεχεία ο καθένας, τα δικά του, προσωπικά συμπεράσματα, και παίρνοντας μία θέση απέναντι στα πρόσωπα και στα γεγονότα.
Αδιαμφισβήτητα, η λυσσαλέα επιμονή του Αλέξη, για την παραπομπή του Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο, εμφανίζει πολλές ομοιότητες με την περίπτωση Κωνσταντόπουλου το 1989. Τότε αυτός, ήταν ο βασικός κατήγορος στη δίκη του Ανδρέα, ενώ σήμερα είναι... η κόρη του τελευταίου, στην ενδεχόμενη δίκη, του γιου Παπανδρέου.
Αλλά και η ίδια, η ανίερη κυβερνητική συμμαχία αριστεράς - δεξιάς, για την πολιτική και ηθική διάβρωση του ΠΑΣΟΚ, και των στελεχών του, επαναλαμβάνεται ακριβώς και σήμερα. Η τακτική των Ειδικών Δικαστηρίων δε, αποφέρει σίγουρα πολύ πιο επιτυχημένα και γρήγορα αποτελέσματα, σε σύγκριση με άλλες κοινοβουλευτικές ή μη, μεθόδους αποκαθήλωσης, απερχομένων κυβερνητικών σχηματισμών. Ειδικά σε περιπτώσεις όπως σήμερα, που τα περιθώρια αλλαγών στην άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, είναι απειροελάχιστα.
Η διαφοροποίηση του σήμερα βέβαια, ανάγεται κυρίως, στην διττή συνεργασία της αριστεράς με τη δεξιά. Η μεν αφορά στην ίδια την κυβερνητική συμμαχία με τον κατα -Καμμένο και το συνονθύλευμα που αποκαλεί "κοινοβουλευτικό κόμμα", και η δε, αφορά στην συμμαχία του Τσίπρα με τον "λαοφιλή" Καραμανλή, που παρά την πενταετή καταστροφική του επέλαση ως Πρωθυπουργός αυτής της ταλαιπωρημένης χώρας, χαίρει της συμπάθειας και της εκτίμησης των πολιτών - που βρίσκονται υπό την επήρεια του σοκ - και "φλερτάρει" με την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, διατηρώντας τις δυνάμεις του εντός του κόμματος, και πρόσφατα, αναδεικνύοντας τον πιστό του φίλο Προκόπη Παυλόπουλο, στο ανώτατο δημόσιο αξίωμα, του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και φυσικά, ούτε λόγος για τον διπλασιασμό του δημοσιονομικού ελλείμματος κατά τη διάρκεια της Πρωθυπουργίας του.
Υφίσταται προφανώς, κάποια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ των δύο, που έχει ως στόχο την πολιτική και συνειδησιακή κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Καθώς όμως, το ΠΑΣΟΚ, έχει ήδη σήμερα...καταρρεύσει, πολιτικά, κοινωνικά και κοινοβουλευτικά, μήπως, κάποιος άλλος είναι ο απώτερος στόχος; Μήπως σήμερα, στοχεύουν λίγο πιο.. δεξιά;
Σε κάθε περίπτωση, είναι αδιανόητο, να υπόκεινται οι πολιτικές επιλογές, απερχόμενων κυβερνήσεων, σε οποιοδήποτε δικαστικό έλεγχο. Είναι μια μέθοδος, που προσιδιάζει σε εθνικοδιχαστικές λογικές, τις οποίες γνωρίζουν βέβαια, πολύ καλά, οι υποκινητές, είναι ηθικά και πολιτικά κατακριτέα, και σκοπό έχει να αποπροσανατολίσει τους ψηφοφόρους και όχι φυσικά να "ανακουφίσει" την καθημερινότητά τους.
Κινήσεις προς εκδίκηση ή προς εντυπωσιασμό, γίνονται, όταν καμία κίνηση "επί της ουσίας"... δεν μπορεί να γίνει!
Συντροφικούς χαιρετισμούς!
Επανέρχομαι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου