Πρώτη φορά..."Αριστερά" ;

Σε αυτή την παρθενική μου ανάρτηση, θεωρώ επιτακτική την ανάγκη να αναφερθώ στις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις που σηματοδότησαν οι εκλογές την 25ης Ιανουαρίου 2015, και λόγω του ανατρεπτικού -πλην όμως αναμενόμενου - αποτελέσματος, και λόγω της προσωπικής μου ενασχόλησης με τα κοινά, κατά την τελευταία περίπου δεκαετία. Δεν πρόκειται να αναφερθώ σε οικονομικούς όρους και συσχετισμούς, διότι αφενός μεν δεν τα κατανοώ επαρκώς, και αφετέρου δε, το δικό μου ερέθισμα και συναίσθημα είναι αμιγώς ανθρωποκεντρικό.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο 2015, για πολλούς εν μέσω, για εμένα, στη Δύση, μιας τεράστιας και παγκόσμιας οικονομικής -και πολιτικής- κρίσης, όπου η Ελλάδα, η μικρότερη χώρα του Ευρωπαίκού Νότου, και μία εκ των "φτωχωτέρων συγγενών" της Ευρωπαϊκής και Νομισματικής ένωσης, "έκανε την επανάστασή της". Τα εισαγωγικά τα χρησιμοποιώ γιατί ως φαίνεται και προδιαγράφεται, καμία απολύτως επανάσταση δε θα λάβει χώρα σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον όσο ο freddo espresso κοστίζει 3-4 ευρώ. Είναι γεγονός όμως, ότι σε μία απόλυτα δεξιοκρατούμενη κοινωνία, υπό τον απόλυτο έλεγχο των "Συμμαχικών Δυνάμεων" εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα, αναδείξαμε στην Κυβέρνηση, έναν - από πρώτης απόψεως- ανατρεπτικό σχηματισμό, διεπόμενο από πολλαπλές συνιστώσες της ακραίας και της κεντρώας αριστεράς, του οποίου ηγείται ένας συμπαθέστατος νεαρός, απόφοιτος του Εθνικού Μετσοβείου Πολυτεχνείου, που με ρηξικέλευθες ομολογουμένως απόψεις, κατάφερε κατά τα τελευταία 5 χρόνια να επταπλασιάσει σχεδόν, τα ποσοστά του και τελικά καταλήξει ο ίδιος και οι διανοούμενοι φίλοι του να γίνουν "Κυβέρνηση".

Οι τελευταίες εκλογές σήμαναν χωρίς αμφιβολία, το τέλος μιας μεγάλης περιόδου που λέγεται "Μεταπολίτευση", κατά τη διάρκεια της οποίας, ήρθε ο Ανδρέας, μας έκανε κράτος, έφυγε ο Αντρέας, ήρθε ο Σημίτης, μας έκανε Ευρώπη, έφυγε ο Σημίτης, και μετά ήρθαν οι Εταίροι και μας έβαλαν "χέρι", για την κακοδιαχείριση του εξωτερικού δανεισμού, για τα δημοσιονομικά κενά, και όλα αυτά τα "οικονομικίστικα", που όλοι -συμπεριλαμβανομένων των Δανειστών - γνώριζαν, αλλά ποτέ δε μας προβλημάτισαν. Το αποτέλεσμα της τελευταίας αυτής επέμβασης των Δανειστών, ήταν - και είναι- το ξέσπασμα μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης, σε όλα τα μικρο-μεσαιο-μεγαλο αστικά στρώματα της Επικράτιας, μιας κρίσης η οποία μεταλλάχτηκε σε πολιτική, σε κοινωνική, σε αξιακή, σε ανθρωπιστική, σε μία ισοπεδωτική κρίση και διατάρραξη των ανθρωπίνων σχέσεων, συναισθημάτων και αλληλεπιδράσεων.

Έτσι πήρε τη σκυτάλη η Αριστερά. Και δυστυχώς, όχι η Αριστερά του 1981. Αυτή είναι η καινούρια Αριστερά, που μετά τον Κωνσταντόπουλο και τον Αλαβάνο, πέρασε στον Τσίπρα και το Βαρουφάκη, που  δεν μπορούν να αποτύχουν γιατί έχουν απ τη μια έναν εξαθλιωμένο λαό και απ την άλλη μια ιδιαιτέρως ενισχυμένη ακροδεξία.

Αυτά για αρχή, τα υπόλοιπα εν ευθέτω χρόνω...