"Αλλού σε λέγανε Γιουδίθ, εδώ... Μαρία"

Με αφορμή το σημερινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας (Διεθνής Ημέρα των Δικαιωμάτων των Γυναικών), που ως τέτοια, θεσπίστηκε από τον Ο.Η.Ε. το 1977, αποφάσισα να αναφερθώ αποκλειστικά, στις Γυναίκες που ζουν σε μακρινούς και διαφορετικούς πολιτισμούς, ή που τους κουβαλούν μαζί τους, όπου και να ζουν..., που υφίστανται παντελώς παράλογες, απάνθρωπες  και αναχρονιστικές κοινωνικές, πολιτικές και νομοθετικές επιταγές, εκούσια ή ακούσια, αντιδιαμετρικά αντίθετες με τα θεμελιώδη Διεθνή Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Είναι γεγονός, ότι στις Δυτικές κοινωνίες, η συνταγματική επιταγή της "ισότητας των δύο φύλων" έχει - σε γενικές γραμμές - υιοθετηθεί από όλα τα πολιτικά συστήματα, τα εθνικά νομοθετήματα, τις κοινωνικές και εργασιακές δομές αυτών, σε θεωρητικό αλλά και πρακτικό επίπεδο, με διαμορφωμένους και ευρέως διαδεδομένους φορείς, οργανισμούς και Ενώσεις για την προαγωγή και προάσπιση των δικαιωμάτων της Γυναίκας, καθώς και για την προστασία αυτών σε περιπτώσεις καταπάτησης τους. Η Γυναίκα στη Δύση έχει, λίγο ως πολύ, εγκαθιδρύσει τη θέση της στις σύγχρονες κοινωνίες, μέσα από αγώνες και διεκδικήσεις, έχει κατοχυρώσει ίσα δικαιώματα και πλέον είναι στο χέρι της, το πως θα τα διαχειριστεί.
Δεν ισχύει όμως το ίδιο, σε πολλά κράτη της Ανατολής, αλλά και της Βόρειας και Δυτικής Αφρικής. Κράτη με εντελώς διαφορετικές κοινωνικές, πολιτικές και θρησκευτικές δομές, τα περισσότερα εξ αυτών, υπό τον έλεγχο απολυταρχικών και καταπιεστικών καθεστώτων. Αξίζει να επισημάνουμε σήμερα, ορισμένα ακραία φυλετικά - ρατσιστικά νομοθετήματα που ισχύουν σήμερα, εν έτει 2015, σε κάποια μέρη του κόσμου.

Έτσι στην Υεμένη, μια γυναίκα απαγορεύεται να βγει από το σπίτι χωρίς την άδεια του συζύγου της, ενώ στα εγχώρια δικαστήρια, η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως "μισός μάρτυρας". Δεν αναγνωρίζεται δηλαδή ως "ολόκληρο άτομο", και απαγορεύεται διά ροπάλου να καταθέσει σε περιπτώσεις μοιχείας, δυσφήμισης, κλοπής ή σοδομισμού. Στη Σαουδική Αραβία τα θύματα βιασμού μπορεί να αντιμετωπίσουν κατηγορίες, ως "τιμωρία", επειδή κυκλοφορούσαν χωρίς τη συνοδεία άνδρα, επειδή βρέθηκαν μόνες με κάποιον άγνωστο άντρα, ή γιατί έμειναν έγκυες μετά από...βιασμό. Νομίζω ήσσονος σημασίας είναι ότι στο ίδιο κράτος, οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα ψήφου καθώς και δικαίωμα έκδοσης άδειας οδήγησης. Στο Εκουαδόρ η άμβλωση είναι παράνομη, εκτός κι αν κάποιος είναι ψυχικά άρρωστος ή παράφρων. Στην Ιορδανία, κάθε ανύπαντρη γυναίκα, βρίσκεται υπό τον έλεγχο ενός αρσενικού κηδεμόνα μέχρι την ηλικία των 40. Στην Ινδία, ένας άνδρας μπορεί να πάρει διαζύγιο από την σύζυγό του χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση, απλώς με ένα γραπτό μήνυμα. Στο Ιράν, ο Ποινικός Κώδικας - ή ο Νόμος του Houdoud, όπως αποκαλείται εκεί - τιμωρεί την πορνεία με δαρμό, για παράδειγμα με 100 χτυπήματα με μαστίγιο για τις γυναίκες που υποπίπτουν σε αυτό το παράπτωμα. Στην ίδια χώρα, το Σύνταγμα αναφέρει: "Οι γυναίκες που εμφανίζονται δημόσια χωρίς την καθιερωμένη ισλαμική μαντίλα θα καταδικάζονται σε 74 χτυπήματα με μαστίγιο". Στο Καμερούν, ο σύζυγος έχει το δικαίωμα να αποφασίσει αν η γυναίκα του μπορεί να εργαστεί ή να σπουδάσει, καθώς και το αντικείμενο αυτών. Σε πολλές αφρικανικές χώρες, όπως η Αιθιοπία, η Κένυα, η Γκάνα και η Νιγηρία, το νομοθετικό σύστημα, ενώ δεν το ορίζει σαφώς, "επιτρέπει" την σεξουαλική επαφή ενός ζεύγους χωρίς την συγκατάθεση της γυναίκας, κάτι που από τα υπόλοιπα εθνικά συστήματα, θεωρείται βιασμός.
Προφανώς ο "κατάλογος αυτής της ντροπής" θα έχει και συνέχεια, ενώ δεν ξέρουμε αν - και πότε - θα έχει τελειωμό. Και προφανώς, οι Παγκόσμιοι Οργανισμοί και Ενώσεις για την προώθηση και την προάσπιση της έννοιας της "ισότητας των δύο φύλων" και των επιμέρους δικαιώματων αυτής, θα πρέπει να στοχεύσουν σε αυτές τις κοινωνίες.
Δεν είμαι σίγουρη, αν η πλειονότητα των Γυναικών αυτών, συνειδητοποιεί την πολιτική και κοινωνική καταπίεση καθώς και τον ρατσισμό που βιώνει, λόγω φύλου, γιατί καταλυτικό ρόλο στην πρόοδο και στον εκσυγχρονισμό του κάθε λαού, παίζουν σίγουρα, η θρησκεία και τα τοπικά ήθη και έθιμα. Όλοι εμείς οι υπόλοιποι όμως, έχουμε απόλυτη συνείδηση των φυλετικών αυτών διακρίσεων - για να μην πω εγκλημάτων - που συμβαίνουν "δίπλα μας"...και αυτό, είναι νομίζω, αρκετό.
Χρόνια μας Πολλά.